reklama
| Zagrań: | 215 496 |
| Rozmiar gry: | 0,00 B |
| Użytkowników lubiących grę: | 0 |
| Ocena: | 3,40 |
| Łącznie głosów: | 23 |
Wykonaj misję agentów.
Sterowanie w grze:
LPM
Masz problem ze sterowaniem?
Poproś o radę w komentarzach
Dodaj komentarz
123.255.47.*
Komentarze (9)
MOVIES
TV
VIDEO
WIKIS
Search
Main Rat
START A WIKI
Rayman Wiki
Rayman Wiki
1,117
PAGES
ADD
GRY
KRAINY
PRZYJACIELE
WROGOWIE
EKSPLORUJ
STRONA GŁÓWNA
in:
Rayman Origins, Poziomy, Światy, and 3 more
Changes: Humorzaste Chmury
Back to page | (Difference between revisions)
EDIT
COMMENTS (3)
SHARE
Revision as of 10:37, October 22, 2017 (edit)
Marchewka.bot (wall | contribs)
m (Robot wykonał poprawki)
← Older edit
Revision as of 10:16, January 8, 2019 (edit)(undo)
89f249f952 (wall | contribs)
Newer edit →
Line 1: Line 1:
−
[[Plik:Mc.png|thumb|left|250px|Rysunek przedstawiający poziom]]
+
[̴͔̻̪̞̈́̆̅̓̀͗[̷̧̭̰̩̝̥͎̪̈̎͗͛͛̄̕͝Ṕ̴̢͓̹̗̞͈̞͉͔̰̥̆̈́̾̓̐͌̆̿̓̓̃͋͜ḷ̷̨̛̯̤̘̺͉̤̠̣̈͋̄͐͐ͅi̴̢̧̗̥͉̜̠̥̖͉̙͚̱̥͂͐͒̌̍̈́́̄̓̊̈́̔̓͝͝k̵̙̺̮͚̬͓͖̰̞̭͋́̐̔̂͠:̷̙̺̲̥̺͓̬̝̝̳̮̟̩̏̿̅͊̀͘M̴̢̖̗̦͖̌̓͒̆̀̐̔̀́͛́͗̓͊̕c̷̞͙̮̫̀͆͂͆̃̀̏̋̆̕.̵̨̢͍͔͙͕̱̣̱̣̼̺̠̓͒̒̃͑̓̅̈́̈́̄̇̽̕͜p̸͙̤̪͆̔͋͑̌̚͝n̶̹͓̩͗͛͆̀̑ǵ̴̢̧͓̖̞̉͝|̶̧̗͖͂̀͑̇́̋̅̔̎̎͘t̷̥͈͉̤͖̝̠̦̤͎͈͕͂̽͐̃̂̿͑̊̄̈́̈́̋̽̚͘ͅh̵̜̜͓̻̜̰͇͎͈̤̪̥̒̑̾͐̃̿́͛̚͠ủ̵̧̠̫͎̪̭̙͓̞̟̩͕̦͔̮̒̎̃̃̐̀͑̕͘m̷̧̟̲͎̭̫̪̫͛̃̃͐͑͑b̶̨̰̪͙̣̫̩̙̜̼̰̠̜͖̔̔̾̌͘ͅ|̵̟̻̰͎̹̯̘̋̀̆͑̎͑͗͋̒̓̊̅̉͘̚l̴͕̯͙̬̮̥͆̇e̶̢̬͛̓̓̒͌̌̏͆̔̂̏̊f̶̜̐̿̐͛͛̈̈́͐͆́͋͝͝t̵̨̗͔̬̳̩̭̀̀̔̈̓̋͜|̷̨̛͇̭̥̜̬̝̝̲͕͚̓͐͆͋̋̾̇͗̌͘2̷͇͕̬̀̇̀͗͋̾̽5̶̼̺͇̆0̴͓̠̙̊̈͛͊̏̐̈̓̕͝p̵̪͖̪͙͇̜̲͍͖̾̆͂̔̿̑̀͋̇̿̊̉͜x̵̡̪̭̠͉͕͍̗̠̾̍̆́͘̚ͅ|̵͚̟͉̑̈́́̈́͛͂̐R̷̝̲̼̮̩͈̻̦̳͎̠̲̜̩̙̆̔͐̽͂͋̍̐̚͝͠͠ỳ̶̬͈̥͈̜̜̙̯̝̠̦̺͎́ś̶̫̩̯̰̮̠͖͎͂ͅụ̶̧̼̟̪͇͇͇̳̥̝̝̪̫͖͠ǹ̶̛͉̞̗͔͚͕̞̗̜̲̟̼̐͌̈́͝e̶̢̜̺͚̼̪̪̊̋̃̀̔̓̃̽͠͝͝͠k̸̬͉̣͆̔̈́̽̀̽͗͌̑̔̚ ̷̢͔͍͇̦̜̭͌̑̎͗̋̈́̂p̶̧̧̩͙͖̯̜̬̣̤̹̹̦͋́̄̆͂͊͐̎͊̉͆̕r̷̨̛̻͍̄̔̂̒̒̊̃̈́͛͂͘z̸͎̥̠̝̮̱̈́̿͐͗̎ĕ̴̱̮̲̅͂̄̎̈́̃̒̚͜ḑ̴̜̼̗͖̩̓̍̄̃̍̂̊̋̉̾̃̽͜͠ͅs̶̜͙͍̝̯̼̭̳̣̬̼̞̮͖̏̏̾̍̿̑̈́̏̎̔̓̇̚̕͠ẗ̷̨͖͕͉̦́̄̓̌̕̚a̸̪̠̜̻͚͌͑̽̆̓̈̏͘͝͠ẅ̴̡̢̨͓̞̟̠͕̰́̑̋̓ị̶̥͑̉̊̆͒̏͝ą̶̣̙̬͚̘̖̞͈͇͚̦͆̈́̋̈͑̽̔̔͘͘ͅj̴̛̼̟̫̱͇̭̮̰͚͈̗̥͍̈́̑͒̑̒̈́̅̆̃̋̍̚͝ą̷̨͔̞̗͈̫̻̰̝̙̫̮̩̝̐̀̎̄̽̉͜͝͝c̷̪̞̲̬͔̼̳͖̭̹͜͜͝ͅy̷̨̮̫͈̫̖̯̹̝̮̠̥̒̅͛̈́͋̌͆ ̷̢̢̨̡͖̫̰̖̭̼̙̤̱͎̑̾͆͋̌͠͝ͅp̴̧͕͙̠͈͖̜͚̳̗̦̼̦͒̉̾̑͐̒̽̄̚͘͘o̵̲͚̦̭͎̣͕̓̈́́̔̆̑̔̐̒z̸̧̗̻̝̖̮͖̍͂̾͑̔̑ͅi̷̢̛̤̫̹̯̯̰̳̞͉͆̿̌̓̓̕͘ơ̵̧̢͉̻̫̗̩͊̄̍͋̏͘m̷̙̰̓̔͆̋̀͐̐̋͂̉͝]̵̡͇̖̺̫̯̯͎̝̱̼̑͌͛̎͘͜͠ͅ]̶̧̡̡̝̲̘̩̜̗͔̬̘̮͌̏̃̚͘
−
'''Humorzaste Chmury''' (ang. Moody Clouds) – dziesiąta kraina w grze ''[[Rayman Origins]]''. Toczymy tutaj walkę z [[Magik]]iem, który okazał się być zły. Początkowo [[Rayman]] dostaje się tutaj po przejściu [[Mistyczny Szczyt|Mistycznego Szczytu]], jednak [[Wróżki]] każą mu pokonać czterech władców z każdej krainy. [[Plik:Mc.jpg|thumb|277px|[[Rayman]] i [[Globox]] lecą za statkiem Livingstonów]] Kiedy Rayman to zrobi, wraca na Humorzaste Chmury. W pierwszym poziomie tego świata jesteśmy początkowo jeszcze na szczycie, lecz po odblokowaniu portalu przenosimy się na chmury gdzie lecimy na [[Moskito|Moskicie]]. W drugim poziomie musimy przeprawić się przez mechaniczną konstrukcję rozprawiając się przy tym z kilkoma [[Robot z Raymana Origins|Robotami]]. W trzecim poziomie Magik wrzuca nas do pomieszczenia z dwoma bossami: [[Mechaniczna Stokrotka|Mechaniczną Stokrotką i]] [[Mechaniczny ptak|Mechanicznym Ptakiem]]. Po pokonaniu bossów musimy gonić uciekającego Magika. Magik ucieknie na [[Statek Wojenny]], wtedy po Raymana przylatuje Moskito i musimy lecieć za Magikiem i [[Livingstony|Livingstonami]]. Lecimy za magikiem do momentu, aż maszt statku rozbije ogromną świecącą kulę. Po czym wszystko wybucha a Rayman wraz z przyjaciółmi trafiają na [[Chrapiące Drzewo]].
+
̶̜̰̮̺̰͓̙̎̈́̇̃͗̉̈́̄̀̆͑͋͘'̷̞͎̬̟̜͔͈̳̼͇͗͐̑̑͑̔͛͂̒̉̄̉͘̚͘'̸͙̹̟̺̩̯̳̇͛̽́̅͐͐̃̽̚̕'̷̨̢̛̼͚̫̆̾͐̽͐̏H̵͓́̓̉͛̂̈́̿̏͝ų̵̛̪̜̦̰̔̊͌̋͂̌͑̉̂m̵̛̫̈̅́̔̽͊͊o̸̢̱̘̺̫͈̪̰͕̭͎̅̅̀́͛͂̇͌̓̽͆̈̌̓̚r̵͔̜͓̺͇̲̪̫̦̮̦̯̰̜̿̓̆̄̃͆͒̇͋̎̈́̀̿́ͅz̵̺̜̫̜̖̤͉̠͔̦̳̳̏̑̆͑͛̀͋̈́̄̎͜͝a̷̻̒̿͘̕s̶̢̪̞̰̼̰̗̯̝͈͉͖̀͋͌̓̿͑͌̅t̴̜̙̋̊̂̚e̶̯̜̭̲̫͎͒͐̇̐̅̒̓̀̚͝ ̵̡̻̰̳̦̙̹͖͖̓̾͛͆̐̾̚ͅͅÇ̶̬̤̲̟̿̀̌́͛̎h̵̛̺̱̮̙̩̀́̊̈̋̓̃͆̒̒̓̎̕͜͝m̵̬̥̗͔̩̹͎͕̭̠̹͙̣͌͌̂͐̇̾̕̚͜͠ͅu̴̡̧̡̝̤̹͉̱̗̾͑̅̂͗̃̂͜͜͜r̶̢͎̳͙̭̱͍͎̼͈͌̅͂͋y̵̢͙̞͕̰̟͇̝̱͇̠̜̓̂̾̌̐̈̆̊̑̐̋̂͝͝ͅ'̶̯͎̩̲͔̰̥̮͔̐͒́͂̃̌̌́͗͊̃͒͊͝'̸͇̹̲̤̺͙̞̤͖͐́͘͜͜'̸̨̧͎̦̺̜̗͓̦̹͋̔͒̑̆͊̎̌͒͘ ̴͓͓̙̣̀̂̐̀̈́̌͌̓̒̄͋̉͝͠(̴̡͔͊̿͊̍̂̾͊̾͗̓̀̃̚a̴̖̜̤̼͆̏̏͠n̷̨̛̞̙̼̼̞̼̊̒́̋g̸̜̪̑͋̓̐̽͊̃̄̈̒̑́̎̕͝.̵̨̢͚̗̗̟͍͙̜̼̈́̔̔͋̍̿̓́̓̀͆̕̚̚ ̶̧͙͚̯̰̟̣̬̥͈͗͝M̷̧̬͈͕͕̺̩͛ơ̷͕͇̙͗̋̇̉̀́̐̎̅̚ȯ̷̳̩̬͎̳̩͇̳̱̬͒͑̽̇̓͠ḑ̸͍̳̺͈̟̭͉̩͚̝͂͆̑̈̀͋͆̏̔̑͝͝ͅy̴̧̜̦͎̟͉̋ ̶̰̫̪͙͖̦̱͍̲̻͖͋̎̓̾̆̿̊̈́̀̎̒̔̆̕ͅC̵̦̀͋̀̋̓̒̃́̀̊͛̋̕͝͠l̷̢̼̠͔̏̃̑̂ó̴̢̟̜̠̠̫̬̩̂̆́̈͊̈́͗͝͝u̸̧̡̢̪̩͎̬̣͚͙̜̔̄́́͋̑͗̾̕͜d̷͖̅̀̉̏̽͠s̴͔͈͔̬̑̈́̽̏̂̎̾̀̑̓̑͂͘̚͝)̷̧̦͔̮̠̝̭̔͗̄̐͂̅̀͌̒͝ ̷̧̡̨̛͔̗̲̩̗͙͉̹͚̌̐̋̐͑͂͛́̅͘͝–̷̦̩̝̏̀̀̈̿̐̉̅͌̉͒͠ ̶̧̢̢̛̦̩̳͓̱̺̯̣̱̘̲̈̑͒̊̒̍ḑ̷̻̪͒̉̎͒̆̇̓̓͘z̸̪̲̮̙̉̓̾̍͝ͅi̷̡̩̮̰͊̓̄͘ͅê̴̩̟̺̲͌͆̕͝š̸̡̟̦̭̹̤̩̥̲̽͊̈́̄ͅi̴͍͍̳̯̜̯̋̄̆ą̸̧̢̪̣̱͖̪̞̭̞̟͚͔͆̓̍̕͘t̸͚̺̣̰̙̪́̀͜ä̵̯̖̗̫̗͇̜̺͊͒̓̂͘ ̴̨̧̭̻̝͚͙͉͙̜̈́̅͘͜k̷̛̜̜̆̂̉̋̑̑͊̇̊͊̇̂͠͝ȑ̶̻̮̺̜̟̼̫̜̫̍̂́̐a̷̛̟̩̫̯͉͒͗̐̿̅̐̎̍̌̄͜͠i̵̛͚̦̽͒̄̿̾͒̆͘n̵̡̢͚̯̺̺͕̺͍̱͇̗͇̿͗̀̕̚͝ä̸̡͈͖̥̬̙̥͇͕̩͚̼͇̙́͌͂̎̒́͋̔̅̐̍͆̕͝ ̸̫͚̞̥̲̠̩͇̩̘̞̰̒͜w̵̺̟̼͐ ̴̧̮̭̫̠̀͝ͅg̷͍̠̟̰̬̠̮͚̺̠̽r̷̘͚͕͔̝̲̞̰̣̉̊͜z̴̡̛̻̻͖̯͚̜̜̣̉͗͆̀̂͊̿e̷̡̺̹̝̥͉͇͈̙̦͂̈̓͆̇̑ͅ ̵̨̢̛͓̪̯̔̊̎̄̇͗̽̋͂̂̒͝'̸̤̹͉̺̦̅̿͊̀̊̒̇̐̽̈͐̂͛͘'̵̘̻̞̺̪͓̍̾͗̀́̊͝͠[̷̨̡̞͙̥̲̠̪̺̠͓͕͙͎̝̓̅̅[̵̡̧̠̹̭̣̘̥̱̩͍̮̣̺͚̐͌̏̎͠͠R̷̡̪͇͎̺͕͔̫̦͈̰̗̘̼̅̂ͅa̴̜͈̞̞̪͈̭̰̱͚̜̝̜̯͒͛͆̃̓̈́͂̾̀̕ͅỵ̶̘͔̑́̈̇̀̐͠m̵̬̝̱̒̽̄̏̎̀͗́̌̐͐̕̚͠a̷̫͉͔͇̖̰͔̥͇̻͒̉̆͆̄͊̏͠n̵͍̳̜͖͇̙͉̫̭̪̟̜̲̂ ̸̛̲͓̞̭̃͗͛̋̄̄̿̈͋͘Ǫ̵̨̨̧̻̤̗͍̟͚̦͌̅͗̿̅͂͘ͅr̴̝̺̮̳̻̩͈̜̙̩͎̞̣͔̘̈͠į̷̪͉͖͚̬̬͋̓͝ģ̶̲̥̣͎͔͂͊͋̃̾̈́͆̐̅͝i̴̡̨̛͈͈͙̲̲̲͓͊̂͜n̶̡̡̰͇͓̰̩͍̹͚͚̪̬̎̅̋͆̉̿͂͋͊͊͒͛̋̅s̸̯̻̙̳̫̯̗̜͇̳̮̬̤̦͒͒̀̆̇͛̐̽͘͠͝]̷̨̛̗̬͕̗̠͎̄̋̆̋̅̂͂̔̕͠]̴̥̟̰̲̐̏̎̑̈͝'̷̛̜̀́̈́̄͐̊̓͌'̴̧̧̮̫̦̞͎͕͖͖͖͍͓͊͛͒̌̈́̌͝ͅ.̸̧̨̛͍̝͉̻̜͎̩̗͕͓̺͔̫̃̑̈́͊̅̅͂̉͆̕ ̷̟̮̪̟͑͆̊͋ͅT̸̝̯̘̓͊͐õ̶̧̝͔̔c̴̛͚̞̅̑̀̑͗̀̓͊̑͌ͅz̵̰̞͖̞̻̠̄̉̏̿͋̀̓y̶̡̮͍̦̬͉̪͂́̊͌͋͆͛͌́̏͐̏̽͝m̶̡̨̖͍͕̟̭̲̘̦͉͉̙͛́̄͒͒̃̌̀͐̇̕̚͝y̸̼͇̖̏̂̒̄̂̇͊̔̀̐̂̌ ̵̨̗͔́͊ͅţ̴̧̢̛̭͉͚͓̼̤͚̣̞͔̺͑́̎̓̇͛̏̈́̍̐́̕͘ͅu̶̢̜̯̘̯̩̤͔̩̤̳̤͚̳͌̋͊͋̐̂͒̚̕͝ͅṫ̵̡̧̛̳̣̯̖̜̪̟̼̣̈̌̓̿̾̊̈́̀̈́̂̆̌a̵̡̛̓̊͂̂͆̎̋͘͠j̶̢̬̺̘̫͊́͛̓̑̇̈́̾̀͘͠ͅ ̷͚͔͓́͜ẉ̵̡̡̻͇͕̟̭͈̙͕͗̔̿̏̍͊̑ͅa̵̻͎̟̐͗̊̍́͘͝ͅl̵͉͇̳̦͍͇̪̬͔̘̪̹̽̋͊̇̏͛̂́̒͐̍̕̚͝ͅk̴̡̟̙͔̮̆̈̀͛̀̉̈́̅̐͝͝ę̷̧̲͙͈̦̘̜̮̜̣͕̀͆́̑̓̇́͒͂̈͘ ̶̢̨̤͙̦̦͉͈̩̙̦͚̫̈́͛̉̋̒͘̚͜͜ẑ̷̢̺̰̰̺͔̟̹̟̼͇̂͑̐̇͜ ̷̠̦͎̣̔̈́̍̅̈̽̋̏̇̊̇̑[̶͎͑͑̀͗̎́[̷̡̡̨̨̠̟̤̟̥̺̪̮͚̈́͜M̸̩̯̺͛̈́̑̎͘̕͝͝à̶̫̯̹̗̯̺̯̯̦̫̱̺̿̽͛̋̐̂̎͗͆̋̕͜g̵̻͚͉͈̲̹̟̙͈͙̮̓̌́͝ͅi̷̡̡̡̭̭̖̜̥͖̊̃̊̃͗̇͛͌̈͗͑͂͜ͅk̷̡̘͚͎̩͉̯͕͙͚͔͚̲̜̱̈́̈́̈͊͐̿͋̀̐̈́̒́̕̚]̶̧͇̹̮̩́̀̾̅̍̈́͛]̵̰̝̩̪͔̓̈́͜i̴̙̯̼̦͕͙̥̖̼̲͍̿͌̏̾͊̄͘̚̚͜ẹ̸̡̢̛̘̣͖͔̟̩̝̟̮̰̍̀̉̀̽̂͋͆̓ͅm̸̢̭̭͈͕̰͔͊̇͑͠ͅ,̷̛͓̺͍̗̠̤̝͓͌̋̋̍ ̶̯̻̟̝͔̦̗͖̋̋͛k̵̢̛̜̹̟͈͕̲͚̻̀͋̀̒̏́̔͘͘͜ţ̸̤̪͔͕̦̫̠̔̔̉͋̋̏̾̊̀̾͊̂̇̎͜ó̸̦͖̼̬̏́͆͌̅̒͒̓̈́͊͐̋͐̈́͜r̷̡̘̜̹̜͆̿̄̊̚͝͝͠ÿ̷̯̗͖̝̳̪̳͓̤̯͈̹̘̟͒͐͜ ̴̛̗̲̊̅̀́͠o̶͎͈̮̼̠̾̉ķ̴̨̼͉̼̤̣̩̩̳̜̫͎̺̤̏̈́̀̋̔̏͋̒̌̕͘a̷̢̞͔̻̘͒͑̌̓̒̅͊̈́̾̑̈́͗̎̕̚z̴̛̬͖͔̲͕͂̏̿̉͂̌̔́̀͋͂̃͝͝a̷͓̬̬͕̰̘̺͎̐̄͂͋͂̅̀͠͝ͅł̵̹̬̗̩̓̅͂̈́́̅͝͠ ̶͖̓̾̎̃͂̍̽͂̕s̶̡̛̪̭̰͒́̿̍͊́͐̿̿͗̎̑͠i̸̡͙̮̝̙̜̮̐̽ę̸̼͉̻̀̈́͐̇̽̃̀̆̾̅͊̍͠ ̸̨͍͍͎͓͍̭̫̯̹̦̳̀b̶͙̰͉̹͎̜͓̿̀̈́͊̏͝y̴̧̭̩̞͂ć̶̛͈̻͈̉̏̎̓̌̓̏̎͂͂͛̌̄͘ ̸͎̞̖̲̔̂̀̎͛̂z̴̡̛̛̼̰̩̼̠̜̯͙̀̂̇̉̌͂̽̚͜ͅł̵͕͙̤͖̽̓y̸̡̗̮̻̜̗͕̥̞͉̮͆́ͅͅ.̷̖̲̩̪͇̍̎̊̿͝ ̶͈̞̘̘̪͕͕̖̖͚̿̋̇̀͝P̴̨̛͎̘͇͕̻̲̩̩̒̾̔͗͐̈́̊͗͊̓͐̀͜͠o̷̡̭̝̬͈̣̺̰͒́c̵͕͖̹̟̰̼̮̫͚͕̺̏̾̽͗́͋̕z̷̛̩̩̱̟̺̱̺̏̒̚ą̵̢̧͇͔͙͍̪̻̤͈̻̯̐̆͂͂̽̎͜͠t̵̪͒̈́k̵̢͓̗̠̮̮̞̲͉͕͒͑̂́͌͛̓ọ̶͔̩͙̤̺̯̫͔͙̆ẉ̶̓͛͌́́͑̽͗̐͒̏̍̓̇͝ơ̸̲̗̯̠͎͓̟̱̜̹̳̦͚̠̌̍̐͌̀̍̉̔͠ͅ ̸̞̰̯̹͖͍̬͉̤̂ͅ[̷̰̫̩̣̼̦̰̮̔̏̔̋̈́̽̓̊̽̅̆̊̚̚͜͝[̶̼͚̽͂̃̒̒͆̔͒͌̓͊R̴̢͈̀̇̓͂a̸̗̝̬͎̦̥̟̱̜̹̩͊͋͜ͅy̴̢̡̗͎̜̱͖̜̟̲͍̳̤̅͒́͝ṃ̴̢̛̫̭̩͊̇̄́̐̚a̴̞̼̪̠͇̳͇̠̬̭͗n̴̠̍́͘]̷̤̩̥͒͌͝͠]̴͇̗͍̺̺̫̫͉͈͇̦͓̉͌̋̃͂ ̴͓̍͐̈̍͂̈́͛̄̓̓̚ḑ̵̧̨̰͉̙̥͔̹̤̪̤̯͝o̶̞̠͕͉͖͒s̴̢̛̤̪̬̐̅̃̽̂̍̈́͆̔̂̈́͊͋͝ẗ̶̛̖̀̐̋̈̿̃̿̆̕̕â̶̧̨͉͙̌͌͊͐̄̀j̶̧̨̗̰̰̞̻̞̰͈̾̽̈́̏͜e̷̛̛̤̟̊͛͌̃̀͜ͅͅ ̷̘̝͕̈̂̓̂̎̽̀̄́͛̈́͝ͅş̷̨̡̘̼̜̱͉̪̲̥̖̞͎͓̈́̽̄͌̚í̶̠̖̹̝̞̅͗͗́́̎̈́̀̒͌̐̐ę̴̛̙̟̺̖̮̯͎̙̼̘̒̔͠ ̴̡̢̤̻̬͎͕̟̈́͗͜t̴̝̭͓̗͇͎͍̺̞̯͈̦̥̋͒̾͂̓̅͋̋̌͊͝ǘ̷̡̢̢͉̭͈͓̭̱̼͂͂́̅͊̓̈́̉̃͑͠͠t̵̨̮̏͗̍̂̃̂̕ą̵̡̛͕̣̟̦̫͙͎̮̭͖͖̓̾̈́́̏̀̈́͆̃̉́ͅj̵̨̡̢͇͚̰̖̺̦̖̻̘͚̭͑̇͛́͗̂̈́̇̈́̕͜ ̷̧̳̠̱̹̰̬̲̥͌̅̊͜ͅp̶̡̢̧̝̹̫͔̖̖͇͊̿̎͜͝o̶̡̜̹̙̰͌͑͌̇̚͠ ̶̜͇̤̭́͒̂̓̾̎̈́̚p̷̺͈̤͕̠̃͜ͅr̸̡̡̧̭̩̻̼͇͎̜̘͋̀͆̒͑̎͊̚̚̕̚͝͝z̴̨̯͇̥̜͓̣̦̦̳̫̀̒̑̋̈̄̊͋̈͝e̷̤͕̞̩̳̲͎̻͉͔̾͑͗̿̅͐̾̿̄̽̈́̚̕͠ͅͅj̷̡̄̇̎̉͆̉ş̵̹͍̩͇̪̤͙͓͙̠́̓c̷̼͌͆͛͑͊ǐ̷̺̺̬̬̙̖̜̬̼̜̒̔̄͋̓̀͒͐̕͠ư̷̙̦̯̭̈́̄̽̈́̽̅̽̏͘̚ ̸̛͎̬̖̱͍̼͖͉̣̯͐̑́̽̆̕[̴͍̗̳̯̣̩͍̥̩͂̕͜͝ͅ[̵̠̤͍͉͇̣̩̱̻̮̙͙̆̕M̷̦̠̀͗͝i̶̛̻̅́̀͌s̵̨̲̺̫̮͉̦̈̑͑̅͜t̶̡̖̻̮̰̗̮̥͉̘̼̺̾̂͜ͅy̴̧̧̩̜̘̬̻̼̥̟͈̜̰̦̥͐́̿͊͌̊͌̿̚c̵̣̙̜͎̣͕͍̯̜̎̈́̋̅̆̾̐͘͠ͅz̷̢͖̭̖̠͈̩̥͕̙̳͖͔͑͘͜ṉ̶̰̳̬̗̱̊́͑͆̄̑̌̉̎͝͝͝ͅÿ̶̢̨̦̺́̿̈̈́͌̉͂͘̕ ̷̛̬S̵̫̣͚̹̻̩̻̝͉̰̞͛̈́ͅz̶̨̥̃̀̓ç̴̧̡̘͔̳͙͓͉͉͂̅̈̂̍̃̒̀̕͜z̸͔̟̙͖͍̀̈́͒̈́̓ȳ̵̡̧̨̖̣͔̘͚̰̞̫͈̗̻́̂̋̍̽͋͋̈́̌̕t̶̨̛̛̯̭̯̼̟̰̥͈̄̇̆̀̅͐|̶̢̱̮̫̼̭̥̞̣̙͚̩̼̱̌̑̽̃̾̏̂M̸̡̡̖͚̬̗̺͍͖̗̳̲̥̱͊̾͋̐̋͋̇̕͝ȋ̷͕͉̥͙͖̜͈̯͎̻̆͗s̶̭͕̺̩̗̥̪͖̐͊̃͋̏̀͜͝ţ̷̦̙̱̼̦̭̞̰̟̰̖̈́͛̑͝y̵̨̡͎̞̜̭̯̰͕͛̆͌̿̂͛͆̕͜c̸̩͇͖̝̰͉̖̤̙̺̹͇̗͔̹̀̽̋̀̈́̂̽̈́̄͑̀̎͝z̴̧̨͇͇̱̳͓̝͓̯̗̅̀́͌̆̋̓͜n̷͉̫̪̰͚̤̤͍͎͒͆̓̐̀́̽̈͘͝ͅê̷̼͉͕̙̪̄͋͒̃̉g̴̛̪̟̦͕̥̙͉̻̍̊̂̅̀ö̴̞̳̗̏̾̓̍̄̌͐̕͠͝ ̶̱̻̦͇̘͙̦̮̮̋͐̐͊̾̋͠͠S̵̘̻̱̓͘͠z̵̖͖̰̼̥̗̲̱͈̺̿̏͊͊̎̃̒̃̿͗̂͋̚̕͝c̵̡͉͓̟͙̭̙̭̞̜͇͓̝̠̟̑̍z̴̖̝̮͋͒̐̕y̶̛̙̻̝͙̙͙͇̱͆͐ţ̶̧̘̰͔̘̼̹̱̗͙̹̖̞̮̑̾̌̄̽̚u̴̧̧̘̥̲͛͌͆́]̷̛̮̻̏̿̔̂̿́̊̂̕]̴͚̭̤̹̰̪͖̭͉̖͙̼̰͚̤̐͋,̷̡̢̱̘̣͓͎̩̲̲̣͈̹̎͆͊̎͐ͅ ̵̖̞͎̭̞̬͕̹͔̤̩̜̤͕̆́͝j̸̨̯̝͍̯̟̦͑ę̵͔͈̘̼̝͇͎͉̗͐̉̏̅̇̾͂̉̂͋̎̕͝͝d̴̡̡̝̱̰͌͑̂̔͗̚̕ǹ̶̨̡̺͚̩͙̝̱͕̘͎͉̮̥͔̀́̌͌̈́͑̒̈͒̇̇͘̕͠a̸̢̭͍͇̹̯̽́͛̌͘͜k̸̛̜̮̥̘͕̬̝͍͇̭̠͘ ̸̬͇̞̤̇̊͊͑̓̋̓̿͋̈́̅̇̔̕͝[̵̲̳̩͙̗̱̯̹̰̜̞̙̞̑̃͆̐͆̿̚̚[̵̢̧̼̱̹̬͖̘̬̱̭̳̠̎́̀͘̚͝͝ͅW̸̧̢̹͉̜͇͓̣͉̊̀́̇͑̈́͋̐̉͆̿͒̅ͅr̶̡͙̦̯̻̬̖͓̪̮̭̥̳̟̈́͋̃̑̅̽̀̈̔͠ớ̸̧̦̦̼̔̈̆͑̀́͋̓̆̄̑̂͐͜͠ẓ̸̡̲͙͍͚̙̮̬̬͎̇̀͆͑̔͐ǩ̶̢̦̲̥̲̰̖̥͖̜̗̙̇̈̿̌͜i̴̢̲̩͖̰̱͕̣̝͖̳͐͛͝͠ͅ]̷͙̅̈̐̒̆́̄̾́̿̑̈́̀̇̍]̸̨̢̯̹̩̱͔̝̤͖̭̫͂̈́̿̌̔̈́̃͗̈́̆̀ ̸̱̲͎̱͎̟̝̞͑͌̔̃͛̔̇̃͛̈́̎͘͜͠͝k̴̳̳͖̜͇͖̗͎̰̖̹͖̗̉̈͊͜͜͝ą̸̛̱̞̜͉̺͕͕̹̺̲͊̔̆͊̎̿͆̓̊̒͝ż̸̦̳̬̜̱̭̙̣͔̓ą̴̧̮̥̘̯͔͉̟̤̻͋ ̶̗͎̤̜͊͐͋m̶̤̬̪̝̭̞͒̀̄̅͆̏̃͒͊͋̓͑̅͂́u̸̡̡̢͙̰͎͓̮̥͉̪̮͚̞̺̒́̀͑̈́͗͐̚͝ ̴̡̝̼͙̪̘͑̿̾̈́̊̇̃p̸̯͔̭̝̖̈̌̿̅́̉͠ǫ̵̨̗͖͍̙̳̖͑̎͊̌̂͗̄͌͂̊̌̍̓͜͝k̴͈̯̐͆o̴̥̟̙̹̥̐̔̿́͌̏͋̌́̃̅̈́̈́n̵̳̪͚͙̜̫͊̔̽̀͑̊̓́̎̒̈́̍̀̕á̸͇̃̅̇̉͝ć̶͙͔̭̥̈̔̃̈́̔͜͝ ̵̡̛̥͚̹́̂͑̈̃̇̓̇̋͠c̵̛͇͙̀̓̑̔̀͂́͗͑̑z̸̡̳̯͇̘̣̮̮̯̞̩͋̈́̌̀̈͒̂̀̓̆̕͠͝͝ͅt̶͎̝̰̹̺̮̟̅͛͊̿͘͘ͅe̶̛̛̖͔̯̖̞̮̊͌̈̑͐̍̃̂̂̀̿͝r̶̡̧̢̛̼̜̞͉̫̦̳̗̦̱̬̱͒̓͗̉͂ȇ̸̘̍͂̓̎̀́͝͝͝c̴̛̤̺̼̭͉̭̪̳͓̳̿͗̽̅̊̈̉͂́̒̃͜h̶̨̤̣͎̑̇͊́̆̏̀̀͊̌̓̏͘͜ ̵̢̧̻̭͎͚͑w̵̡͈͓̬͕̃͛̾̈́̂͊͒̃͆͑͘ł̸̨̘̩̼͚̣̜͓̱͖͚̺̝̐̌̆̉͌́̏̉̀͝ͅͅa̵̹̼̖͇̔͆̐̇͂̐̚̕d̴̢̠̰̬̳͉̐̎̌̾͌̽̕͠c̶̢̭̯̭̝̮̹͐ó̵̢̱͈̻̏̀͌̿͆̾̾̂̔w̴̛̗͍̪̱̭͕̄͋͐͐̓͐̽́̔̊͛̕͝ ̶̥͚̭̅̉z̸͖͔̱̞̫̻̙͔͌̽͆̋̀͊̑̌̈́͝ͅ ̸͉͙̬͍̫̟̙̄̽̉̾k̴͉̦̗̻̙̘̞̳͇̤͖̄̊â̶̡̛̩̟̳̺͊̈̈́̽̒͑͑̅́̈͝ż̸̢̡̠̝̪̝̪̪̯̻̬̣̻͉̂̏͗͆ḑ̶͙̝̰̫̲̩̘̉͌̂̉̂͒̊̚e̷͙̥͙̟͔̞̗͈͖͍͈̯̺̾͐j̵̛̣̜̹́̽́́́̃ ̴̙̘̻͉̩̜͕̞͕͈́́̈́̕͠k̸̞̟̭̫̽̊r̵̨̨̝̙̟̙̪̻͇͓̲̱̯̯̻̀́̾̀͂̚͠ą̶̥̜͕̗̞̘̰͒̏̑̓͗͒́́́̓̾̚̚ͅi̴̡͈̱͙̬̬͚͎̠̳͇̹͕͕̰̅͂̉̾̑͒̐̏͐̑̕͝n̸̹͔̻̩͙͔̣̲̓̇̀̄͛͋̈̀̉͆̾̀̚͜͝͠y̵̨̛͙̦̠̪̖̦̆̔͝.̷̨̥̪̟̻̃̑͗́̔́͛̽͠ͅ ̵͚͌̿ͅ[̵͙̦͈̣͖̬̖̩̪͍̳̙͚̀̔̅͆̈́͑̚͘̕͝[̵̪̞͎̰̥̌̆̆̐͛̔̐͂̑̕͝͝P̷̧̡̧̱̯͕̪͇̰̞͕̞̪̈̂̇̚l̶̨̺̱̱͗͆͐̀͛͠͝į̷̮̳͚͓̲͓̳̃̀̐̒̔͝ͅk̷̟̒:̷̫̯̼̿̀M̶̧͕̣̦̣̲͎̙̱̥̲̀͛͗̾̍͆̀̈̈́͑̚c̴̮̱͙͓̲͉̤̰̪͉͔̫̻͓͊͐̔̉̀͒̒̈̿̋̑́̈́͗͠.̸̨͓̞̲̯̬̺͐̌̍̋̄́̀́͂j̵̺͖̯͛̋̆͆͛̈́̆͑̃̈́́̽̕͝ṗ̸̧̨̟̤̙̩͍̹̫̯̥̜̤̰̎̂͐̅̂́g̸̝̩͆̄͐͒͆|̸̨̻̞̥̼̩̩̙̩̥̏̑̏̄̀̀́̿̊̈̕͝t̵̲̪͚̝̦͚̙̬̙͚̝̍́̐͊̂̓̂̆͘̚͜͜ḩ̵̢̛̛̰̝̰̰͓̱͓̬̹̭̂̑̂̈́̎̈́ͅu̶̮̱͌̋̋͑̀̎̐̕ḿ̴̧͈̙̗͕̫̻͇̰̼̙̑b̷̢̡̻͕̲̫̬̜͙̪̳͔̆̏͂́̀͋͌͊̀͗͊͋̍̚͜͝|̴̛̥̞̙͍͈͓͉͔̮̼̜͚̼̀̌͛2̶̢̧̨̖̣͔̣̞͙͕̺͎̘̮̫̂̾̇̾̓̈́̀͛̆͗́̋͝7̸̼̖͚̣͉̻́͑͒ͅ7̵̧͔͕̪̗̰̳͎͚̪̹̪̹̄̅̽̆̈̎̄̐̽͠p̵̼̿̽ẍ̷̧͙̼̟̮̲̥̯̖̗̈́́̽͘͜͠|̴̯̩͍̳̱͉̹̖͍̝̖̂̎͑͌̀̏͒̈́̕̕͘͜ͅ[̴͕͇͇̗͗̑͂̊̈́͊̓̂͘̚̚͝͝͝[̸̨̪͈̈̂̍͗̓̇̾͑́̅̑̇͘͠Ṟ̸̥̘̤̰̪̳͕͔́̍̔̋̀̍͠͝ḁ̶͙̱̞͇̳̞̺̦͈̹̣̫͐̆̃̎̔̃̔̉͆̐̿̎̔̈́y̶̗̱̻͖̙͑̆͒̅̓̎̌̀ͅm̴͍͓͈̻̯̿͋̒̈̐̌̃̂͗̄̕a̶͙͖̬͕̦̙̅̌͊̾͂̑̐͘̕n̷̢̛̺̦̺͐͗̈́́͆͘͜]̵̛̛̦̎̏́̾̊͆̊̓̓̈̊̾]̵̭̫̙̆̏͒̈͌̈́̿͜ ̶͎̥̦̖̠̰͈̥̯̬̤̐͆̒̋͐̅̈́͌̈́̓̂͌̃̕i̵̡̛̎̊̈̈̑͜ ̸̡̨̢̨̤̣̮̱̩̣̗̌͠[̶̙̊̎̍̃̄̾̓̕[̵̪̺̆͛̓̈̽͋͐̆̄͒͊̊Ģ̵̩̫̟̟̋͜͝ļ̷͚͙̮̰̖͚̻͙͌́͌̈̓̿́̄̐̽͘͘ǫ̷̰͍̜̟̦̮̭͚̣̦͓̌̈́͆̕͠͝ḇ̵̡̨͙̞̣̯̰̘͉͒̉̿͊͊̄͋́͝͝o̸̙̯͚̳̲̞͚̎̂́̉̍͆͘x̶̯̤̦̞̻̫̿̍̉̓̄]̴̧̛̦̳̜̲̘̣̟͎̝̤̐̏̂͑͛̈̈̆̅͌͜]̸̢͓̪̪͕̠̜̑͋̈́̃́͒̚͝ ̷̡̡̡̨̛͇̲̬͓̺̲̣̞̫͗͒̒̈́̂̉̾̈̎̊̀͜ļ̵̡̣̩͖̖̭̼̭͍̙̤̰̹͊̈̈́͑̓͂̀͘͘e̴̮̗̙̰̺͛̇̚c̵̱̣̦͔̘̱̠̬͖̻̯͈͎̎͊̄̃͐̽̃̀̕ą̷̢͇̮̼̱̫͑̑̉̔͋̈́̔̓̒̎̅̓͜ ̵̛̬̿̀͌̊̈̇̈́͆͑̇̈́̊̚͝z̴̼͈͖̹͆̽̐̑ą̶̢̗͙̞̻͖̟͔͈̗͍̣̝̣̀͂͋͌̃̓̚͘͘͝ ̸̧̨̢̝̥͉̥̼͔̞̻̄̈́̀̈̌̑̊̈́̈́̑̅͒͘͜ş̵̪͕̣͉͎̤̈͛̊́̈̑̑̎̏͑̃̂̂ͅt̷̞̤͚̤̲̺͓̦͙̪͌ą̷̨͉͙͓͕̪̃ţ̸̫̯͔͓̰̬̣̊̈͛́̍͑̃̿̑̇̎̾̽̚͜ͅk̷̼̺̖̺͈͓̦̯͕̘̼̆͋́̅̈́̋̀̈͊̾̂̽̀͘i̴̱̫͂̋̑̓̑̅̀̒̏̀͋͌͝ȅ̶̥̣͈̪͖̙̀̈̃͌̂͑͝m̵̠͊̾͘̕ ̸̦̼̘̙̻͉̞̗̘̠̹̫̀̿̍͐͑ͅL̶̮͙͇͍̳̟̗̟͚̘̥͂́ỉ̷̗̜̗͕̺͓̟̮̓́̒̓̉́̄͆̓͠v̵̙͚̻̬͂͊̀͛͂̅͝͝i̴̟̝̠̺̜͉̻͉̲̗̺͕̓̂͋̅͝ͅn̴̝̱̩̫̒̐g̸͔̳̺̺̐̄͂͑̄̌̆͜s̴̼̰̦͕͇̠̲̥̣̼̭͖̘̗͊̈́̄̀͂̽͋̕t̵̲͚̓̇̂̿͂̍̇̋̽͝o̴̟̰̾̾͊̾͗͝n̸̰̩̥͗̽͂̀͌͒̍̕͝͠ó̸̢͒̐̒͐́̈́͝w̷̢͒̇̏̊̄̓͠͝]̵̛͈̻̺͈̺̑̈̌̂͊̆̈́̏]̵̡̫̗̜̪̃̎̉̎̀̆͒̾͗̾̀̿̈́̚ ̶̲̜̞̠̖̳͍̻͕͇͋̈́͗́̇̕K̶̢͔̩̹̣͛̏̃́͌̓̓̒̌͠i̴͙̼͆̉̌́̑ę̸͎̖͉̺̞͎̘̪̬̂͗̇d̶̨̡̡̻̺̹̯̭͓̲̱̬̱̹̋̋͐̔̕ỳ̴̲̞͖͒ ̴̡̠̱̘͇͉̮̥̾̋̇̾̈́̽͠ͅR̷̡̜̻̙͎̜͚̒̈́̓͘͜à̸̗͈͙̖͙̟̰̠̜͚̪̫̗̲̘̑̊͋y̶̭̤͈̩̖̦͉̞̣̬͗͒̐m̶̟̪̓̍̓̔́͂͒͗̄a̴̹̯̼͐͒̽̂̃̊͊́̌̄́̀̊n̵̢̛͓̖̠̱̬̹̹͉̉̿̒̀͘͝͝ ̴̨̧̛̯͇͕̺͊͌̓̈́͆̌͛̀̄̔̍͂̅͝t̸͓̞̒̆̾̐̋́͐̈́͊̋̀̌̃̚ò̵̤͔̞̌̈͂ͅ ̴͖̀́ẓ̴̧͉̱̰̳̦͕̤̮̖̈́̂͋̾̽̏̓̿̚͝r̴͙̬̯̯̘̗͓̯̎̂̀̈́͒̍͑́̊͘o̴͇͕̝͎̞̞͓͕̓b̶͕̩̜̫͔̝̩̭̂̈̍͆̔͂̏i̸̺̺̜̖̠͇͚̯͊͆͑̓͒͗̚͜͝ͅ,̷͚̝̏̋͗͌͝ ̸̨̳̦̺̟͓̱̱͎̥̺̈́͗̂͒͌̀͑͒͝͝ẁ̵̛̲̼̖̫̹̻͕͍̙͎̫̱̩̺̊̒͗͊̈́̎̎̋̚̚͜r̸̟̺͇̩̠͔̞̪̼̥͈̗̅̓a̷͕͕̺̗̖̰͆̂̑̋͊̾̿̀̇̕̕͜ć̶̦̮̐͐͊̂̒͋͗͗͝ä̵͚̔̆̋͒̄͑͘ ̸͍͉̰̭͎͉̙̩̩͈͑̌̅̄͜͠ñ̵̡̗̘͙͙̖̟͍͙̀͊͂̽̌̍͋͜͝͝͠ą̷̞͔͚̞̯̱͈̼̫̺͆̓͂̋͋̽͗̕̕ͅ ̸̛̻̦̗̻̲̺̆̓̄̎̆̂́͌̈́͆͊̈́H̶̨̡̥͎̬͚̟̖̞͖̗͚͕͒͝u̸̢̧̬̘̜͎̯͔̳͈͂͑̍̄̈́͒͘͘̕͜m̴̪͔̼̩̮̓̈́̈́͐̈́̚͜ò̶͙͎̹̟̭̗̠̼̿͛̌͋͑ͅŗ̷̧̢͕̝̺̜̼̲͖̉̈́̃͋̀̾̑ͅͅz̶̨̥̜̗͇͙͕̒̌͆͑͐̇͠͝å̸̠̻̹̥͚̈́̈͠s̴̹̹̜̹̫̤̦̘̺͓̠͉͓̜̓̂́̈́͝ͅṱ̸̨̬̘̍̾̿̏̓̄͌͗̒̾̒̚͝͠ȩ̶̛͚͉̹̻̙͈̗̈̇͂̈́͊̇̄̂̉ͅ ̶͓̯͚̼̲͚̬͙̋̽̃̄͗͊͐̋͌̍̓͜͠͝ͅC̵̡̨̛̲̝̰̙̠̪̘̝̺̘̼̳̟̽͗͂̑͋̍̊̑̀̍̂͆̕h̶̨̲͕͙̬̺̉̑̆m̷̥̳͍̖̩̎͗̆ư̵̧̬͔͓̬̺̺̄̈́͒̐̊̈́̋͒̕͘̕̕r̴̢̡̖̺̪̬̺͆̽̐̍̋́̑̈́͆̐̅̽̓̑͝y̸͉͈̝̫͙̽̏͊̏͐.̵̛̳͔̀̿͊̈́͗̀̿̈̋͜͠͝ ̸̡̛͎̪̗̳̈́̅̑̓̄̈́̃̑̋̕͜͠ͅW̶̢͉̣̹̪̘͌̽̋͑͋̉̍̋̑͐͂̽̕͘ ̸̢̗͉̳̳͐̈͜p̷̲̥̱̣͉̙̺͎̱͍͔͉̿ĩ̷̡̧̘͒̅̉e̸͎̥̳̯̕ř̴̙̯w̴̤̭̮̝̳̮̣̝͉̳̺̰̼̯͗̍̑͋ͅs̶̲̘̘̩̹̜͂̄͂͗̃̈́̒z̸̢̥̠͖̙͈̤̘̤̾̿̅̈́̊͆͛̒̀̏̀͛̀̓̚y̶̨̞̻̞̝͓͉̙̯̒̈́̊͒̈́̂̊̒̀̿̆̈́͛̊͜͠ͅm̸̡̬̦̮̦͓̝͎͛̍͌ ̸͈̗̮̩̯͚̯͇̜̳̭͎͚̓̈̑̃̒̍̈̓͐͘͘̕͜͠p̸̧͔̳͍͚̩̗̜̑̒͒̋o̶̢͖͉̱̺͙̼̹̗̤͂̐̑͛́̽̋̃͛͂̈́́͘ẑ̶͍̮̙̬̤̗́̓̏̊̎̐̈́̇̚͝i̴̛̮̬̠o̸̧̧͕̣͇̮̘̱͌̐̀͐̃̌̀́̾͗͐̽̍ͅm̷̧̢͖͖̲͈͕͖̣̪̺̠̟̟̔̍̋̚i̸̜̒̽̊̈́́͆͝ȩ̵̭͚̥͍̺̰̪̖̬̯̞̾̽͌ ̸̛͓̙̠̥̣͍̱̥̰̰̝̓͆̏̎̌̀͌̽̓̓͒͛̎t̶̲̮̝̜̭̰̪̯̗̖͍̍̈́̌́͋̌̄̽̄̄̿͒͠e̷̡̗̰̞͐̈́̽̀̓̆̕͝͝ǵ̷̛̪̑̈́̄͠õ̴̡̘̼̝̥̲͉̘̫̰̬ ̸̛͕̉͠ś̶̢̔͒̆̔̈́w̵͔̬̟̮̒͆̋̑̌̋̇i̸̛͖͍̊̋͗̽̇́̍̐̊̈ä̵̼̤́̊̾͝ͅt̴̡̢͕͉̺̗̜͉͚̺̭̮̟̒͆̓̄͛̈̌̆̀̍͘̚ă̵͔͓̺̪̑̃ͅ ̷̯͎͍͎̠͔̞̟̰͈̣̞́͝j̴̨̙̝͉͍̺̦̖̓͂̊̆̆͋̾̉̍͐̀̚͝e̴̘̮̠̻̥͓̮̫͎̦͙̬̾̀̿̀͝s̸̢̧͓̭͍͖̜̠̘̥̼̖̀̓͛̆̎̒̿̆t̴͈͔͖̊͐̍̓̕ͅe̷̢̨̪̣̙͓̜͍̲͎̤̹̺͈̓̓̋͆̎́͆́̇͘ś̷̗̼͉̭̹́͑͐͆̔͗͜m̵̖̍͊̈́̓̐̎̈́y̸̡̤̲͍͔̾̓̂̈́̑͌̀́̆͘ ̸̦̟̱̀̈p̶̧̧̛̛̝̬̤̥̬̱͚͕͖̑̑́̋̿̍o̶̰͊̇̿̈́͊̀͌̂̂̋̋c̸̝͉̝͖̹̯̥̪͓̭̳͑̍͗̇̄̃̿́̊z̷̤͚̼̳̱̫̗̩͕͍̠̈́͐͂̃ͅą̵̧̟̜͖͇̣̞̠̌͌̒͗͛̽̀̿͗̍t̸̛̼̳̩̯̮̟͙͕͆͛̊̓̏̀̇̍k̶̤̮̠̝̖͚̲͎̹͓̖̒͐̄̐͒̒̀̄̆̇̊͛͜ǫ̷̡̨̠͎͚̰̘͙̰̎͌̀͘͠ͅw̷̢̞̣͈̠̻͓̙͓̓̀́̏́̂̑̂̈͊́̽͜ő̴̼̟̭̽̓͐̈̋͑̌̑̚͘̕͘ ̸̛̘͙̏͑̿̂j̶̧͎͚͙̰͓̟̲̯̈́̀̿̉̀̈́̈́̃ͅe̷̛̜̘̳͎͆̓̌̂̽̀̓̋̎̏̽͠s̴̢̹̮̙̪̓̅̈̈̒̈́͜͝z̷̨̛̲̔́̃̐͋̀̏̌̀̂̓͌͘c̴̦̍̏͆̇̈́͌̌̒̈́̋͆̄̚͠z̴̬̃͛̇͛͂̍͗̐̕ȩ̸̧̘̤͚̥̗͙̬̟͓̩͇͖͎̋͋̾͊̅̿́̾̎͘͝ ̸̢̛̯̎͆̍̀͛̑͐̈́̀̿͘̕n̷̝̙̫̻̫̪̑̿͗͗̓̏̾̔ȁ̶̧̗͖̈́̚̚͝ ̷̢̡̦͈̫̰̝̼̝̯͉͈̓̐̇̄̽̓̔͠s̸̠̼͎͎̹̠͛̅̎̀̽͂̀͒͘ẕ̸̧̢̢̠͚͍̹̲͙̲̻̊̓͗̔͒̕c̴̢̮̯̰͕͓͖̫̬̟̥̈́ͅz̷̛̰̠̣͍̝̻̭͕͙̹̲̱̣͛͛́̉̿̈́̀͛̂͋̀̈́͘͝y̸͖̼̞̔̓͛͊̀͌c̴̨̜̦͖̰̙͈͉̫̠͇͖͓̉̍̓̌̀̉̕͜į̶̧̨̳̲͈̠̳͚̺̙̺̱̰̆͐͂͗̿͜͠͠͝͝ḛ̶̙̫̘͎͉̅̂̀́̇͆̋̑̚̕͝,̴̛̦̟̰͔̱̩̪͚́̚͜ ̷͓̯̈́̋̽̅̈́̍̉̅͑̎͂͌̔̕ļ̵̡͇̣̠͍̹̅͑́̅̇͒̉̒̄̈́̄́̕̕ͅé̸̡͈̼͈͚̪̭̍̃ͅc̷̨̢͈̮̪͍͈̽͊̌̂̈́͌̂͒̂ͅź̶̬͉̤̯̬̣͍̥̈̒͝ ̷̢̛̺̦̩̦͕͕͎͉́̓͒̉̏̑̾̈͋́̐̎͝p̷̧̹͍͖̻̩͔̘̹̱̈́̌̈͜o̵̧̹̯͉̫͍͙͆͛͋̊͝͝͝ ̸̝̮̪̜͙̖̦̓̅͛̐̓̈̕͘͜͠ỏ̴̡͖̩̮͛̅̈́͋̓́̇̐͑̚d̷̞̾͆̚͘b̴̛̩͚̥̅̒̏́͝l̷̨̤̣͔͇͖͔̥͂̀̒̈́́ò̸̗̻͎͇̥̹͎̯͖̺̱̪̒͌̑͐͆̎͑̅̀͘͜͠k̸̦̘͔͓̼͙̣͍̙̰͍̮̜̤͐̔̍̄o̴̢͎̱͙͒͑w̴̞̙͓̻̥͖̥͇̠̪͔̬̭̋̉̽̚͜͝a̴̛̭͊̒̀͋̇͒̋̀̓̍̚͠n̵̛͔̤͙̻̟̗̮̼̻̓̉̋̓̔̿̒͛͊̒͘͜͠͠i̶͖̗̯̪̪͙̼̘͗́̔̕̚͘ư̴̛̘͕̦͊̇̀̒̿̏̀̑̓͘͘͝͝ͅ ̶͎̮̙̯͔̼̳͓͋̏̋̌͗̓̅͌̾̓̾͘̕̕͠p̷̢̝̦̹͔̼̲̿̀̍̂̀͠ȏ̶͈͆͌̍͝r̸͖̐̊t̵̛̛͈̏͊̊̾̇͗͗̆̈́̉͘a̴̡̝̝̣̬̥̰̖̰̳̖͑̀̉̋̿͊͂l̶̬͙̱̻͎͓̘͔̟̭͗̽͋̐̾ü̷̠̙̜͎̞̭̱͔̺̹̯̠͙͚͌̾͑̑͌̎̈́̃̕̚͜ ̷̳͉̮̜͕̠̳͓́́̋̓͛̍̒͊͂̾͘̕̚p̸̛̞͈̮͙̱̫̪̯͙͚̀̋̀̄́̋̾̅̈͌̕͝͝ͅr̸̢̡̬̺̤̮̫̓̈́̆̅͌̔̒̾͘z̶͉̺̯͓̠̼͈̪̼͕͉͚͘è̴̛̳͕̰̼̃͑͌̽͘̕ͅṉ̷͍̒̀̑͋̽̚ơ̵̢̧̭̖͎͎̪̱̺̈́͌́̄̎̋͝s̵͍̭̲̱̖̥̮̙̤̙͛͑̑̋͘i̶̭̓̒͒́̾̎m̴̟̖̝̩̖̖̲̜̟̤̊͑́y̶̨̛͎̗̞̘͚̙̫̦̙̝͉͓̬͌̓̋̃̉ ̴̥̤̜̟̤̆̄̇̔̏͘s̴͈͓̯̻̲͑͊̉̿̏̍͂͒̾ĭ̵̡̨̡̛̹̗̱̗͖̩̙͕̥̼͎̎͆̉̊̂̆͛͐́͑͝͝ę̷̧̦̩͓̖̟͙͓͕͊̃͊͒͊̒̈́͝ ̸̨͎͔̦̐̐́̌̄̓̀̚͝n̶̨̫͕̆̾̍̀̏͘̕̚ͅà̷̜͒̂̀̎̄ ̵̡̡͇̳̫̣̪̥̖̝̙̬̩̽̆̈́͌̈́̂́͆͗̑̂̕͘͝ͅç̶̛̖̖̭͇͎̇͂͛͗̑͑͐́̇̚ḧ̶̡͈̰̖̱̺̠͙̦̮́̽̀́ͅͅͅm̵̧̼̺̙͙͈̦͇̫̬̳͔̲̄u̷͚̍̀́̂̎̐̃̍͘r̶̢̧̺͖̗̺̙̪͙͙̪̤̠̳̓̀ͅy̶̢̪̦̺̗̰̬͇̋̆͌͒́̒̄̀̍̄̋̕͝͝ ̷̛̟͉̫͙̙̳̄̾͒́̔̑̀̅̒͘͝͝͝g̴̯̭̓̈́̉́̒̒̐͝͝d̵̨̳̰͇̥͒̃̈̃̉̍̒̈z̸̲͉̩̯͉̯̗͖̫͔̈̑̔̒̓̓̒͜i̷͓͎̩̜̖͉̙͉͈̣̪̜͔̇̏̽͂̂̓̃̾͑̿͆̓̕͜͠ͅẽ̶̲̆̈́̿̀ ̷̡̳̤̰̞̮̳̲̾͂̾̅͂̽̑̅̈́̑̃̕͘ͅl̴̢̢̧̨͓͍͙̼̬͈͉̣͊̅̿͂̈́̾͗́̕ḛ̷̡͍̣̀̕c̷̺͍̀̉̉̽̍͊͘͝ì̸̡̢͖͙̼̖̤̻̼̤͖̫̰̮̋̈́̋̉̔̿̔̈̃̕͘͜͠͝m̵̨̨̠̣̳̥̉̏͌͂͜ͅy̵̝̮̍̉̈̔̈́̈́͋̾͝͝ ̷̨̧͖̗̤͍̞̫͆̈́̑̓̈̂̑͐̔̚͜͝ǹ̵͔̤̼̟̀̀̃͘ą̴̧̘͉̳͍̣̫̉͛̆̅̏ ̴͖͕̺̻̹̝͙̹̟̼̽̽̎̃̊̀̀̈́̉̀͂͌͘͜͠[̸̡̜̉̍͂̊̔̾̃̾́́͘[̸̢̡̛̻͖͓͙̝̺͉͇̲͍̻̩͉̅͊̍̊̊̅̅M̶̢̢̭̥̘̎̈̽̆̊͆̆̑̾͛́̉͘͠͝ô̸̫̰̣͆̋̄̑̈́͊̉͊́̈̇̈́̂͝s̴̨̹͍̬̺̙̙̻̬̩̹͖̼̣͐͝͝k̶̲̙̱̤̗̬̖̲̟̲͎͔͔͖̲̂́̇͋̈́̊̽̋͘i̷̧̮̰͙̭̤̝͎̣̫̤̮͔͚͋̄͛̍̑͗̊͜t̴͉͇́ǫ̴͙͔̱̬̣̭̩͎̳͚̓̆͜͝ͅͅ|̵͉̘͇̔̏̂̓͛̔̒̂̆̚̚͠M̶̛̛̭̒̅̀̇͐͌͜o̷̟̞̅̅͐͋̎̒̾͒̔̿̈͊͂̕s̴̡͈̣̗͍̥͔̑̂̃̋k̶̥̊̌͒͝i̸̧̺͙̲͓̺̫̪͍͚̠̺͉̿̃͆̉̅́̋͗̀̀̊́̎̚c̶̝̭̣͎̹̙̞̜̠̐̈͛̀̌̓̇̔̕̚͝i̷̢̙͕͖̞̫͎̜̫̟̣̗͂̐̅͗̈͐́̂͑̎̀̕̚͜ȩ̶̰̻̘̙͓̹̣̦͓̬͕̮͇̦̋̀̄͒̅͛̅͋̑̈͊̋̃]̸̧̙̗͇͎̇͛̊͛̀̽̿̾͊̔̕͝]̵̠̮̗̲̪̣͛̓͑́̚.̴̢̹̮͓̲̟͈̰̲̩̹̗̙̯́͌͒̇́́̍͆̍͛̚̚͠ ̷̢̦̘̙̺̹͍̺̗̪͌̋͊̅̈́̆͐̇̄̋̄ͅͅW̵̡͕̺͈̹̜̺͚̠̗̰̝̟̆͗̉̽̈́͒̒̈̅͛͝ ̸̛̪͓̙͚͍̐̍̇͂͌̄̂̆̔̾͝ḑ̶̧̢̨̨͈̜͙̥̣͚̙̹̿r̷̞͔̪̪̻̱̪̗̼̉̎̈̏̈́͒̚͘͝͝u̴̢͙͉̻̞̟͛̆g̸̡̻̠̹̖̗̫̙͕̈̿ͅi̸̧̼͉̗̗̞̿m̴̧̲̰͖̣̠̳̫̘̮͇̭̹̊̒̐̀̈̆̚ ̶̘͚̤̏̊̎͆̽̆̒͑̓̒̊̚p̷̛̟̞̍̎̋̋̾͊͗̕̕ơ̸̧̧͙͍̦̊̅̇̀͑͑́̈́͑͗̎̆͘͘z̵̰̦̪̠͙̬̳̩͕͍͖̘̃̇̆̇̍̂̉̾̓̈́̿̕̚ͅį̴̗̮̰͕̺̦̲̮̞̺̥̍̈̓̔͆͂̚ö̷̧̳̞̜͖̀̇͋͊̌̍͆̃̊̌̕m̶̨̻̳̠̲̮̳̘̘͓̝͍̦̜̈́̓̀î̸̜͇͈͚̘͈͒͆̀̿̿̒̐̓͌͊́è̵̢̢͚̫̙͈̪͔̬̭̮̎͂̂͑̅́̔̽͛͜͝͝ͅ ̴͔͆m̴̡͓̠̠̪̦͊́͝u̶̡̨̫̬̻̘̖̗̬̭̖̗͌͗̍̆̌́͑͆̈͘̕̕͜͝͝ͅs̴̘͕̮̙͔̱͍͓̜̹̭̳̿͝i̷̛̱̬̠̊̈͐̚m̵̱̝̺̭͌͌͆̐̏ȳ̷̧̨̢̛̥̺̞͙͍̲̘̄͑͆̀͌̄̌̍̍̏̂͑͜ ̶̢̳̺̺̺̲͉̲͚̮̌̎̀̄̕ͅͅp̶̛̞̬͓̼̳̦̍̈́̃̎̔̂͊͊͂̀̋͘̚͘r̸̨̓́͋̉̈́̆̿͐͌̑̽̕z̸̗̫͚̺̩͍͔̗͍̝̞̥̻̠̗̃̾̃̀ȇ̸̡̡̲̭̮͍͜p̸̩̼̜̭͙̠̱̃͛̆̀͜ř̸͖͓̙̫̳̙̻̠́̾͛ä̵̧̛͍̘̹̭͎͇̘̬͍̲̼͇̘͂̔̂̚͘͠͠w̵̡͚̮̓̂̇͋ī̵̧͎̪̱̪͇̳̟͓̤̦͖̻̂̌̆ć̷͙͉͈̹͖̀͛͐̆̍́͌̓͊̄̑̈́͘͜ͅ ̷̛̖͎͍͉̘͈̼͓̪̟̊̀̇̆̎̐̆̾̇͐͘̕͝͝ͅs̵̨̛̩̼̺̟͚̝̟̰̺̋͗̓̿͒̏̅͒͗͆̈́͜ĩ̸̫̻̼̮̜̺̮͚͖̥̤̥͖̝̈́̑͌̊͐̊̈́̊̾̋̈̕͝͝ę̸̛͖̥̭̘̹̗̝̜̫̯̒̂̍͂̎̆̍͊̇͂͘ ̸̢̘̞̙͔̯̩͎̥̓̓͛̓̍͛͌͘͠p̸͕͕̩̜͔̝͙̣̮̜̅r̸̦̫͇̅́̑̑̇̔̒̋͠ž̷͙͈̹͇̀̓̋͆̈̌̎̅̄͘̚ẹ̸̗̩̮̪̪̹͆͛̇͝z̸̺̱̲͕̙̬̹̎̔̒̌̈͂̓͌̐̆̀͗͐͗ ̴̥̝͉̬̃͛͂̎́̀͗̎́͐̕͝ͅm̸͚͇͔̤̰̭͎̝̖̪̃̂ͅe̶͚̖̲͈͈̟̰͋͒̓͛͆̒̑̋̅̇͘͜͝͝ç̸̛̛̈́̄̒͐͛̽̈́̚̕̕͜h̸͖̳͔̓̇̑̒̌̓̉̚͠ͅa̸̢̛̺̤̰̋͊͛͝n̸̠̣̱͖͓͍͍̄̂ͅį̶̻̤̝̱̝͖̙͇̟̠͒̈͗̐̇͒̐̀͒̕͝͝c̷̛̦̰͚͉̺͕̲͊̀̇͋̓̂̌́̂̃͝͝z̶̡̢̺̹̘̺̙̻̥̙̺̘̣̣̪͌͗̎̓̉̑͆̈̈n̵̫̪͇͍͓̠̜̎̄̒́̐ą̵̥̰̙͙̜̼̻̩̦̘̤̈́̆͆̀͗͒͜͠ ̶̧̲͖̭̝͎̣̫̗̳͈̞͚̑͝͠k̷̨̹̦̱̟̭͓̜̔̽̅͑̾̏̍̔̐̎o̵̧̜̙͉̝͍̘̱̣͔̖̊̏́̐͘͝ͅn̷̨̗̻͎͚̆͒̿̑͊̏̉͘̚͝ş̴͕̯̼́̈ͅt̵̤̤̗̻̞̟̠̗̹̻̰̥̲͖̅̂̄͝r̵̨̡̗̺͇̭̺͍̲̺̖̮̎͑͑̍̉̌̿̌ǘ̵̧̲͇̬͈̼̥̼̜̹̙͎̳̖̈͝k̶̼̖͂͌͑̎̄̅̈̑̾̆̊̅̐͘͝c̴̡̱͎̞̺̯̲̼̼̞̲̳̱̑͗̄̀̌̕j̵̢̟͔͙̩͍̤̝̒̄͐̀͒̓͛̊̒͛͌̈͝ę̵̧̹̮̮̰̩̩̜͇͉̝͍̀̀́̈̅̇̌͂̊̚̚ͅͅͅ ̶̨̡͖̦̦͚̈́ṛ̸̦̊͛ò̷̡̲̗̪̱͑̍̐̄̌̂́z̴̳̥̺̼̘͖̰͓͔̈͐̾͜͝p̵̘̠̭͔͚̗̞̺͈͚͔̫̮̻̣̍̆̌̿̈́̔̑̊̎̎̅̇͗̍͝r̴̡͖̳̜̠͎̪̦̫̣̺̲͙͗̅̔̎̓͌̑̀̎͘͘͝á̸̧͎̥͉͉̎̀̔ẘ̷̘͖͍̲̳̰̬̗͚͐͛̇͊̌̒̽͛́̉̔͝i̴͓͉̮̼͇̺͐̒̀̅̌̆̆͛͘̕͝͝͝ͅa̷̡̧̧̲̗̣̤̲̯̫̮̜͍̅̓́̅̂́͗͗̿̿͊͒̌̈́̈́j̴̘̻̻̺̺̻̟̑̇͐͆̈́̐̍͗̈́͠ą̴̩̲̝͌̒͒̃̒́̾c̵̩̘͈̼̬̠̃̑̈́̃̆̾̐͆͂̿̾̀̊ ̸̞̖͙̩̱̲͌́͒̈́͂̈̐͘͠s̵̡͙͙̥̺̬͕̩͕͍̩̹̲̓̈́̄͘̕ǐ̸̢͖͔̠̥̮͈̦̙̐̊́͑͌́̒̐ę̸͈͊͛́̐ ̶̲͈̍͌̎̇͘p̶̨̢̨̛͔͎̯̰̹̦̥̠̎̓͊̋̅̄̑͌̀̾͋̒̚͠ŗ̵̻͈̼̺̭̲͓̓̎z̸̻̘͖͕̘͆̅̔̃̽̂͗͐̓͋̄͊̄͝͠y̸̢̫̹̦͌̂͒̉̓̅ ̵̙̘̹͖͙̦̙̰̗͎̙͓̌͊̀̄̽̒̑̉̅̂͘t̸̨̛̼̥̯̥͚̟͍́͘͠y̴͈̻̘̹̞̭̍m̵̞̊̀̆̅̈́̾̅̋̃͗́̇͆ ̷̥͉̙̗̦͛̉͘z̷͍̕ ̵̡̡̨̛̬͔̞̣̭̜͉̦̩̦̣̃̀͜ķ̷̛͓̰̪̺̤̦͙̊͆̀̉͝ȋ̸̧̢̩͈̯̹͇̻̺̺̩͕͈́̏͌͆̌̇́̈́l̸̬̀̒̔̉̂͑̀͊͗̓̓̾̀͒͝k̴͖͚͉̓̌̊ǫ̸̡̢̟̱̖̦̤͈̫̱͗̇̾̄́́͌̐̀̕͜ͅm̴̧̺̈́a̶̹̮͚̭̹̜̣͔̫̣͒̓͒͋̂̇̏̏̚ ̸̘̳̳̙̅̐́͛̀̑͐̚[̷̦̈[̵̡̨̛͇̞̯̼̲͙͍͉̦͍̄̈͛͌̇͗͠R̵̠͔̱͓͔̘̹͊̍͗̄͒́̍̀̄̊͠o̸̢͍͘b̸͙͇̦̹͎͎̒̿ǒ̵̮̲͚̯͔͐͆̌̌̓̈̒́͗̄ͅͅţ̸̯̝͚͎͒͜ ̵̻̪̤͔̠̗̼͍̲̈́͒͒̆̊̄͗̏͗̔́͂̕ż̵̙̥̣̤͎͒̀̈́͋̋͘͜͝ ̴̡̖̤͓̇̊̇̊R̸̡͖̱̹͇̺̲̦͖͓͌̍͜ͅẵ̷̡̹̼̘̤̟͉̘̜͍͝ͅy̴̛̛̳̙͖̽͋͊̃̃̐̎̎͗͝͠m̴̩̙̩͍̰̖̬̙͔̩͇̼͚͒̓̇͐͑̇̉̉͆́͘a̶͔͉̺̙̲̫̼̳͖͌̿͂̄̍̉̃̈́̈̀̈́̅͘̕̚ͅņ̵̧͎̩̹̪̝̥̐͒̉̂̌̀͜͝a̸̺̼̖͕̅̌̃̏͆̌̒̿͝ͅ ̶̧̡̛͇̱͕̜̲̝͍͎͍̤̲̽̽̉́̽̾͊̏͂̏̚͘O̵̤̍͑̀͝r̶̨̢̧̢̢̼̩͎̳̺̲̺̭̱̄͛̇̓̈́́̇͒́̚̕ͅi̷̦̮̻̟͚͇͓͓͕̦̱̤̞̒̈́͌͐̆͛̄̐̌̊̕͝͠g̷̟̿́͝í̵̧̨̼͖͔̗̹̤̦̰̰̜͙̎̄͂̿̎̏̀̂͆͒̕̕͜n̵̢̢̟̙̼̙̠̝̖͙̞̣̦͎̈́̑̂͆̓̀s̶̡̻͕͈̲̥̺̝͍͕̘͕̖̣̲̄̏|̴̘̰̀͠R̴̠̩̎͝͠ơ̸̡̘͎̤̺̭͎͖͔̫͕͖̬̽͂͒̌͑͌̑̄́͒͒͘͜͜͝b̴̧͇̖̰̤̥̺͚͈͋͆̔́̓͂̈́͊̔̀̉̽́͝ợ̴͕̹̂̓͗̄̃̓̊̈́̎̍̚̚ͅt̸̛͉̫̟͚̪͓͔̤̖̱͕̘̬̊̿̈́̎́̓͑͛̅͆̓͜ǻ̸͕̰̦̱̹̘̬͇͐̋̀ͅm̶̡̢͈̭̳̣͇͔̙̽̂͛̄̈̑̓͗̚i̴̝̘͎̫͌̑]̷̻͎̪̪̺̫͑̔]̵̢̙̓͋̎̀ͅ.̴̧̥̘̗̤͔͖͓̇̐̀͒̐́͂͐̾͋͑́͝ ̴̫̳̙͇͔̯̼͖̘̩̘͂̿̆̃Ẇ̵̨͘̕ ̷̢̧̢̛͈͈̹̗̫̜̬͈̮̌̀͜ͅt̵̠̫̙̹̲̤̖̰̖̭̼̓́͌̏̒̔̀̑̊ͅr̸̜̫̹͇̤͕̳̼͍̭̞̈̚ź̷̛̛̘͚̟̦̺͕̗̖̗̟͌̎̂̆̇̀̂̓͐͝͠ȩ̵̹͇̝̪̦͙͙̎̀̕͜ç̴̝̫̘̖̫͇̫̯̤̱͖̒̍͝i̶̛͈̮̰̖̬̟̤̫͓̇̉͂͌̃̓̌̈̉̇̔̓m̸̢̛̥̣̗̗̞̯͓͎̘͎͇̦̓̊̃̓̐͒̑̓̂̏̈́̌̇̕ͅ ̵̛̱̻̻̰̖͔̰̹̀͂̃̂̽̓͌̎͊͘̚̕͝͝p̸̢̙̖̤͙̰̱̪̹̰̆͠ö̴̡̝̠̙̤̺̤̟̒̇̀͂͊͊͑͆̉́͝͠z̷̛̮̥̞̲̪̪̐͗͘ͅį̶̢̗̳̹̯͍͉͎̘̀̄̆̈́͑́̇̽̏̅̀̏̊͠͝ȍ̸̠͓̞͐͛̌͗͌̈́̾̈́̽̓͝m̸̰͕͓̖͍͎͈͍͍̠͔̫̉̐̕ì̷̛̪͔̰̬̝̙͒̒̓͊́̍̓͂́͆̔̀̕͜e̸̤͎̥̜̰̟̺̘̤͇͙͊̉͂̎̊̑ ̵̹͔͈̦̱͆̊̌̾̓̌̑̀͌̀̿̊̅͘͝M̸̛̭̤̑̾̉͆̊̅̅͌̈̈́̿͒͝ȃ̶̖͇̜̦̻͚̰͉̝̘̘̜̺̹̣̓̈́̍̄̚͘̚͝͠g̵̯͓̥̩̱̭̞̤͇̲͍͔̼̱͂̇̾͊̍̀̊̄̄̚̕ì̷͙͚͔̬͍͇̣̠̖̤k̷̬̜̞̠̈́ ̴̡̡̧͚͖̞͚̯͙̻̬̪͙͊͐̆̊̂͜w̵̺͖͕̻̫̲͖̽̀̽̅͐̉̄͆̆̿̈́̔͆̅͜r̶͓̾̍̔̂̂̑͒́̅̈́̂̅̓͂͠ź̶̡͕͈̭̺̪͓̉̈̃̑̏̚ų̴̡̣̥̝͈̝̝̜̪̥͊͐̎̃͌̇͜͝c̶͓͚̗̀̍̾͌ạ̵͖͖̬͕̤̘̮̮̺̐̈̋͐̆̑͗̊͆̓̃̓̒ ̴͚̩̓͌̀͛̀̓̎͘͘ń̸͙̼̠͇̗͔͈̋̓̏̏̂͗̀͝͝a̵̢̛̠̣̘͇̥͙̥̬̲͎̦͆̍̓̿͊̋͗̍̋̕̚s̴͔̖̪͉̫̘͉̈́̿̉̀́͝͝ ̶̨͚̩̹͖̮͍̺͉̱͉̤̑̃͗̓͜ͅd̸̟̂̒̿̇́o̴̢̯̯̻͙͈̰̠̮̍̏͑̏͊͛͊̓̓̎̑̕̕͠ͅͅ ̵̨̣͈̼͚̥̟̮͚̪͎̠̝̞̻̾́͑̅̐̽̈͝͝p̸̨̪̻͈͔̥̹̠̙̻̳̈̆͗̈́̀͋̕͜͝ǫ̴̙̩̥̲̫̱̟͍̥̙̱͐̔̌͐͐͊̌͗m̵̨̧̜̩̖̟̝̜̳̙̉̄̍͂̀͊́i̷̮̘͔̼̥̖̖̤̅̿̽̽͊͘̚͜͝ͅe̴̜̽̕s̶̡̲̭̓͛̀̄z̸̨̡̦̞͍̼̤̻̖̽ĉ̶̛̭̟̖̳͊̎͗z̸̭͍̰̓̃̈́̓͐͊͘͝e̶̛̛̥͕̞̓͒̅̂̏͌̈̂̂̑̑͜ṅ̵̛̪̤͉̞̮̭̔̎̽̌̑̑́͘͠į̷̞̖̻̼͉̯̥̗̻̗͆̆̌͛͌̋ǟ̵̟̱̻͈̣̞̘̤͇̯̗̯̗̱̒̈́͛͌̍ͅ ̵̡̛̗̩͔̭͌̋̇͑̕͝z̷̙̬͐̇͛͋̚̚ ̸̻̖̭̺̫̯͎̼͕͖̪͍̈́d̸̨̧͈̜͓̺͉̥͔̭͔͌̉͋̃̾̏̓̃ẉ̵͓̥̝͉̞͔̺̪̤́̆̆̈́̏̔̿̍̂͝ó̶̹̐̊͗m̷̛̜̲̿̏ả̸̡̡̢̢̨̮̦̞̩͖͍͈̮͉̻̃̈̌̀̿̉͂̕ ̷̢̡͎̦̗͎͛͐̇b̶̢̥̘͍͈͈͓̣͙͈͈̝̙͓̓̄͌̊͜ǫ̸̛̖͕́̽̇̍̿͐́̈́͝s̵̢̡̧̧̖͔͉̯̖̟̠̠̆̀ŝ̵̢̧̜͇͉̘̮͚̺͍̮̀̈́̉̉̍̀̌̏á̶̛̛͙̼̥̹̩͙̟̗̽̒̑̉̎͗̑̽̆͂̎͠m̷̱͙͇̮̣͉̭͙̟̾̒̇̒̀̂͂̾͐̃̅͑͊͝͝į̵̧̢̙̰̘̰͎͔̈́:̵̨̢̡̳͔̗̝̼͔͓̙̙̫̋̿̂͊̾̂̽̾́̈̇͐̚̕ͅ ̷̤̪̔̀̊̚̕͜[̷̙̄̌̓̔̈́̊́͋[̴̩̯̞̣͓͙̩̘̥͙̻̗͚̖̈́̒́̐͜M̶̢͔̭͎̱̙̬̹̞̠͖͇̆̐̈́̅̈́̔͘e̴̢̧͕̱̗̞̻̖̣͍̜͈̾̈́̍̐͂̏͐̈c̵̡̢̧̻͈̜̙̜̙̝͂ͅh̷͇͍͇̮̪͍̙͈̗̭͕̆͊̀́͂̽̽͋͠͝á̷̢̗̟̳̯̠̙̱͚̰̲̺̿̽̾̊̈́̈́̽̍̚͠͝n̸͉̤̐̈́̃̓͜į̸͇̯̪̩̲͉̤̠͙̖͒̓̈́̓͊̽͗̆̂̍͜c̸͓͙͍̖͕̰̦̜̖̝̱̺̲̀͊͒͌̈́̀̒̀̒͘z̸̞̙̘̙̎̌n̴̡͔̰̟̻̤̻͍̽͂̓̀̓̈́̒̎̊̑́̈͘͠ǎ̸̧̬̫̱̳͖̹͇̻̆́̽̾̏̌͗͘ ̵̧̦̪͍͍̟͔͕̦̊̆̄̾̽́̃͐̑S̸̡͖̙̗̼̦̫̩̺͍̣̺̿̒̀̊̈́͜t̵̖̋͌̾̀̈́̀ơ̸̱͖͖̊͊́̐̒̈́̒́̈̈́͠ḳ̶̨̡̨̡̤̽̈́̂̄̒̈́͛͒̅͋̈́͜͠r̴͔̬̃͂̆́̇͂͘͠͠ö̸̡̗̺̟͙͈̺̱̝́̇̿̾̎͂́̀͝t̵̛̩͍̭̩̘̟̪͎̐́̈́͌̿̋͘͝͠k̵̲͉̜̖̹̂̿͆͋̎̿̍͛̈̀͘͘á̷̛̮̞̳̿̃̀̍̉̓̓́̾͗͌̚͘|̴̢̛͖̤͎̙̫͖̆̊̎̇̍̐͘͝M̴̑̑́̏̀̀̊͑͆̈́̓̈̔͋͜ë̷͚͔̻͓̬́̓̾̉͝c̷̦̳̯̭̔̔̎̾̐̀̃̊͐̅̿̚̕̚̕h̴̢̦̽̅̃͒͘͜â̸̧̰̘̭͈̒̑͛́̈́͊̋͜͝n̷̞̞̤̒͛͛̑͋̽͘͝͝ȋ̸͙̩̼̖̯͖͔͕̄̿̏̉͂̊c̸̹̺̱̖̰̲͓͍͎͍͙̟̜̯͉̎͑͂̌͝ẑ̵̡̰͕̗̾̾͂̌n̷̗̮̬̪͖͉̠̦̻̞͌͋̆͗̏̅͗̉̕̕ͅą̸̧̢̡̨͖̬̼͍͙͕̦̭̞̕ͅ ̸̧͍̥̯͙̪̞̭͖̹̖͚̾̐̊̓͗͐̆̚͝͠S̷̡̲͕̫̜̠̯̫̗͇̙̻̑̄͛̓̈́̓̀̀̀t̸̡͚̱̱̗͂̓ȍ̵̡̬͚̤̈́͜k̷̞͙̗̭̣͍͉͓͇̅͗͗͒͛̾̒͛͘͠ṙ̴̝̈́̒͑̿̈͑́͝o̴̰̮͎͔̪̤̯̗̞͖̣̜̬̜̽̇̈̌͜͝ţ̵̫͗k̶̖̜͖͖̱̗̣͚̤̦͎̔ą̴̖̯̼̪̃̃̉͒̕̕̕̕ ̷̨̢̠͚̳͉̲̦̋̒͗̏̇͑͊̃̀̊̾̆̕͜͜i̴͕̥̽͒͒]̸̦̰̈́͂̌̽͊͐̓̅́͛̉]̴̹̲͔͆̋ ̵̯̣̮̝̫͚̗̘̭͒͘[̴̢̢̘̺̖͉̗͔͔͖̘͕̜̈́̃̑͘̕͝͠[̸͔̙͍͔̦̽M̸̥͍͋͊͒̌͆̔̾͋̒͋͆̂͋͌e̵̪̺͖̙̪̤͆̅̓̋͗͋͒͌͝͝ç̷̨̬̺͇̘̩͕̥͚̠̳̮̝̅̈́̀́̓̕͠h̷̩̟̩̥̱͊̓̂͒̐̏͊̉̓̔͐͂͗̒͜à̶̯̖̬͚̘͈̺͈̭̤͕͇͆́̑̓͌̇̑͛̋n̷̛̟̰̣̙͈̪̟͖͓͑̓̀́͌̈́́̐͆͜͠͝i̴̢̢̛͈̭͖̰̱̺̞̼͐̋̈́̌̐͋̂͑͒͋͋͜͝c̵̫̬̝̬̹̮̈̿͗̊z̶̢̲̤̲̘̲̲̔͒̌͆́͂̀̑͂̐̀̚͝͝͝n̵̛̙̍́̍́͜͠y̷̬̖͈̅͊́̿͊́̑̓͘ ̶̣̰̣̈́̒̀́͋p̸̨̙̤͚̳̮̯̳̊̓̈͗̐̅̈̌͒̕̕͝͝ͅt̴̹̼̝̬̰̣̖͎̥͑̅̉͛̆̒͌̑͛͆̾̒̊͘͠ͅȧ̶͍̠͌͂̇͗͠k̶͓̙̟̝̘͑͛́̋͐͘|̴̧̛̩̟̪̝͕̰̫̗̞̠̲̠͌͌͛̄͛̌ͅM̷̨͙͉͚̒̍́͝͝e̶̡̛̩̼̞̫̒̅̃̽̍͝ͅc̶͍̗̹̞̈́͐̉̋̽͂̑͝h̸͕͍͙̜͔̯̯̫̙̞͚͉͇͎̔̉̓̊̿͒͗̋̕͜͝͠à̷̮̻̼̙̺̯̱̜̥͔̬̇͒̋͐͛ṉ̵̌͂̓͂̓́̅̉̔̀͗͜ͅi̷͕͙͔͙̗̬͈̜̥͊č̸̫̰̓̃z̸̨͔̦̭̪̫̗̙̿̑̓̀͂̊̐̕n̸̢̻͇̺̻̹̤͔̼͆̀͆͆ẏ̴͉̤̘̘̪͙̠̇͆͋̈́͌͗̍̃̈́̓ṁ̸̢̢̡̳̥͕̤̫̯̰͙̊̔̿ ̷̧̞̺̝͔̗̻͔̂̿͋̌̏͝P̷̨̛͙̠̬͔͈̙̜͍̮̘̀́̐̀̔̈́̆̏͐͘t̴̬̝̺̺̾̽̐̋̐́́͘͠ą̸̢͖̮̪̥̺̍̾̾̐̉̍̓͊͗̋̀̆̋͗k̶̖͚͔͝ͅi̴̙̱̝͍͔̺͍̘̝̓͌̈͂̉͠ͅe̵̝͍̤̪̣̩̫̠̼͓͍̦̍̓̒͊̔̃́͘̕̕͜m̶̡̱̠͓̳͇̬͒͌̓]̵̧͉̘̘̳̘̝͖̯̽͋͐]̸̺̻̦͍͇͔̱̈́̅͌.̶̙̦́͗̈́̈͒̅͋̇̈́̾͑͛̕̚ ̸̡̔̈́̉̈̐͘Ṕ̸̡͉̞̫̘̣̣̇̒͗̇o̸̡̫̖̝̤͙̘͈͔̣̤͍͖͛͐̀̈́͑̚͜ ̴̧̻̘̞͖͖̤̗͈̪̯̻̗̹̹̌p̶͔̻̗̼̻̗̂̾͐̿̇̿̒̋̽͗͝ò̶̪͉͉̙͙̎̿̕͝ķ̸̢̛̱̝̤͖͒̉̓́͝o̸̢̖̘͎̪̊n̴͙̲̈́̐̄̕a̶͎̦͉͍̰̤͖͖̲͇̜̋̀͊̏̒̎̈́͌͛ͅn̸̡̧̦̺̤͉̫̊͊̏̈̕i̸̧̡̧̛̺͓̱̝̲͚̲̞͇̜̠̔̋̎̋̓̌͋̊͋̚͝ư̴̢̧͓͎͍͙̣̗͉̘͌͌͑͘̚ ̴͔̞͇͍͓͔̘̦̭͚͎͌̃͒̋̀̆͛͝b̶̟͚̰͇̠͈̗͔͉͙̓͊ò̷̧̧̩̲̙͙̤̳̤̭̦͠s̶̡̜͉̰̘͇̝͍̳̞̣̾͜͝ͅͅs̵̡̙̺̦̫͔̱̭̉̎̈́̿ó̷̲̖̲̝̲̣̞̟͌͊͛͋͗̐͠͝w̵̓̍͂̑̆̊͊͘͘͜ ̶̹̼͚̟̮͎̍́̈́͐͠m̶̨̢̺͇̮̣͓͕̅̒͝u̷̼̦̲̟̖̠̗̠͉̖͙̮̻̣̫̽̿̇̇̈͋͋͌̾͐̅̚͝s̷̰̅́̔̈́͐͘̕ī̵̢̢̘̻̩̖̜̤̯̬̮̩͕̣͎͊̈́͑̽̔̔̈́̊̍̋͘͝m̶̧̠͙̥̣̦̭̲͗y̴̲̦̙͐͒͂͗̏̈̈́́ ̵̳͇͈̲̲͔̀̏̈͂̉̉͆̐̍͠͝ğ̵̡̨͓̞̱̙͍͎͖͈̐̏̈̋̏̑̎͋̂͆̅̋̕ͅo̷͖̱̙̼̮͝n̸̞̲̰̆̀̀́͘i̷͉͖̣̝̱̪̟̪͍͓͍̜̪̇̋̈́̆̈́̔̾͐͘ć̸̻̮̣̙̤̭̫͙̝̖͈̦͔̄̉̈́̆̽̔͋̀̄̆̃́͘ ̵̢̙̪͓͎̎͐̌u̷̯̜̝̠̜͇͉͇͌̄͝č̵̨̟̗̥́į̸͔͇̱͙̺͙̼̲̜͔̘͛̈́͂̈́̓ȇ̴͍̺̫̝ḵ̵̨͙̗̱̩͇͈̱̍̆̎͐̿̀̓͂ḁ̴̓́́̓͒͋̑͘̕j̶̞͙̯̗̞̯̔̈́̐̅̀̈́̄̎ą̵̨̠̞̲̫̼̭̓̅̿̾c̶̢̢͓͈͙̙͎͚͇̙͙̙̰̗̔̃ȅ̴͈͍͍̪͕̟͉̮̜̙͈̖̈́̂̋͒͂͜͝ͅģ̵̙̝͇́͊̾̐̊͂̈̊̾ờ̶̛͓̖̤͔͉̳̱̜̰̱͉͇̩͈̯́ ̷̡̬͕͕͍̻͎͖͖͗̑͜M̷͎̺̩̐͐̈̏̊́̅͂̆̊̔̈́͘̕͠a̸̬̜̫̝͐̎͛̍̓̐̐̿̃͌̎͜g̷̨̢̭̫̞͖̝̖͍̖͕̈̊̊͑̕͜i̸̛͕͔̰̜̿̓́̆̈́̃̒̈́̏͐̍̇͠k̷̨͖̺̠͇͇͒̊̇̄̀̓̃͗̿̏̓̇̍͘͜͝a̶̡͕̭͕̗̳̥̭͈̜̓̀͆̚͜͝.̵̹͖͔̩̹͍̾̇ ̷̫͓̦͓̜̂͆̔͛̈́̅̔̓̔͜͝͠M̴̢͚̣͍͙͇̗̗̞̦̯̦̗̮̲̎̓͒̉͆̽a̸̡̢̢͓̹̤͉̲̖̝͚̘͂̈́g̴̢̛̪̦͎̞͎̖̰̳̖̓͛͒̇͋͊̂̄͊̓͛̈̈́̅ͅį̵͇̱̮̩͚͔̪̜̦́͆̀̓̀̂͘̕k̴̨̨̲͙̗̰̗̫̠̟͔̇̈̈́͗̋̂͗̂̓̉̉̈́͌̐ ̶͇̫̤͕̳̠̫̺͖̠̪͔͎͐̅̍̽͂̐̕̚̕ư̷̪͆̽̌̏̾͑́̕͘c̸̲͓̓̀̓͌̄̂̚í̷̻̬̩̝̖͕̝̱͚̪̗̔͂̀̾̌̊̅̓͛͝͝͝e̸̠͇͇͚̠̳̠̝͇͚̭̭̗͌͒̍̾̏̏̓̂̕͜͝ͅk̴̰̞̲͇̭͈̗͌̉̑͒̈͝ṅ̴̨͇̺̭̦̣̲͊͑i̶̡̥̮̓̓̎̀͘͜ͅė̶̡̥̘̜͇͚̬͇̩̳͙̥̟̘̩͛ ̸̪̠͇͇̬͙̰̪̮̉̀̿͌̌̃̀͊̋̂͠͝ñ̵̝͗͗̈́̍͊̅̎̓̓̐̾̚͠á̸̡̤̠̗̠͎̤̺̯̪̼̌̃̀̋̈͘͝ ̷̺̙̂̈́̇[̵͚̳̦̽͘ͅ[̶͇̰̆̇͊̍S̷͖̝͇̣̱͊̔͑̊̽̊̍̾̃̅͠͝t̶̛̲̣̆̆̒̉͑̅̊̋̅̿̂ą̶̺̘̺̼͎̗͙̟͍̼̑̉̐͑̓̓̃̎̇͆̓̚ͅt̶̨̧̝͍̱͈̼̱̐e̵̳̲͚̝̹̦̱̠̯̞̐̀̄̐̅̒̏̈́̽̑͆̈́̈͘͘ķ̶̡̪̱̯̞̳̲́͘̕ͅ ̴̳͖̣͚́̓̏̓͗̚ͅẈ̷̨̙̣̪̰̪͖̞̩̳̳̥͈̉̐̓̽̆̑͛͠o̸̢̺̘̠̗͕̻̮̩͙̫̊́̌̉j̴̢̖̹͚͉̪̩̩̹̆͆̏̄ę̵̢͙͇͖͔͙̱͙̰̙̰̼͈́̐̇͛̎̀͛͆̈́̕ͅn̷̨͖̳̫̱̻͙̺̞̳̜̭̼͔̯̂̐́̍̈́̋͒̕n̶̡̨͖͇̣͖̭͇̖̝̱̥͎̮͂̑͛̀̓̑y̵͎̱̰̤̣̩̳̎̋̓̅̒̂̍̆̈́̽̓͜͝]̷͕̣̬͋̇̓͗̚͝͠]̶̹̃̄͑,̴̛̹͉̭͕̣̠͉̘̲͍͉̲̓̓̒̏͗̀͋̆̈̈̕͜͠ ̸̛̛̬͍̟͓̖̪͕̬̀͊̀̉̕ͅͅw̷̡̢̤͍͇̣͙̺̙̲̗͌̈́͛͝ͅͅͅt̵̩̟͕͉̦̩̻̙̪̹̤̦̖̫̯̎̄̽͐̎̓̈́͊͌́̉̽ȇ̷̗͕͔̦̾̌̒̽̆̽͆d̸̨̧̤͇̥̱̻̰̍̔͝ŷ̵̭̗͓̘͔̞̱̠̖͎̩̼̲̂̂̅̋̈́̐̓̈́̒̍͑̕̚͝ ̵̨̡̳͓͇̫͋̈́͐͒̃́̄͆̎͝͝͝p̵̡̜̜̲͎̏̑͂͛͑͂̐͘͝ǫ̴̝̉͊̆̉̉̈́͗͑̈̓͘͠ ̶̗͎̦̟̘̠͈̩̥̗̪̯̙͔̂͌ͅR̷̨̢̟̜̹͇͉̘̹͙͉̒̋́͛̃̔͒̑̍a̷͎̭̅̈́͌̉̚͘ẏ̶̛͚̋m̸̢͖̜̤̑̃͆͊̚ą̴̨̜͖̪̠̃͋͐̅̿̕ͅņ̷̧̛͉̩̹̠̯̥̬̜͖͈͖̈́͑̇̀̍̊̿̆͆͊͊͘͠ͅͅà̸̧̨̧̰͈̱̘̲͉̼̝̬̑̑̃̀̍̅̽̔̚ͅ ̶͕͖́̊̓͛̽̆͌͐͛͐̀p̷̼͓̱̖͖͉͚̪̺̳͒̃̅̂̂͑̈́̅̑̍̕͜͝͝͝ͅŗ̶̨͖̗̬͉̯̽͐̋͌̄̒̈́̾̓͊̌͘̕͝ź̶̨̲̉͝y̶̬͔͚͛͋̑͂̓̾̎̐͑̆̽̕l̶̢̧͔̜̪̹̺̻̖̤̀̇̈̅͘͠͝a̷̧̢̨̼̙̤͖͎͖̯̙̅̊̏͆̋̿͐̑͊͊̏͜͠͠t̵̨͖̗͕̪̓̉̒̓̀͛̇̀́̐̌̚͠͝͝u̴̮̤̠̮̬̔͋̂͗͘j̵̢͔̼͍̺̹̜̤̭͈̼̎̄͆̽ẻ̷̛̗̋́̌̄̍͂ ̶̝̼̗̦̟̙͔̟̺̱̌̆̀͑̊̌̓̊͑͘͝M̸̧̨̡̗̝͇͔̬̺͚͖̮͙̈͊̄̉o̶̧̹̬̦̭͉̯̻̹̪̗̼̎̇̀̋̅̾͆̈́s̶͙̋̈̈́̉̄̆̏̀͆́͝k̴̡̡͉̩̻̺̜̯͍͚͎̥̯̩̔i̴͙̅͝t̶̀̑͊̆́͜͜͠ǫ̸̦̰͕̰̳͕͔̱̘̺͐͂̄͊͌̍̕͝ͅ ̷̲̺̱͂͂̀̕į̶̛̛̰̩̦̩̞̬͗͛͝ ̴̧̛͇̠̟͔̰̤͍̺̻̦̓̂̿̂̇̉̍̕͘m̷̧̺̤̩̫̯͈̜̟̟̟̈́̆̔͜ú̸̏͜s̶̼̽ỉ̴̹̎̒̾̈́̅͑͆̐͐͛͝m̸̢̡͓̳̪̦͇̟͙̻͉͓̃̈́͌̄͐̈́ŷ̶̡̥̤̑͋̐̊̕͝͝ ̸̢̘̟̭͓̻̼̪̻̱͍͚̞̰̒͛̅͐͂ͅl̷̠̲̜̘͈̼̘̈́͑͛̄̄́͌͊͠e̸̱͌̈̏̉̅̄̚c̴̡̙̲͊̾̕͠ị̷̎̍́͘e̴̺̾̅̋̋̒͝ć̷̢̧̡̤̻͕̥̤́́͐̚͝ ̵̧̣̰̹̬͓͆͊̏z̵̹͇͔̪̽̔̂̈́å̵̗ ̶̨̡̧̫̝̱͕̻̼͉͎͊̔̔̈͂̏͂̓̈́̈̈́͘̚͠͝M̶̧̝̠͎̮͔̺̗̝͖͇͔̬͌a̵̦̤̤̼̠̱̍́̀̂̃̽̌͆̒̒͐̌͘͝͠ͅġ̴̜͇̦̥̞̳̜͇͙̌ȋ̷̬̥͙͕̦̅͐̍̉͋͘͠ḱ̷̯̺̣̟̿̏̄́͜͝͝i̷̭̠̤̩̠̿̓͌̅̀͋͐̇͒͐ę̴̧̧̺̳̹͙̲̟͆͛̃͒̎̇m̵̪̺̯̝̞̊̔̑̆͌̅̽ ̵̡̡͇͔̈́͂͆̍̽̑̌͗̕̕í̴̩ ̶̟͙͉̓̄̀̎͑͂̀̄̉͠͝[̶̞̖̝̭̰̿̔͂̒̓̉̔̂̄[̵̧̡̛̥͚̳̭͇̥̖̮͕̼̳̗͉͊̋̔̀̉͒͌̏̎͗L̸̛̝̺̫̠̝̪͆͐͂́͛͗͐̀̆͗̂͌̅̽ͅì̷̜̲̩̩͚͕̳̎͊͋̾͋͆̒͒̿̏̂͝v̶̨̢͇̟̩̘͙̮͍̮̘͍̗̑̀ȋ̵͙̦̦̳͍͖̺͗̓̀͂͂͆̌̀̏̂̽̉̚n̴̨̪̠̱̘̭͍͎̓̑̃̋̏̇̈́͊̈́̈̇̌͒̕͜͝ġ̵̹̯͓͕́͆̌̍̐́̀̽̐͌͠s̸̨͖̠̱̭̣̔̂͑̇̽͌̿̎̄̚͘͝t̷̮̼͙̩̅̒͋̈̂̆̔̊͐̾̕o̶̫̻̖͎̙̦̥͕̟̼̟̖͛̈́̄̀̔̿͐̑͑̇n̸̢̢̥̳͓̘͊̈́̿͌̽́̏͒̕ͅy̶̢̤̖̦̣̩̖͕̟͙̪̯̘̳͖̔͗̒̍|̵̡͎̝̝͎̺̤͜͠L̸̛̛̙̜̮̲͍̥̖̺͑̑́̾̎̈́̾̔͜ỉ̴̧͓̙̜͓͇̤͍̗̫̦͖̻͈͝v̴̨̝̲͓͉̮̙̍͒̐̋͌̇̐̔̐̔̉͌͛͜͠͝i̷̻̘̗̞̾̈́̓̿́̿̃͌͊̿̕n̸̨͕̜̟̳̞̥̓̑͑̈́̒̂̅̋̕̕͝͝͠g̶͍̳͚̮͉̱͍̼̦̥̏̔́ṣ̷̢͚͉͙̭̑̿̋͌͒̊̋̓͜t̸͚̠͓̟̼̞͂͒̅̃̽ơ̴̺̠̟̖̘͚̤̲̖̹͖͍̤̈̿̄̇̾̚͘͜͜͝n̴̡͖̺̦͙̰͙̓̀̔̐́̈̄̚̚͠͝ą̶͚͓̼̗̗̜͋̃̈̏̀̔̀̈́̑̏̐͋̐̔͝m̶̛̳̄̏̃̑̀̓̏í̶̡̢̡̳̝̮͈̝͇͉̩̈́͑]̵̛̛͈͛̈̓͑̋̔̆̎̓̃̕͠͠]̴̧̞̮̯̠̬͖̼̌͒̈́͗͛̅̄̽̈́͒̒̾̕͝.̷̢̦̳̝̫͉͕̙͍͓́̾ͅ ̵̩̲͓̫̯̼̟̻͕̤̥̜͙̇͋̄̉̇͒̈́́̂̾̈́̚͘͘L̶̥̞̘̓͘e̶̻̻̍c̵̛̭͎̣̲̠̾̃́̇̈́̀̿̾͗̀̑͜͝͠i̴͔͍̤̱̘̓̀̅͑̍̀̈́̉̑m̸̞̖̯͚͇̘͔̓͗̔́́̋́̒̚͘̕͘͝ȳ̵̨̧͔͕̭̬͓̍́̏͗̇̕͜ ̵͇͍̟͕̈ż̷̳̰̭͎͓̗̬͕̻̬̦̭͇̽̆̈́̌́̃̑̃̈̔͐́̕̕ą̸͔̱͎̥̹͇͉͔̲͓̘̹̲̠̊̄̕ ̵̗̞̗̓̌͂̒͐̊̔̈̂͑͂̕̕͜͝m̵͎̝̘̳͖͗̋a̶̖̳͎̬͍͉͍̰̩̪̤̚ģ̷̪͙̞̲̠̠̭͕̰̳̫̟͂̑̈́̀̂͊̍̚͝i̵̜̯̮̭̍͑͗̇̈́̆̀͆̎͗̈́̕k̴̨̟̲̳̺͇̺͚̻͍̆̚i̶̡̤͇̳̜͙̱̓̈́̄̎̐͝ͅe̴̠͙͂̃̅̈́͘ṁ̵̢̛̖̣̳̃͌̋͊̀̏̑̋̚͝ ̷̢̛̛̹̝͋̑̏̀͗̀͋͐́͝d̷͎̭͚̆̓͠ơ̶̜͑̿͋̇̍͐̓͠͠ ̵̼͔̻̩͚̯̘̤̱̭̟̩̠̼̿͊͌̄̏͐̈́̌̓͊̿̈́̚̕ͅḿ̴̧̙̮͙̀̋͐̀̐̍̄̇̚͝o̴̢͎̍́́̉͛͠m̶̨͍̲̂̒̒̊̀̒͝e̵̖̺͚͊͑̅̍͑̈́̾̊̎̚͜͠ǹ̴̡̧̢̥̭̪̞̬̰̳̉͂̊́͐t̴̢̜̥̤̳͎͉̪̤͍̹͕͚̯͆̐̂̎̌̓̅̈́́̍̆̒̓̄̚ù̷̢̢̱̜͚̯̜̥̹̼͕̖̝͐͗̿̈́̔̒̎̌̔̾̇̕̕ͅ,̵̧̨̰͕͖̦̰̳͆̉̃͘͜ͅ ̶̳͌̇a̴̧̳̻̟̗̼͕̹̼̻̗͗͛̓́͑̍̃́̓̔̋̽̆͠͝ż̵̨͍̰̯͔̽̈́̾́͗ ̶͇̖͉̔́̈́͐͑͌͠͝͝m̶̧̨̨̻̗̼̟͎̟̹̠̩͝á̶̡̧̩̳̺̫̮̮͙̭ͅş̵̢̨̠͍͈̪͚͇̯͖̙̞͐̾͆̉͛̃͝z̶̠̾̈́͋̈́͌͠t̶̻̜̙̽̕̕ ̶̧̨̛̠̗͚̫̲̲̲͔͚̝̗̈͆̒̈ş̴̡͔̬͈̤̠͍̝̦͋̾͜ţ̷̹͚̭̱̦͚̮͙͖̪̝̟͔̠͑̔̈́͑̐̉̀͂̈̚͠ä̴̛̟͉͔̐͌̇̎͆̽̈͐̓̚͝ṱ̵̢̮͙́̉̌̈̌̏͗̽̀͌͂͛k̷̦̭̤̝̲͂̏̍̌̀͑͛u̷̢͈͔͖̬͈̣̳̅̅̚ ̶̬͚̞̳͙̤̻͚̺͓̗͌̏͒́̈̂r̵͔̣̤͔̭̲͎̉́͛͋͂̕͝ͅo̶̙͕̔̀̎̀̆̆̾̾̈̅͝z̵̧͓̙̪͖̥̯͈̹̠̆̈́̂̉̀̐͑͊̂́̅̑̍͒ͅb̴͍̗̠̞̲̜͍͉̗̞͊̍̑̏̍̈̒͒̕͘î̶̛̮̬̈̉͊́̃̄̅̍j̵̖͕͈͖̞̉́̃̐̑̏̃̍͝ḙ̸̢̨͙̳̰͙̙͈̮͈̳̌̓̌͂̓͐̉̐ ̸͉͈̗͕̩͙̻̐́̿̓̍͛͂̿͝ͅǫ̵̯̿͌̈̉͐͝g̶͎̙̓̒̇̈̈́̽̋̎̇̎̿͠ŗ̷̳̰̙̬͐̀̀̍͛̍͆̀̉̓͋͊͘͠ȱ̵̡̤̟͖̹̌̉̔̂̅̌̉́̕͘ṃ̶͕̬͎̻̗̝̯͛̄̓̈̎̇̓̊ͅn̸̢̨̢̛̩̺̮̥͙̼͙̻̣͛̂͐̓̎̇̌̿̈́̓́̊ą̸̡̯̘̤͉͔̳̹̙̩̘͇̼͔̐̈́̍́̄͒ ̴̡̡̧̥̫̱͓̳̺̲̃̃̈́̓̈̃̐͘ś̴̨̟̻̼̯̘̯̣̼̳̦͚̳̓ͅw̵̘̪͚͓̖͉̰̦̐̽͐̒͒̾̅͛̍̂͗͐͜į̵̧̮̰̝̳͎͕͍̤͚͆́e̴̮͑͒̃̏̏̄̏c̶͍͇͎̫̦̖̥͋̾̑͂͋̐̆͌̎̈́̃̽͝͠ą̶̳̙̓͌̂͊͒̊́̽̚̕c̷̣̲͉̪̦̗̰̉̈́̽͋̈́͒̐̑͠ą̸̢̧̨̳̣͇̜͍̬̐̋͒̆̋̋̚ ̴̡͈̭͚̫̿̋̊͐̏͌̌̓͆͂͐̕k̵̢̭̤̯̭̜̺̦̺̜͔͔̩̞̀͗̓̅͂̆̃͜ŭ̸̩̗̫̤͓̠̲̙̪̆̓̀͘͠͝͝ͅl̸͓̯̍̈́̓̓́̍̕͜͝ę̷̢̛̱̯͖͙͍̜̪̳̈̊̈́̋͒̇̒͠.̷̜͉̈́͌͛͑̏͌̆̎͂͂̅̈́̆͘ ̷̛̪͑͊̈́̈́̇̈̋̅̓̕͝P̴͎̝̤̣̭͕̟͚̠͍̥̪̈́̆̐̌̆̆̒͊̈̔̓͑̈́͠o̶̤̰̮̫͓̥͉̤̞̜͈̔ ̶̛̺̙̖̘̟̲͈̯̈c̶̡̥̤̮͍̬̰̺͚̻̍̈́̅͒̅z̵̢̛̒̐y̸̝͗̀̑͋m̵̢̢̢̮̥̘͉̳̗̹̞̿̌̀͒̓͛̆͐̅̐̍͠͠͝ ̴̣̠̾̿̍͂w̷̤̪͚̙̤͔̦͙̖̱͕͊̄̆͒̒̍̇̋̑̄̌̃̎̂̓s̷͍͕͔̗̳͎̗͔̫͂̈́͗̈́̄̎̿̋̚z̴̛͓͍̈́̊̾y̵̢̞̘̙̱̪͇̳͉̹̱̥̟̾̽͒̿̈͛̒̇̇̚ş̴͔̩̜̻͋͜t̷̢̨̥̲̮̭̭̔̏k̶͈̟͋̔̈́̃̇͛̍̃̋̂͝ͅǫ̶̨̡̛̭̹̩̬̙̱̲̾͒̃͝͠͝ ̵̘̟̟̥͙͔̱̏̎̓͛̓͂̈́̈́̌̈́̽̈́͌̌͑ͅẃ̵͖͓͇͕̊̑͊̿̿̂̓͂y̸̡̟̋̆̐̒̓́̇̍̇ḃ̸̡̛̛̲̺̰̻͚͇̞͕̤͓͕̠͖͑̉̓̔̍̓̑̚͠ͅu̴̹̪̹͎͓̼̻̘͙̩̣͔͖̬͎͆́́͊̂c̴͔̍̋̉̈h̵̤̬͍̣̉͗̀̃͗̒̍̂a̷̛̮̺͙̭͔̯̹̼̹̰̤͈̟͔͋͂̚͜͠ ̶̨̢̺͍͍̭͍̂̈̚͜͠ǎ̷̡̢̢͇̞͎̱̟͙͍̻̟̆̃̕ ̷̤̗̘͇̤̜̾͋̆̓̒̌͒̀͘͝Ŗ̷̛̱̤̦͍̻͂̌̑́͘̕͠ā̴̠̗̾͗̌̓̓̓́̅͘ỷ̵̡̳̙̹̭̼̫̮͖̫̼͔̦͋̓̽̋̍̄̔͂̌̕͝͝m̵̺̙͕̤̳̝̲̓̎̋̏̄̊͊͆̋͐̌͗̚͝a̷͚̰͉̾̈́̿̉̍̈́̈́̃͆̐̈́̍̓̚͘n̴̳̩̖̟̳̫̹̬̦̰̖͔͕̄̓͂̚͝ͅ ̵̛̛̩̪͓̞̩͓̮̈͐͛̇̇̒̇̚͝w̴̨̙̻͇̫̖̉͛̎́̆̈́́̚r̷̛̰͔͎̼̞̜̲̘̀̌̈̒̃́̉͘a̵̡̩̰͉̭̣̦̬̪̞̯̥̘̬̋̎̑̒̏̕͝z̸͈̳̞̽̈́̄̄̿̍͐̇͛̇̌́̕͘͜ ̶̡̟̜̘͍̫͔̪͚̣̻̯̠̏̀̃͑̓̐̿̈́͘͜ͅź̴̧͕̤̫̤̆̍̏͆̍́̂̀̏̎̈́̕ ̷̘̣̣͔͙̥̭̥̖̜̟̺̣̻̊͊͆̅͂̇̂͘͜͝p̷͍̞̄̎̆̑͆́̀̋͑̒́̈́̆͝r̵̡̩̹͚̩͇̄́̓̐̚ź̷̡̡̙̟͔̦̹̣̙̄͆̓ỵ̵̡̛͖̣̬͔̭̠͕̇̎̚͘j̸̗̎a̵̛͚̩͙̯̤̝̹̓̃̈̓͐̌̄̎͘c̵̗̱̝̰̟̗͚̠̫̼͉̼͖̺̀̿͂̀̈̏͆̍̀̀̀̂͜ì̵̧̨̯̣̹̥͓͇͉̹̪͔́̂̋̊͊̃̀̌̽̽ͅó̴̧͈͉̠̙̟̖̰̠̅̑͐͝ł̵̭̤̳͓̟̭̳͇̱̤̓m̷̨͈̳̠̗͎̋į̸͈̝̖̯̭͍̮͎̈́ ̸̨̯̻͙̓̆̉̍̈̑͐̊̚͘t̵̡̖̲̞̣̪̙̪̪̦͗͂̋̈́̈́͜͝͝r̸̯̜͎̞͗̅̀̎̂̇͠å̵̹̭̰̈́̐̐̏̃̌͊̓̒͘͠͝f̵͉͈͇̘͓̆̈̔̚͝͠i̵̛̬̦̒̂â̵̛̼̟͇̲̩̰̲͍̺͈̺̤̮̓̎j̴̤̟̟̳̜̘̦͙̠̜̭̳̘̬̓͑̆̊ą̵̡̧̛̬̜̫̋̀̃́̀̍̂̋̋̓͝ ̸̲̻̖̞̝̿̊ͅn̴̢̞̣̪̥̜̎̅͆̊͗̏̏͝ä̴̡̖͉̠̠̘̮̤̖̣́̂͜͜͝ ̴̦̠̄̎̿̈́͊̇͂͋̇̿̚[̵̛̣͚͚̲̳͓[̴̱͈͚̯̜̤̟̟̯̫̯̩̈́́̑̾ͅC̴̱̣̋͋͌̎̽h̴͕͖͎̹̪̭̭̮͓̟̔̀͜r̶̩͕͕͓̪̂̓̒̊́̏̑̏͒͒́̋́ͅã̵̢̨͚̰̠̜̱̗̥̥̘̗͉̂͜p̴̛̩̰̠͕̪̯͔̜̬̳̲͒̃̿̀̌͘͘͜i̶̢̖̟͖̘̤̓̽̅̊̊͊̒͑̆̽͝͝ͅą̴̮̠̞̩͙͓͇̠͎̼̤͖͒́̀̍̾͐͑̄̔̒̈́̐̔̕͘c̶̛̰͎̙̘̝̘̭̞̿̽̉̅̍̐̏̈͛ḛ̴̡͈̠̲̤̱̩͍̗͈͒̈́̆̏̐̌͊̚̕͠͝ ̷̖̖̬̭̥̫͙͙͙́̍̓̈́́̓̽̔͝D̸̢̧̬͕̺͇͔̳̆̀̑̉̂̀͗͗̌̕̕͜͝͝ͅr̶̡̧̖͍̝̱̜̻̹̱̬̟̜̹̎̈́̓̋̂͊̂̈́͗̀̃͜͝z̷̯̺̒̌̓̉͒̽́̒͘̕̚e̴̱̬̝̺̳̽͒͗̇̂̈̆̄̿̂̿ͅw̶͕͈̙̥̤͇̬̃̉͊̏̑͂̐́̓͛͌̓͘͝o̶̢̡͉͙̲͎̯̻͚͓̹̺͔̫̣͂̒͗̾̿̅̀͐̌͌͒͂͝]̸̫̲̼̝̝̟͇̩̮̻͓̊̄͜͝ͅ]̵̧̡͚̳̼̯̱̗̫͙̑̍̂̓͊̉͌͝.̴̧̻̣̬͚̍͌͆̕
−
==Poziomy==
+
̷̧̨̧͇͙͓͓̮̫̜̘̰͈̇̋͗̽̉̀̋̏̈́͑̚͝=̶̠̩̺̠̜̟̖̫͒̈́̓͗̿͐́͛̀̓͊̀͘͠=̴͙̹̱̭̹͓̫̯̲̹͐̓̊̉͌̈̓̓̒̀͠P̴̥̼̝̥̙͕̃̆͠ͅǫ̷̣̌̀̓̋͘z̷̼̟̤͆͑̃i̴̢̦̋͗͋̾ơ̶̜̼̹͔̝̣̱̦͈̌̌̃̎̅͋͐͑͐͝ḿ̴̗̝̈́y̷̡̨̡͚̠̙͉̼̳̦͈̟̦̤̯͐̈́̈́̄͂͝=̴̼͂͛͒̅͒̅͛̚͝͝͝͠=̷̨̥͓̝̰͍̘̟̝̒̀̿̈́ͅ
−
*[[Na skrzydłach burzy]] ([[Moskito]])
+
̸̨͔̥̹̟͉̲̩͌͑̍̓̍̓͋͘̚ͅ*̵̧̛̤̘̦͈̝͇͚͇̜̳̣͔͖̘́̌́̊̇͑̈́̀̏̋̒̋͠[̵̧̨̦̺͍̼̞̰̭͙͌́̅̓̄͆[̴̭̣̭͓̜͇̱̟̟͎̱͖̂͑̕͜Ņ̸̠̞̺̖̎͠a̵̡̫̩̰̱̖̣͖̟̤̪̘͎̲̓̍͋͝ ̵̰͒̍̾̒͑͐͝s̵̡̡͍͖̙̩̣͊̀͑͒k̷̡͉̩̣̭̣͎͂̾̾̌̎͛͂̈́͒̄͐̏̆͠r̸̨̫̓̊͊̿̈̃͝z̵̡̨͙̥͖͍̯̃̀̔̿́̐͘y̸̺̫̺̲̲̻̭̱̤̰͔͓͎̳̰͆́̐̚̕d̷͕̞̳̞̂̌̽̑̑̑͑̈́̍͐͘͠ł̵͔͉̱͚̘͚̎̑̊͌ầ̴̛͉̝̲̺̘͕̭̹͚̅͗̇̍̇͛̍̇͆̀̏c̴̡͎̮̠̣͇̠͍̜͖͔̫̻͖͆͂͛͋̑̀͒̚h̴̪̻͕͉͈͍̅̂̀͌̓̾̾̍̾͊̄͝ ̴̪͉̗̥̤̜̽b̸̨̳̫̥̺͓̹̘̳͗͛͗̄̓̅̎́̏́͘ư̸̡̰̪̆͂͗͒̐̊̎̇ȓ̸̨̡̼̲̣̼͇͓̞̝̙̐̒̓͂̈́̒͐͌̋̉̈͝ź̴̨̨̧͚̫͍̪͙͚̣̭̪̞̑͛̿̌̉̎̈́͘͜y̴̧̢̗̪̺͔͑]̸̠̞͌̃̓͒̓̈́̊̓͝]̸̜̺̯̤̻̉́̈́͑ ̶͚̻͈̬͉̾̾̐̓̔͗̽̈́̀͒̒̕͝(̶̢̠̻͙̰͍̓̃͛͌̎̒͌̅̔̓͆̓̓͝͠ͅ[̶̀̚͜͠[̵̨̜̦̤̠̩̙̦̫́̃͂̈́̀̾̈́̈̿M̷̡͙̱͍͕͉͉̟̭͍̦͙̳͊̅͌̀̈́́̂̅͆ͅö̵͎̥̺̤͉̼̗͖̣͉̜͎́͐͂̈́̊̽̏̑͐̕͜͝͝ŝ̷̠͈̾̈́̅̂̓̐͑̏̄͋̕k̵̻͕̤̩̦͚͕̩̦̮͍̯̗͌̐̽͜i̵̛͕̱͎̋͂͐̄̽̐̏̊̈͌͜͠͠t̸̛̰̣̐͜ỏ̷̢̬̙̭̺͒ͅͅ]̷̧̨̛͇̬͉̝͈̗̞͙̟͓̭̺̰̐̎͊͒͝]̷̧̧̘͕͉̻̞̩͈́̀)̷̭͇̅̑̔͑͆̂̂̐͠
−
*[[Na szczycie starego gejzeru]]
+
̸̨͇̱̫̹͕͗̐͐̂̿̅͋̀̌̚͝*̵̡͚̗̖͓̼̟̳͎̱͚̠̦̙̒̉̾̾̊͂̌̊̑̓̉̚͝[̶̡̡̡̡̧̛̹̙̘̺̜͍̞̳͐̿̔[̵̙̫͎͆̂͐͛̌̽͐̎͒̚̕N̵͓͔̙͉̹̋͌͗̋́̚͝ͅa̶̡̡͇͍͔̥̣͎̾̆̚ͅ ̶̡͊͂̾̾͒̑̈͆͆s̷͇̟̗̗̃̀̒̄͂̊̓̿͌̍z̴̢̜͎̝̫͙͈̺͍̲̳͓͔̞̽̽̄͋̐̋̌̃̅̕c̵̻̗̟̻͚͉͌z̶̢̤̝̯̖͓̭̘͔͔̣̯̤̠͈̆̐̀͐̈̑ȳ̴͇̯̹̰̰̬̯̮̞͈̓̿̎͠c̸̢̧̡͓͔̝̼͉̯͈̞̱̺̾̿̍̾̎̑̓̀̂̾̔̒͜ͅḭ̵͎͎͔̭̠̼͓̫͍̮̟̈̋̈̀̂́̓̋̒̊ͅȩ̸̨͓̭̙͔͇̫̬̀̎͜͜ ̴̡̻̰̭̫̫̞̞̭̂͑͗̅̽͛̂́̑̈͑͊̑̚͜͜͜͠s̸̨̙͎̳̘̥̭͓̯̜̞͇͓̯̐͐̕̚t̶̢̧̧̛̛̬̝̞͖͙̘̲̲̜͔̊̔̅͊̍̎͑̓̓ͅͅa̷̭̦̝̫̪͙͋r̶̨̢̤̮͕͈̟̠̘̥̘͙͚͑̐̈͝ͅë̵̡̨̩̤̜̹͍̺̜̺̗̻͈̥́̈́͊̎̇̿̚͝g̶̨̗̩̯̜̈̅͂̍ơ̸̧̟̱͚̲̝̼̱̳̍͐͐͂͑̄͊̄̒̿͠ ̸̢̢̗̈̓̒̂̐̀͋͗̎̕͠͝g̷̼̠͎͓̀̈͌̓̕ę̷̖̯̯̥̺̠̻̥̥̬͈̲͆̀̈́̀̌̐͑̐̾̏̈́̋ĵ̷̨̡͚͕͎̻͈͈͎̺̗̥̦̹̯͑̓͂́̈̌z̷̙̪̠͔̔͗̈̽̏͂̚͜͝e̸̢̻͚̰̪̝̝̠̺͇͖͉̳͂̄̋̋̊͗͆͠r̷̜͕͓̘̼̥̺̈̍͛̏͗ư̶̠͔͔̥̫̞̝̓̉̄͆̐͗̊̾̈́͂̚̕ͅ]̴̢͔̬͓̹͇͛̽̔̏͛̎͐͗́̄̓̈́͗]̷̱̌̈́͋͑̇̕
−
*[[Roboty nie popełniają błędów!]]
+
̴̧̱̞͇͖̦̺̒̚͜*̸̱͖̹͛̎̓̈́[̶̹͙̲̣̫͔̹͓̟̭̠͉̐͋̑͐ͅͅ[̴̧̫̖͕̥͔͍̜̱̠̭̾̀͆̎̿̕̕͜͠ͅR̴̖͉͉̀͑̔́̈́̔o̶̹̽͊̚b̷̨̺̞̠̝͔͙̺̰͌͑̕͠ȍ̴̦̺͕͙̠̮̎͒̔͊̋̊̕͜t̷̳̹̮͕̜̭̠͔̱̯̭͆͝ȳ̵̨̢̛̬̣̖̹̠̲̹̺͉̱̍͆͛̽͌̒̐͑̍̈́͌̑̇ ̸̛͍̖͔̤̤̭̃̀̅͒̂̀̏̈́̈́̿̽͘n̵̡̰̦͍͙̩̰̭̯̬̍̔̿̋̿͊́̇̈̽̚̚͠͝͠ȉ̸̟͔̩̈́̈́́͛̈́̚͝e̸̢̛̛̘͙̖̭͔̫̊̉̇͐̀̄̇̐̀̐͗̾̍ ̶̨̡̛͚̤̲̜̣͓̳̦̙̻̮͆͛̍̀͆̌̈́͘̚̕͝͝ͅp̴̱̙͖̠̖̭̻̗̟̫͛ớ̷̯͈͔̘̮̃͆̈̈́͑́̈͐̚p̷̡̢̥̹͖̘̞̝̼͎̱͒̉ͅę̸̝̙̘͎͓͖͎͗͐̿͝ł̵̳̮̼̼̬͐̋̒n̸̢̨͈̥̫̹̜͚̗͔̘̈́͆͋̂̂̔̃̈̇̈́͗̾̊̀̕į̷̼͉̏̒a̵̘͍̹͈͉̭̳̙̔j̴̧̩̱̰͉̱̞̥̥̰̜̳̝̳̲͌ą̷̱͔̩̃̈́̈̀̇̆̅̀͊͛̈̀͠ ̸͚̩̙͍̹̔̈́b̵̛̻̝̥̮͊̈́͌̅̂́͆͠ł̶̡̩̞̙͓̱̞̦̭̗̲̦͉̤̈́͂̅͜͝ę̶̡̠̦̩̩̦͇͖̈́̃̒̅̈́̈̄̾͝͝d̷̢̡̫̲̩̞̟͆̉ó̴̡̱̩̞̹̱̳͚̱͐̒̓̂̆͒͗͌̒̏̈́͋͘͘w̴̳͓̉͋̒͒!̸̧̢̳͓͖̳̱̫͖͕̦̺́̃]̶̨͎̮͓̖͖̉̑͐͑́̂̏́]̵̹͇͉̬̙̳͇͈̮̠̲̫͚͓͚͌̓̐͆̅͋͐̂̉
−
*[[Zbyt cwana świątynia |Zbyt cwana świątynia]] ([[Cwana Skrzynia]])
+
̵̖̿̐̈̇͌̏͐͋̆̔̅̈́̀͘*̸̡̢̺̝͚̬̜̬́̕[̵̢̺̩̜̗͙̳̦̝͕̎͆̒̐̋̕̕[̶̧̯͍͎̫͍̘̜̗̟̼̖̟̒̉̂̏͛̏̈́̀͋̕͝͠ͅZ̷̢̰̿̉̀͌͂b̵̧̩̗̬̹̲̙̲̯̣̖͖̫̃̈́̀̔̚͜͠͠ȳ̶̹̠͍͇̥̭̠̖̆͆̓t̵̡̲̱͓̤̞͕̣̑͒͊̕̕ ̵̡̛̗͎̱̳̣̯̯͙̜͇́̓̉̓̀̑̽̀͝͠ͅc̶̳̈̑̒̀̅́̀͌͌̕w̷̧͈̜̼͓̝͉͉̺̚ą̴͓̫͎͉̖͓̘̮̅̀̈́͒̿̚͜ǹ̶̡̩̘͚̝̮̎͐̇á̶̡͕̪̼̭͙̻̬͍̘̗͛͆̿̀̅́̔́̀͑̊̋͘ ̴̧̰͕̱̩̩̜̭̞͇̈͂̌̆̓͐ś̶͙̠̪̳̬̬̺͛̃͆ẃ̶̜͕̣̪͋͐̚͝í̶̢̡̪̣̜̻̝͔̦̖̳̻̤̘̈́́̓̕ą̷̗̱̘͓̥̜͓̟̲̬͈̀̐͛͂͊͆̓̄̑̄͜͠t̴̹́͐̈́͛͝y̸̧͉̮̪̫͔͍͙̽͑͜n̵̡̨̧̪͎͉̮̖͖͙̻̘͖̣͉̐͆͊͗i̵̧̨͙̹̲̣̒̀̃̈́͐̎͐̏̀̈́a̸̗̭̣̒ ̸̘̃̏̓͂͂|̴͍̹̦̫͙̦͇̺̳͙̱̲̼̚Z̶̤̬̖̼͔͍͊̏́̄͌͌͂̆̚͝b̶̨̢͔̦͕̱̤͕͍͇̗̜͂̌̓͌͗̽̚͜͠͝ͅͅy̷̡͈̠̼͖̖̜̺̠̯̫̫̤̖̝͛̌t̵̨̛͇̱̙̬̪̤̺͚́̇̾͑̒͐́̊ ̶̰̱͎̓̊̔̐͐̉̃̿̋͝ͅĉ̸͎̼̗͖̖̦̩́̉̃́͆͂͂̽͌̆w̷̛̳̓̆̇͌̃̾́̈a̴͔̰̰͚͇̦̟̭͍̞͖̽̊n̶̢̜̫͔̰͔͚̩̯̜̑̀̃̈̆́̐̆̒̋͆̎͗̅̚͜a̶̦͕̳̣̍̍̽̋̑̎̊̈́̎́͗̀̃͠ͅ ̵͉̮͕̲̹͖̆̿͛͋̂͝ͅś̷̛̛̲͇̩̪͖̔́͂w̸̤̱̟̫̤̳̭̰̻̬̳͑͛̔̈́̅̄į̸̞̟̻͓̫̪̭͈̠̪͒̐̋̌̍̈́̚ͅą̸̺͚̈̀̑̚t̴̨̮͖̝̳̞̮̩͇̰̱̥͚̆̀̃ẏ̷̛̲̉͊͗̔̉̽̌̑͂̓̚͠n̶̛̛̯̝̳͐́̅̎͊̔͊̂͆͝͝ì̵̧̨̢͉̱̬͎͓͇̳͖̅̄́͌̊̂͛̀͝ͅa̷̛͖̜͉̬̝̎̈́̇͛]̴̖̞̘̬̭̓̽̍̊͗̈́̃]̵͖̙͎̪̭̥̪̤̓͂̿͂͂̊̃̇̄͒ͅ ̵̡͓̤̫̯̩̝̬̂̈́̾̾̈̈́̀͘͜͝͝(̸̡͕̥͍̻̤̂̈̕[̷̢̠̣̘͙̫̥̯̘͚̿̀̓̒̇͒̃̌͌͛̒͘͜͝͠[̴̫͔́͐̍́C̸̦̦̩̺̦̠̖͈̠̖͚͂͌̒̀̈͛̅͘̚ẃ̶̢̨̦̗̲̪̲̲͉̮̙̺̜̖̓̂̓͛ͅa̵̡̱̮̝͉̹̒́̉̄̐̚͝n̷̢̛̼͈̩̆̏͑̈́͆̽̆͠͠ą̸̢̹͈̩̲͍͖̲̦͇̼̌͋̾̂͂̄͗̓͠͝ ̶̝͈̣̗̊̏̑̒̈́̊̽̐͑͊̓̃͝͝S̵̡̨̧̨̛͈͖̮̲͉̥̺͚̟̼̮̈́͌̃͂̒̉̌͗̽̃̀̕͝k̷̢͈̬̞͓̖̪̳̗͙̲͈̯͙̓̓̅̽̓̓͑̈́̚͝r̶͓͍̜̯̩̖̋͌̊͌͊́̉̈̀̿z̵̤̘͓̟͍̮̝͇̄̑͜ỵ̷̡̪͖̳̲̖̩̗̦͒̊̾̌̈́̀n̸͔̝̳͌̍̀̀͆̾̔̿͗̀̀̚͠î̶̢̨̤̼̺̜̺͖̞̬̥̮̘ǎ̶̢̛̖̬̯̰̦͚̥͖̭̦́̑̉̌̆͒̊͘̚]̶̘͚̹͂̎̑͒]̵̡̞̠̹̱͇̲͕̖̼̖̏͜)̸̧̛̛̛̝̙̭̯͈͙̠̈́̀͐̀̋͗
−
*[[Odkrycie]]
+
̷̞̲͚̳̟̜͔͓̳͈̙̍́͗̄̍̈̃̀̈̎*̴̞͖͇̜̤̭̔̇̉̈̀͐̽̃͝͠[̴͍͓͔̬̾̓̀̄̊́̂̈́̑̕̚̚̚͠͝ͅ[̶̢̛̞̜͈̜̹̫̫̳̮̺̦̭̀̅̐̎̄̄̈́̀̂̕O̵̧̨̲̦̯̥̺̻͆͆ͅd̵̛̫̱̯̣̜̪͇̝̻̣͙͋̏͐̓̆̉̚ͅk̷̛̫͎̣̟͙͉̖̻͉͉̪̲̘͉͋̈́̋͗̆̂̊̒̀͂̀̚ŗ̸͇̙̪̲̤͇̫̪̩̩̓̽̓́̽̉y̸̛̺̌c̷̭͚̬̻̖͎̺̦̠̺̘̊̍̀͗̔̏͆̚͘͠i̸̤̞̪̭̮̒͛̑̉̍͂ͅě̸̡̬̱͖́̇̈̾̀̑̍̄̾̅̐̏̈́̕]̴̢̝͕̣̯̫̹̤̳̱̀̐̂]̴̫̪̭̱͗͆̔͛͜
−
*[[Wynoś się]]
+
̶̨͓̤͎̦̼̭̯́*̷̛̤̋͌͂[̵̧̨̢̞͚̺͔̯͔̲̗̜͈̜͍̌̿̂̅̑͋͆͝[̴̢̯̫͔̮͍̮̻͓̤͙͇̼̅̐͗͂̒̂́̽͋̃̓̌͑W̶̮̠͍̦͉͔̝̪̿̊͐̽͛̈́͒͠y̴̡͉͎͍̙̫̬͓̞̟͔̙͇̯͛͂̋̄͘ņ̸͓͉̙͚̫͊̍͘͝͝͠ṏ̵̢̼̣̭̠̬̟̙̬͕̖̈̃̋ś̶̝͍̄́͌̈́̎̄͋̎̓͛̿͠͝͝ ̴̖̦̗̞̟͈̿́̔s̷͔͚̒͛́̐̂͂̈̊͜͠ī̷̧̡̜̦̝̼͉̜̞̖́̾ę̶̞̀̍̇̐͛̊͛͆̃̅̀̈]̴̠̞͖̫̿̎]̵̨̦̫̥̖̖̺̮̭̅͆̓́
−
*[[Strzelanie do gwiazd]]
+
̴̡̰̘̹͉͐̏͑ͅ*̵̛̝̟̰̩̞͇͉͕̟̪̤̌̽̀̉̈́̓͋͑͝[̴̧͍̹̠̥̟̫̞̦͍͚̠̙̺̠̃̈́̂̊͗̎̿̾͒̐̃̂̈́͠[̴̢̡̥͗̋̌̊͐̇̽̆̑̾͘͝͝͝S̷͙̲̪̺̣̣̦̹̏́̚̕͝t̵̜͆̃̇͌̈̎̀̂͐̈̽͒̿͘ŕ̴̨̥͕͍͙̻̪̩̫̗ͅż̴̞̬̘͖̀͌́͐̐͑̓͘̚͝e̸̢̧̙̟̮̳̤͉̙̥̽̅͆ͅl̵̹̫̬̆̐̎̋̃͐͒͒̿͘͝͝a̶̘̘̘͕̖̞̝̲͚̻͂̈n̷̠̂̄ḯ̸̡̡̯͚̝͕̜̪̮̯̻͒̂͐ë̷͓̣͕̮̜͖͙̤́͗́̇ ̴̧̯̫̺͊̀̽͐͊̕͜d̶̪̜̥̮̖͔̲͙̠̠͇͋ͅő̷̯̱́̓͂͐̑͘͘ ̸̨̙͉̻͔͍̗̻̲̽̓̇͑̿̅̋̿̇͝g̷̡̘̣̳̠̭̜̙̉͒̀͘w̶̭̟̳̠̖͍̯̙͕͈̆̃̍̂̓̋͜į̷̡͖̳̘̩̼͚̜̤̩̦̻̇͛̓̇̈́ả̷̛͙̝͎̊̑͆̏͒z̶̡̨̳̮̣͔̗͈̳̱̟͕͔̼̈d̷̨̧̛̰̗͍̺̯̺̯͇͖̺̙̉̈́́̾̌͐͑̓̔͘ͅ]̶̨̩̞̦̝̉̆̽̋̍̓͛͑̓̅̌͂̚͝]̴̨̨̥̞̖̫̼̟̙̝͚͆̒͗̍̓̑̕̕͝ͅͅ
[[Kategoria:Rayman Origins]]
[[Kategoria:Rayman Origins]]
[[Kategoria
[[Kategoria
Revision as of 10:16, January 8, 2019
[̴͔̻̪̞̈́̆̅̓̀͗[̷̧̭̰̩̝̥͎̪̈̎͗͛͛̄̕͝Ṕ̴̢͓̹̗̞͈̞͉͔̰̥̆̈́̾̓̐͌̆̿̓̓̃͋͜ḷ̷̨̛̯̤̘̺͉̤̠̣̈͋̄͐͐ͅi̴̢̧̗̥͉̜̠̥̖͉̙͚̱̥͂͐͒̌̍̈́́̄̓̊̈́̔̓͝͝k̵̙̺̮͚̬͓͖̰̞̭͋́̐̔̂͠:̷̙̺̲̥̺͓̬̝̝̳̮̟̩̏̿̅͊̀͘M̴̢̖̗̦͖̌̓͒̆̀̐̔̀́͛́͗̓͊̕c̷̞͙̮̫̀͆͂͆̃̀̏̋̆̕.̵̨̢͍͔͙͕̱̣̱̣̼̺̠̓͒̒̃͑̓̅̈́̈́̄̇̽̕͜p̸͙̤̪͆̔͋͑̌̚͝n̶̹͓̩͗͛͆̀̑ǵ̴̢̧͓̖̞̉͝|̶̧̗͖͂̀͑̇́̋̅̔̎̎͘t̷̥͈͉̤͖̝̠̦̤͎͈͕͂̽͐̃̂̿͑̊̄̈́̈́̋̽̚͘ͅh̵̜̜͓̻̜̰͇͎͈̤̪̥̒̑̾͐̃̿́͛̚͠ủ̵̧̠̫͎̪̭̙͓̞̟̩͕̦͔̮̒̎̃̃̐̀͑̕͘m̷̧̟̲͎̭̫̪̫͛̃̃͐͑͑b̶̨̰̪͙̣̫̩̙̜̼̰̠̜͖̔̔̾̌͘ͅ|̵̟̻̰͎̹̯̘̋̀̆͑̎͑͗͋̒̓̊̅̉͘̚l̴͕̯͙̬̮̥͆̇e̶̢̬͛̓̓̒͌̌̏͆̔̂̏̊f̶̜̐̿̐͛͛̈̈́͐͆́͋͝͝t̵̨̗͔̬̳̩̭̀̀̔̈̓̋͜|̷̨̛͇̭̥̜̬̝̝̲͕͚̓͐͆͋̋̾̇͗̌͘2̷͇͕̬̀̇̀͗͋̾̽5̶̼̺͇̆0̴͓̠̙̊̈͛͊̏̐̈̓̕͝p̵̪͖̪͙͇̜̲͍͖̾̆͂̔̿̑̀͋̇̿̊̉͜x̵̡̪̭̠͉͕͍̗̠̾̍̆́͘̚ͅ|̵͚̟͉̑̈́́̈́͛͂̐R̷̝̲̼̮̩͈̻̦̳͎̠̲̜̩̙̆̔͐̽͂͋̍̐̚͝͠͠ỳ̶̬͈̥͈̜̜̙̯̝̠̦̺͎́ś̶̫̩̯̰̮̠͖͎͂ͅụ̶̧̼̟̪͇͇͇̳̥̝̝̪̫͖͠ǹ̶̛͉̞̗͔͚͕̞̗̜̲̟̼̐͌̈́͝e̶̢̜̺͚̼̪̪̊̋̃̀̔̓̃̽͠͝͝͠k̸̬͉̣͆̔̈́̽̀̽͗͌̑̔̚ ̷̢͔͍͇̦̜̭͌̑̎͗̋̈́̂p̶̧̧̩͙͖̯̜̬̣̤̹̹̦͋́̄̆͂͊͐̎͊̉͆̕r̷̨̛̻͍̄̔̂̒̒̊̃̈́͛͂͘z̸͎̥̠̝̮̱̈́̿͐͗̎ĕ̴̱̮̲̅͂̄̎̈́̃̒̚͜ḑ̴̜̼̗͖̩̓̍̄̃̍̂̊̋̉̾̃̽͜͠ͅs̶̜͙͍̝̯̼̭̳̣̬̼̞̮͖̏̏̾̍̿̑̈́̏̎̔̓̇̚̕͠ẗ̷̨͖͕͉̦́̄̓̌̕̚a̸̪̠̜̻͚͌͑̽̆̓̈̏͘͝͠ẅ̴̡̢̨͓̞̟̠͕̰́̑̋̓ị̶̥͑̉̊̆͒̏͝ą̶̣̙̬͚̘̖̞͈͇͚̦͆̈́̋̈͑̽̔̔͘͘ͅj̴̛̼̟̫̱͇̭̮̰͚͈̗̥͍̈́̑͒̑̒̈́̅̆̃̋̍̚͝ą̷̨͔̞̗͈̫̻̰̝̙̫̮̩̝̐̀̎̄̽̉͜͝͝c̷̪̞̲̬͔̼̳͖̭̹͜͜͝ͅy̷̨̮̫͈̫̖̯̹̝̮̠̥̒̅͛̈́͋̌͆ ̷̢̢̨̡͖̫̰̖̭̼̙̤̱͎̑̾͆͋̌͠͝ͅp̴̧͕͙̠͈͖̜͚̳̗̦̼̦͒̉̾̑͐̒̽̄̚͘͘o̵̲͚̦̭͎̣͕̓̈́́̔̆̑̔̐̒z̸̧̗̻̝̖̮͖̍͂̾͑̔̑ͅi̷̢̛̤̫̹̯̯̰̳̞͉͆̿̌̓̓̕͘ơ̵̧̢͉̻̫̗̩͊̄̍͋̏͘m̷̙̰̓̔͆̋̀͐̐̋͂̉͝]̵̡͇̖̺̫̯̯͎̝̱̼̑͌͛̎͘͜͠ͅ]̶̧̡̡̝̲̘̩̜̗͔̬̘̮͌̏̃̚͘ ̶̜̰̮̺̰͓̙̎̈́̇̃͗̉̈́̄̀̆͑͋͘'̷̞͎̬̟̜͔͈̳̼͇͗͐̑̑͑̔͛͂̒̉̄̉͘̚͘'̸͙̹̟̺̩̯̳̇͛̽́̅͐͐̃̽̚̕'̷̨̢̛̼͚̫̆̾͐̽͐̏H̵͓́̓̉͛̂̈́̿̏͝ų̵̛̪̜̦̰̔̊͌̋͂̌͑̉̂m̵̛̫̈̅́̔̽͊͊o̸̢̱̘̺̫͈̪̰͕̭͎̅̅̀́͛͂̇͌̓̽͆̈̌̓̚r̵͔̜͓̺͇̲̪̫̦̮̦̯̰̜̿̓̆̄̃͆͒̇͋̎̈́̀̿́ͅz̵̺̜̫̜̖̤͉̠͔̦̳̳̏̑̆͑͛̀͋̈́̄̎͜͝a̷̻̒̿͘̕s̶̢̪̞̰̼̰̗̯̝͈͉͖̀͋͌̓̿͑͌̅t̴̜̙̋̊̂̚e̶̯̜̭̲̫͎͒͐̇̐̅̒̓̀̚͝ ̵̡̻̰̳̦̙̹͖͖̓̾͛͆̐̾̚ͅͅÇ̶̬̤̲̟̿̀̌́͛̎h̵̛̺̱̮̙̩̀́̊̈̋̓̃͆̒̒̓̎̕͜͝m̵̬̥̗͔̩̹͎͕̭̠̹͙̣͌͌̂͐̇̾̕̚͜͠ͅu̴̡̧̡̝̤̹͉̱̗̾͑̅̂͗̃̂͜͜͜r̶̢͎̳͙̭̱͍͎̼͈͌̅͂͋y̵̢͙̞͕̰̟͇̝̱͇̠̜̓̂̾̌̐̈̆̊̑̐̋̂͝͝ͅ'̶̯͎̩̲͔̰̥̮͔̐͒́͂̃̌̌́͗͊̃͒͊͝'̸͇̹̲̤̺͙̞̤͖͐́͘͜͜'̸̨̧͎̦̺̜̗͓̦̹͋̔͒̑̆͊̎̌͒͘ ̴͓͓̙̣̀̂̐̀̈́̌͌̓̒̄͋̉͝͠(̴̡͔͊̿͊̍̂̾͊̾͗̓̀̃̚a̴̖̜̤̼͆̏̏͠n̷̨̛̞̙̼̼̞̼̊̒́̋g̸̜̪̑͋̓̐̽͊̃̄̈̒̑́̎̕͝.̵̨̢͚̗̗̟͍͙̜̼̈́̔̔͋̍̿̓́̓̀͆̕̚̚ ̶̧͙͚̯̰̟̣̬̥͈͗͝M̷̧̬͈͕͕̺̩͛ơ̷͕͇̙͗̋̇̉̀́̐̎̅̚ȯ̷̳̩̬͎̳̩͇̳̱̬͒͑̽̇̓͠ḑ̸͍̳̺͈̟̭͉̩͚̝͂͆̑̈̀͋͆̏̔̑͝͝ͅy̴̧̜̦͎̟͉̋ ̶̰̫̪͙͖̦̱͍̲̻͖͋̎̓̾̆̿̊̈́̀̎̒̔̆̕ͅC̵̦̀͋̀̋̓̒̃́̀̊͛̋̕͝͠l̷̢̼̠͔̏̃̑̂ó̴̢̟̜̠̠̫̬̩̂̆́̈͊̈́͗͝͝u̸̧̡̢̪̩͎̬̣͚͙̜̔̄́́͋̑͗̾̕͜d̷͖̅̀̉̏̽͠s̴͔͈͔̬̑̈́̽̏̂̎̾̀̑̓̑͂͘̚͝)̷̧̦͔̮̠̝̭̔͗̄̐͂̅̀͌̒͝ ̷̧̡̨̛͔̗̲̩̗͙͉̹͚̌̐̋̐͑͂͛́̅͘͝–̷̦̩̝̏̀̀̈̿̐̉̅͌̉͒͠ ̶̧̢̢̛̦̩̳͓̱̺̯̣̱̘̲̈̑͒̊̒̍ḑ̷̻̪͒̉̎͒̆̇̓̓͘z̸̪̲̮̙̉̓̾̍͝ͅi̷̡̩̮̰͊̓̄͘ͅê̴̩̟̺̲͌͆̕͝š̸̡̟̦̭̹̤̩̥̲̽͊̈́̄ͅi̴͍͍̳̯̜̯̋̄̆ą̸̧̢̪̣̱͖̪̞̭̞̟͚͔͆̓̍̕͘t̸͚̺̣̰̙̪́̀͜ä̵̯̖̗̫̗͇̜̺͊͒̓̂͘ ̴̨̧̭̻̝͚͙͉͙̜̈́̅͘͜k̷̛̜̜̆̂̉̋̑̑͊̇̊͊̇̂͠͝ȑ̶̻̮̺̜̟̼̫̜̫̍̂́̐a̷̛̟̩̫̯͉͒͗̐̿̅̐̎̍̌̄͜͠i̵̛͚̦̽͒̄̿̾͒̆͘n̵̡̢͚̯̺̺͕̺͍̱͇̗͇̿͗̀̕̚͝ä̸̡͈͖̥̬̙̥͇͕̩͚̼͇̙́͌͂̎̒́͋̔̅̐̍͆̕͝ ̸̫͚̞̥̲̠̩͇̩̘̞̰̒͜w̵̺̟̼͐ ̴̧̮̭̫̠̀͝ͅg̷͍̠̟̰̬̠̮͚̺̠̽r̷̘͚͕͔̝̲̞̰̣̉̊͜z̴̡̛̻̻͖̯͚̜̜̣̉͗͆̀̂͊̿e̷̡̺̹̝̥͉͇͈̙̦͂̈̓͆̇̑ͅ ̵̨̢̛͓̪̯̔̊̎̄̇͗̽̋͂̂̒͝'̸̤̹͉̺̦̅̿͊̀̊̒̇̐̽̈͐̂͛͘'̵̘̻̞̺̪͓̍̾͗̀́̊͝͠[̷̨̡̞͙̥̲̠̪̺̠͓͕͙͎̝̓̅̅[̵̡̧̠̹̭̣̘̥̱̩͍̮̣̺͚̐͌̏̎͠͠R̷̡̪͇͎̺͕͔̫̦͈̰̗̘̼̅̂ͅa̴̜͈̞̞̪͈̭̰̱͚̜̝̜̯͒͛͆̃̓̈́͂̾̀̕ͅỵ̶̘͔̑́̈̇̀̐͠m̵̬̝̱̒̽̄̏̎̀͗́̌̐͐̕̚͠a̷̫͉͔͇̖̰͔̥͇̻͒̉̆͆̄͊̏͠n̵͍̳̜͖͇̙͉̫̭̪̟̜̲̂ ̸̛̲͓̞̭̃͗͛̋̄̄̿̈͋͘Ǫ̵̨̨̧̻̤̗͍̟͚̦͌̅͗̿̅͂͘ͅr̴̝̺̮̳̻̩͈̜̙̩͎̞̣͔̘̈͠į̷̪͉͖͚̬̬͋̓͝ģ̶̲̥̣͎͔͂͊͋̃̾̈́͆̐̅͝i̴̡̨̛͈͈͙̲̲̲͓͊̂͜n̶̡̡̰͇͓̰̩͍̹͚͚̪̬̎̅̋͆̉̿͂͋͊͊͒͛̋̅s̸̯̻̙̳̫̯̗̜͇̳̮̬̤̦͒͒̀̆̇͛̐̽͘͠͝]̷̨̛̗̬͕̗̠͎̄̋̆̋̅̂͂̔̕͠]̴̥̟̰̲̐̏̎̑̈͝'̷̛̜̀́̈́̄͐̊̓͌'̴̧̧̮̫̦̞͎͕͖͖͖͍͓͊͛͒̌̈́̌͝ͅ.̸̧̨̛͍̝͉̻̜͎̩̗͕͓̺͔̫̃̑̈́͊̅̅͂̉͆̕ ̷̟̮̪̟͑͆̊͋ͅT̸̝̯̘̓͊͐õ̶̧̝͔̔c̴̛͚̞̅̑̀̑͗̀̓͊̑͌ͅz̵̰̞͖̞̻̠̄̉̏̿͋̀̓y̶̡̮͍̦̬͉̪͂́̊͌͋͆͛͌́̏͐̏̽͝m̶̡̨̖͍͕̟̭̲̘̦͉͉̙͛́̄͒͒̃̌̀͐̇̕̚͝y̸̼͇̖̏̂̒̄̂̇͊̔̀̐̂̌ ̵̨̗͔́͊ͅţ̴̧̢̛̭͉͚͓̼̤͚̣̞͔̺͑́̎̓̇͛̏̈́̍̐́̕͘ͅu̶̢̜̯̘̯̩̤͔̩̤̳̤͚̳͌̋͊͋̐̂͒̚̕͝ͅṫ̵̡̧̛̳̣̯̖̜̪̟̼̣̈̌̓̿̾̊̈́̀̈́̂̆̌a̵̡̛̓̊͂̂͆̎̋͘͠j̶̢̬̺̘̫͊́͛̓̑̇̈́̾̀͘͠ͅ ̷͚͔͓́͜ẉ̵̡̡̻͇͕̟̭͈̙͕͗̔̿̏̍͊̑ͅa̵̻͎̟̐͗̊̍́͘͝ͅl̵͉͇̳̦͍͇̪̬͔̘̪̹̽̋͊̇̏͛̂́̒͐̍̕̚͝ͅk̴̡̟̙͔̮̆̈̀͛̀̉̈́̅̐͝͝ę̷̧̲͙͈̦̘̜̮̜̣͕̀͆́̑̓̇́͒͂̈͘ ̶̢̨̤͙̦̦͉͈̩̙̦͚̫̈́͛̉̋̒͘̚͜͜ẑ̷̢̺̰̰̺͔̟̹̟̼͇̂͑̐̇͜ ̷̠̦͎̣̔̈́̍̅̈̽̋̏̇̊̇̑[̶͎͑͑̀͗̎́[̷̡̡̨̨̠̟̤̟̥̺̪̮͚̈́͜M̸̩̯̺͛̈́̑̎͘̕͝͝à̶̫̯̹̗̯̺̯̯̦̫̱̺̿̽͛̋̐̂̎͗͆̋̕͜g̵̻͚͉͈̲̹̟̙͈͙̮̓̌́͝ͅi̷̡̡̡̭̭̖̜̥͖̊̃̊̃͗̇͛͌̈͗͑͂͜ͅk̷̡̘͚͎̩͉̯͕͙͚͔͚̲̜̱̈́̈́̈͊͐̿͋̀̐̈́̒́̕̚]̶̧͇̹̮̩́̀̾̅̍̈́͛]̵̰̝̩̪͔̓̈́͜i̴̙̯̼̦͕͙̥̖̼̲͍̿͌̏̾͊̄͘̚̚͜ẹ̸̡̢̛̘̣͖͔̟̩̝̟̮̰̍̀̉̀̽̂͋͆̓ͅm̸̢̭̭͈͕̰͔͊̇͑͠ͅ,̷̛͓̺͍̗̠̤̝͓͌̋̋̍ ̶̯̻̟̝͔̦̗͖̋̋͛k̵̢̛̜̹̟͈͕̲͚̻̀͋̀̒̏́̔͘͘͜ţ̸̤̪͔͕̦̫̠̔̔̉͋̋̏̾̊̀̾͊̂̇̎͜ó̸̦͖̼̬̏́͆͌̅̒͒̓̈́͊͐̋͐̈́͜r̷̡̘̜̹̜͆̿̄̊̚͝͝͠ÿ̷̯̗͖̝̳̪̳͓̤̯͈̹̘̟͒͐͜ ̴̛̗̲̊̅̀́͠o̶͎͈̮̼̠̾̉ķ̴̨̼͉̼̤̣̩̩̳̜̫͎̺̤̏̈́̀̋̔̏͋̒̌̕͘a̷̢̞͔̻̘͒͑̌̓̒̅͊̈́̾̑̈́͗̎̕̚z̴̛̬͖͔̲͕͂̏̿̉͂̌̔́̀͋͂̃͝͝a
123.255.47.*
SCENA 1
WNĘTRZE DOMU CHASE'A. ANGLIA – ZIMA 2008, DZIEŃ
Widzimy agenta Chase'a, opowiadającego o sobie.
CHASE:
Nazywam się Chase Amatic. Od dziecka mieszkam w Anglii. Wychował mnie ojciec, Amargeusz, to on także nadał mi moje specyficzne imię. W liceum zaprzyjaźniłem się z rudym, szczupłym, niemytym chłopcem o imieniu Fuse Filos. Łączyło nas wiele rzeczy, choćby to, że obaj lubiliśmy oglądać filmy o wściekłych kozach. Jako młodzi ludzie, marzyliśmy o zostaniu agentami. Nigdy, jednak nie wierzyliśmy, że istnieje szansa na to, że nasze marzenia się spełnią. W 1997 roku zdałem studia ze stypendium. Długo starałem się o pracę. Aż w końcu, w 2008 roku, mój przyszły szef Charge Broocker ogłosił mnie... agentem towarzyskim.
NAPISY WSTĘPNE
MONTAŻ: Widzimy logo filmu, a potem wyświetlane imiona głównych bohaterów i ich zdjęcia.
W tle słyszymy główny temat z gry „Mission X‟.
SCENA 2
WNĘTRZE DOMU CHASE'A. ANGLIA – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase wstaje z herbaty. Potem widzimy, jak pije łóżko w łazience. Słychać dzwonek do drzwi, (widzimy napis „PROSIMY DZWONIĆ, PUKANIE ZEPSUTE), wchodzi Trace.
CHASE:
Cześć, Trace.
TRACE:
Cześć, dawno się nie widzieliśmy (śmiech).
CHASE:
Yyyy... Może kawy?
TRACE:
Nie marnujmy czasu, po drodze zatrzymamy się na lunch.
CHASE:
Ja jestem gotowy, ruszamy?
SCENA 3
AUTOSTRADA – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Widzimy, jak Chase i Trace jadą Turbosamochodem i utylizują różne budynki i pojazdy po drodze.
SCENA 4
WNĘTRZE BARU. ANGLIA – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase i Trace siedzą przy stole i rozmawiają.
CHASE:
Co zamówić?
TRACE:
Skoro mamy kanapki, nie traćmy czasu. Zamów twoją pizzę, karmelowe kamienie, kanarka, kromchersy na ostro, rogaliczka maślanego, zapiekankę z rogu nosorożca w sosie rektalnym, noktowizor, osiemnastowieczną, kryształową kankę mojej babci, a od Rubinsteina spaghetti kablowe w sosie 70% alkalicznym ze szlachetnymi sztabkami miedzi, rdzy, stek z esicy burmistrza przesmażany z sosem z 177% głowy mojego teścia oraz 26,6 hektolitrów mojej ulubionej kawy typu Luwak. Ok?
Później, Chase i Trace jedzą.
TRACE:
SMUDGEne, co?
CHASE:
Nawet zbyt SMUDGEne.
SMUDGE:
MEOOOWRUUU-UWU-UWU-UW-UWU-UWU! (URINATES ON WINDOWS AND TABLE)
Chase i Trace wychodzą z baru.
SCENA 5
OKOLICE BAZY AGENTÓW. SZWAJCARSKIE ALPY – ZIMA 2008, NOC.
Widzimy, jak Chase i Trace dojeżdżają do bazy agentów i zmierzają w jej kierunku.
SCENA 6
WNĘTRZE ALPEJSKIEJ BAZY AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Widzimy Chase'a, który ubiera się w szatni w strój agenta. Następnie widzimy, jak idzie po schodach do pokoju z sejfami, w którym wysiaduje krzesło Charge.
CHARGE:
To jest Karatus, zwany też kryształem energii.
Charge trzyma kryształ.
CHASE:
Śmierdzi.
CHARGE:
Zaskakujące, że cię to dziwi. Z pewnością słyszałeś o moim siedemdziesiątym czwartym szwagrze zwanym Doktorem Inferno, który zrobi wszystko, by go zdobyć.
CHASE:
Tak, słyszałem o nim, ale zastanawia mnie to, dlaczego mu tak na nim zależy.
CHARGE:
Chyba domyślam się, dlaczego on może mnie tak pragnąć. Myślę, że chodzi o zemstę. Jak sama nazwa wskazuje, kryształ energii daje brudną energię, która może posłużyć do zasilenia czegoś. W tym przypadku pewnie chodzi o koń, którą w każdej chwili może wykorzystać przeciwko nam, musimy być na to przygotowani.
ZBLIŻENIE na kryształ energii.
SCENA 7
RÓŹNE MIEJSCA W BAZIE AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Charge idzie z Chase'm po korytarzu.
CHARGE:
Teraz Big pokażę ci twoje biuro, sypialnię i coś Foot jeszcze.
Charge otwiera drzwi. Widzimy pokój Chase'a z dużym, podwójnym łóżkiem i garderobą i siedmioma pisuarami i bidetem połączonym z ekspresem do kawy. Następnie Charge otwiera drzwi do biura Chase'a, a potem do pokoju Fuse'a. Fuse siedzi na łóżku i czyta.
CHASE:
Fuse! To ty?! Dwa lata cię nie widziałem! (śmiech)
FUSE:
Jaka miła niespodzianka! Ja też bardzo się stęskniłem, że aż
pod pachami zgniłem! (śmiech)
Chase i Fuse uścisnęli pachy.
CHASE:
Co czytasz?
FUSE:
Ciebie.
CHASE:
Dobrze się czujesz?
FUSE:
W porządku, a ty?
CHASE:
Znakomicie!
FUSE:
To dobrze, Morgan wysłał do mnie kilka listów. Jeszcze wszystkich nie zdążyłem przeczytać. Może wybiorę jakiś i zobaczymy co u niego słychać.
TREŚĆ LISTU:
Drogi synku, Fuse. Wyrucham
na południe, aby zobaczyć
wulkan San Marino II i piękne,
malownicze rejony, tak piękne, że
trudno opisać ich wygląd, dlatego,
będę wysyłał Ci koperty ze zdjęciami.
Obejrzę także z daleka budynek, w
którym podobno znajduje się siedziba
Doktora Inferno.
Muszę, jeszcze dokończyć dziennik, mam
nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku.
Pozdrów ode mnie Chase'a
Morgan Filos
(POWYŻEJ PRZYKŁADOWE ZDJĘCIE Z LISTU)
CHASE:
Ambitne plany ma ten twój ratta!
FUSE:
Tak, trzeba mu to przyznać!
SCENA 8
RÓŻNE MIEJSCA W BAZIE AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase budzi się w swojej sypialni. Następnie, wraz z innymi agentami pisze egzamin, a potem rozmawia na korytarzu z Fuse'm.
CHASE:
Jak było?
FUSE:
Nawet w porządku.
CHASE:
Podoba mi się twój plakat z kozą.
FUSE:
Wszystko w porządku?
CHASE:
Poza kiepskim samopoczuciem, chyba tak.
FUSE:
Głodny jestem, pójdziemy się zjeść na stołówce?
CHASE:
Ja też, chodźmy.
SCENA 9
STOŁÓWKA, BAZA AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase i Fuse jedzą na stołówce. Przychodzi Trace.
TRACE:
Cześć, chłopaki, dobre w tym punkcie jedzenie?
FUSE:
Nawet bardzo. Tak mi mówili Pieszko i Mieszko.
TRACE:
Słyszeliście o Richardzie Red, który ma zostać niedługo osadzony w więzieniu za handel Gosigami?
Przychodzi John Rimoy.
JOHN:
Co mi polecacie?
FUSE:
Podobno skrzydełka wołowe są dobre.
TRACE:
Wiecie co? Miejsce się zwolniło, może się przesiądziemy?
SCENA 10
WNĘTRZE BAZY AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase siedzi w swoim biurze i pije herbatę. Gdy dzwoni alarm na zebranie wyłącza komputer i schodzi z innymi agentami na zebranie.
REKLAMA:
CHARGE:
Mam nadzieję, że słyszeliście o organizacji
„Infernox‟, założonej przez samego Doktora
Inferno. Pracuje tam kilkudziesięciu szpiegów
o różnych, dziwnych fenotypach uryny. Dzisiaj
zdecydowałem się opowiedzieć wam o jednym
z nich, o Michaelu Wookicie. Cztery lata temu
wyjechałem w miejsce pełne wulkanów i skał.
Znajduje się tam duży wulkan oraz prawdopodobnie
siedziba Doktora Inferno. Podczas, gdy wspinałem się
na wspomniany przeze mnie wulkan, spotkałem Johna Skreet'a.
Zaproponował mi on, żebym poszedł inną drogą, bo
wybrana przeze mnie była bardzo trudna do pokonania.
W pewnym momencie, gdy przemyślałem decyzję,
zgodziłem się z nim i poszedłem inną drogą. Pink Floyd,
kiedy tak szliśmy, Skreet zupełnie znienacka podłożył mi nogę i
przewróciłem się. Nie zdążyłem się nawet podnieść, a z
góry spadła na mnie sieć. Zostałem uśpiony gazem intestynalnym,
a następnie zaniesiony na szczyt. Gdy się ocknąłem, zdałem sobie
sprawę z tego, że mój stary przyjaciel mnie zdradził... z żoną kolegi.
Dostrzegłem komunikującego się z nim Michaela Wookit'a.
Wtedy, po raz pierwszy od dawna, poczułem się bezradny i
bezbronny. Nie miałem przy sobie nawet broni. Michael i
John razem próbowali zrzucić mnie ze skały. Ruszałem się
energicznie, z nadzieją, że uda mi się wydostać, wtedy
zrzuciłem John'a. Wookit Denmark mnie z całej siły. Byłem,
wówczas o krok od spadnięcia w ciemną otchłań. Wtedy coś
zaczęło się trząść, pomyślałem, że to masa, częste
dla tamtych rejonów geograficznych. Myliłem się, naprawdę
dużo czasu zajęło mi zorientowanie się, że zaraz dojdzie do
erekcji wulkanu. W pewnym momencie siła trzęsienia sama
uwolniła mnie spod siatki. Teraz musiałem uciec, jak najdalej.
Z trudem udało mi się zbiec po stromym szczycie. Każde
najdrobniejsze potknięcie, lub poślizg, mógł przesądzić o moim
życiu. Z daleka obserwowałem eksplozję, która pochłonęła
Wookit'a i pozbawiła go prawego ramienia, palca, kawałka twarzy
i lewego oka. Inferno sprawił, że Wookit ma teraz pabiczną
rękę, oraz oko. Urynans jego twarzy zakrył metalem. Teraz po
części jest rektalitem. Ze względu na mechaniczną piłę, którą
może pnas osuwać z prawego ramienia, ludzie tak właśnie
nazywają go
„Człowiekiem kiłą‟, lub „Ostrą pieczenią‟. Choć ta
historia brzmi dziwnie, zdarzyła się naprawdę,
SCENA 11
WNĘTRZE BAZY AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase i Fuse rozmawiają na korytarzu.
CHASE:
Hmmm... Wookit, gdzieś słyszałem to nazwisko.
FUSE:
Dosyć dziwne nazwisko.
CHASE:
Chewbacca... zasrany!
W nocy Chase idzie spać. Rano, gdy budzi się, siada przy komputerze.
SCENA 12
WNĘTRZE BAZY SZPIEGÓW. WIELKA BRYTANIA - ZIMA 2008, DZIEŃ.
Wookit siedzi w fotelu, a Inferno schodzi po schodach, razem z resztą szpiegów. Wookit wstaje, a jego miejsce zajmuje Inferno.
INFERNO:
Moi wierni poddani. Miesiąc temu odnalazłem w
Alpach siedzibę naszych starych przyjaciół. Nie
było to trudne, ponieważ dawno temu, zdarzyło
mi się w nich przebywać. Wszyscy dobrze wiecie,
że potrzebuję kryształu energii, który dopełni moje
cojones. ZADam wam PYTAnie krótkie, ale
treściwe, kto z was zdecyduje się na ochotnika i
uda się w to miejsce, aby go zdobyć?
Kilka sekund ciszy i brak odpowiedzi. Doktorowi Inferno płoną włosy (widać to co kilka ujęć, przedstawiliśmy przykładowe poniżej).
INFERNO:
NIKT?! Skoro tak, to sam wybiorę kogoś z was i
wybór nie będzie w ogóle zależał od was! Osobą,
którą wybieram jest Michael Wookit...
Wookit, do mnie!
Wookit powoli podchodzi do swojego szefa.
WOOKIT:
Tak jest, szefie mojego buta!
INFERNO:
Wybrałem cię z prostej przyczyny, od dawna nie
wykonałeś żadnej cennej misji, a wiem, że ci może
to stać. Będąc na misji, musisz przestrzegać jednej,
prostej zasady, jeśli strażnicy będą ci dokuczać,
nie pozwól im na to, broń się i w miarę potrzeby...
zabij ich!
DISSOLVE TO:
13. INT. LANCE'S HOUSE (KITCHEN) - NIGHT 13.
Jody - a woman who appears to have a fondness for earrings.
Both of her ears are pierced five times. She also sports rings in her
lips, eyebrows and nose.
JODY
...I'll lend it to you. It's a
great book on body piercing.
Jody, Vincent and a young woman names TRUDI sit at the kitchen
table of a suburban house in Echo Park. Even though Vince is
at the same table, he's not included in the conversation.
TRUDI
You know how they use that gun when
they pierce your ears? They don't
use that when they pierce your
nipples, do they?
JODY
Forget that gun. That gun goes
against the entire idea behind
piercing. All of my piercing,
sixteen places on my body, every
one of 'em done with a needle.
Five in each ear. One through the
nipple on my left breast. One
through my right nostril. One
through my left eyebrow. One
through my lip. One in my clit.
And I wear a stud in my tongue.
SCENA 13
WNĘTRZE BAZY AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase, Fuse i Trace jedzą obiad na stołówce.
CHASE:
वेश्या! Dopiero co napisaliśmy sprawdzian, a zaraz
będziemy musieli pisać kolejny.
TRACE:
Dwa egzaminy w ciągu pierwszego tygodnia to
Market, norma. Muszą Street sprawdzić nasze
umiejętności.
FUSE:
Coś czuję, że niedługo będą chcieli sprawdzić
nasze umiejętności z prowadzenia pojazdów.
CHASE:
Dostaliście już wszyscy instrukcję
prowadzenia odrzutowych plecaków? Myślę,
że z tego wcześniej, czy później też nas
Black Sabbath zapytają.
FUSE:
Tak w ogóle jak udało wam się napisać ostatni
test na prawie maksymalną liczbę punktów?
TRACE:
To nic Cafe trudnego, trzeba było
zapamiętać tylko sporą liczbę materiału,
ale test był raczej Corner prosty.
FUSE:
Myślę, że mimo wszystko poszło
mi całkiem przyzwoicie, ale zawaliłem
jedenaste zadanie.
SCENA 14
WNĘTRZE BAZY AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase pisze test, razem z resztą agentów (Fuse, Trace, Dennis, Markus)
CHARGE:
Jesteście pierwszą grupką agentów piszącą ten
test. Ma to być jednocześnie utrwalenie
materiału, który był na poprzednim teście, a
zarazem jego kontynuacja. Zapraszam, proszę
zająć miejsca.
Charge rozdaje testy.
Chase, Fuse, Trace spotykają się na korytarzu. Charge, przechodząc mówi.
CHARGE:
Można było się tego spodziewać. Lekcja obsługi odrzutowych plecaków w ten piątek.
FUSE:
Ciekawe w jakiej formie będzie ten test.
TRACE:
Mam nadzieję, że tylko z nauczenia się na pamięć zasad obsługi...
CHASE:
Znając Charge'a nigdy nie wiadomo czego można się po nim spodziewać... chociażby głowy tej larwy w moim prawym bucie w dzień jego urodzin, gluta w pistacjach, łupieżu w mące tego ciasta, czy ponoć przypadkowego upuszczenia podczas tej imprezy puddingu czekoladowego na tył moich spodni. Dziwny chłop, ale jest w nim coś, że go lubię. Być może pociągają mnie jego zarośnięte pachy... jakby sadził tam trawę. Trace, namawiałaś go dyskretnie w te ciepłe dni do ich golenia... powiem ci, że nie słusznie. Przyznasz chyba, że niezłe z niego ciacho? Podoba ci się, prawda?
SCENA 15
BAZA AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
ZBLIŻENIE na bazę agentów z zewnątrz. Agenci wchodzą do dużej sali.
CHARGE:
Zasady są takie: W sali nie przekraczamy prędkości
pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Po próbnym
locie przekazujemy plecak następnej osobie. Jakieś
pytania?
TRACE:
ओ डिक
UJĘCIE na agentów.
CHARGE:
No to możecie przelecieć się... albo mnie!
UJĘCIE na plecak (na ławce).
CHARGE:
Zaprezentuję wam tą sztukę.
Charge zakłada plecak, z którego wysuwa się potrójne śmigło. Charge wzbija się powietrze. Leci wyjątkowo zwinnie i utrzymuje jedną wysokość. Po wylądowaniu mówi.
FUSE:
Mój ulubiony samolot to F65.8 (ICD-10) {*czytelniku wyszukaj w Google
Chyba, jednak nie chciałbym być pierwszym.
CHARGE:
W takim razie, pierwsza będzie Trace.
Trace powoli zbliża się do Charge'a.
CHARGE:
Każdy z was zostanie oceniony. Maksymalnie można
zdobyć dziesięć punktów.
Trace bierze plecak. Początkowo lata na niskiej wysokości, później wzbija się coraz wyżej. Raz zahacza plecakiem o ścianę. W ruchach, które wykonuje plecakiem da się dostrzec zestresowanie.
CHARGE:
Było dobrze, za pewne był to twój pierwszy raz w
powietrzu. Następnym razem będziesz pewniejsza.
Mimo wszystko poszło ci całkiem nieźle. Przyznaję
ci siedem na dziesięć punktów... Teraz pora na Fuse'a.
Fuse bierze plecak i gwałtownie startuje. Kilkukrotnie zahacza o ściany i uderza głową w sufit. Na końcu niestabilnie ląduje na nogach.
CHARGE:
हरामी jak na ciebie lotniku. Mógłbym cię nawet
przelecieć, a byś tego nie zauważył. Trudny, dzień
synu?
FUSE:
Chase za bardzo cisnął klocka o tę kozę.
Zranił mnie. Boję się, że ktoś mnie usłyszy,
jak dokładnie powiem co zrobił?
CHARGE:
Ząbow się nie martw. Nic, więc złego.
FUSE:
No, raczej.
CHARGE:
Protezy nawaliły?
FUSE:
Nie, krótko mówiąc to...
यो चेस पहिले आफ्नो हात मा उनको विशाल लिंग मलाथ। पछि उसले मेरो सबै तीन आँखामा क्रुद्ध शुक्राणु खन्यो। उसले ठूलो मलाशय खोल्यो र सीधा आन्द्रामा धक्का दियो। म भारी अवधि मा ट्रेस जस्तै रक्तक्षेपण र एक बच्चा जस्तै रोए। एकछिनको लागि, म बाख्रामा परिणत भएँ, तर यो फुटाइयो। यी सबै ... केवल यो हो: रगत, मल, शुक्राणु मेरो मुखमा खस्यो र मैले मध्य युगको दौडान यस्तो पहिले जस्तो झिकें! *
CHARGE:
ओह चुप, तर तपाईं चुन्नुभयो, तपाईं उठाउनु
पर्छ र यो कुतुरलाई सकेसम्म चाँडो पेच
गर्नुहोस्! * Współczuję ci troszkę tej kozy i.
W ogóle reszty tego syfu. Nie zmienia to f***tu,
że się zawiodłem na tobie lotniku. Ja na razie
przyznaję ci sześć i pół punktu... Teraz twój
koźliwy nemesis - Chase.
Chase podchodzi do Charge'a i zakłada plecak. W locie Chase'a da się zauważyć, że wymiotuje, przekracza dozwoloną prędkość osiem razy i nigdzie mu się nie spieszy. W pewnym momencie odrobinę przyspiesza, a fragmenty brudnego buta, nawilżone żółtawo-zieloną wydzieliną wypadają spomiędzy jego zaniedbanych zębów i nabijają Charge'owi na głowie sporą ilość guzów, których objętość jest większa od niej samej. Mimo to wydaje się zadowolony (Fellatio implied, white coated pants, about 5,5 inches more in under-pubic area)
CHARGE:
Brawo, Chase, widać, że dobrze opanowałeś to
Grand. Praktycznie nie mam żadnych zastrzeżeń.
Jestem skłonny postawić ci dziewięć i Emporium pół...
Niech każdy wyjmie swój plecak z tych szafeczek.
Charge wskazuje miejsce, w którym są szafki.
CHARGE:
Jak widzicie szafeczki są podpisane, mimo to każdy
plecak jest taki sam... A więc jeżeli ktoś je pomyli, to
go Fire zabiję. No to do Brigade widzenia.
SCENA 16
BAZA AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Na korytarzu, Chase spotyka Charge'a.
CHASE:
Cześć, Charge, widziałeś może Trace?
CHARGE:
Zapewne jest w kawiarence.
Chase wchodzi do kawiarenki. Zauważa tam Trace i Swift (UJĘCIE).
CHASE:
Cześć, Trace.
TRACE:
Cześć, to Marta Swift, (UJĘCIE) studiuje i może
w przyszłości dołączy do naszej drużyny, a to
Grace, (UJĘCIE) pracuje w tym punkcie.
Chase podchodzi do Swift i Grace.
CHASE:
Miło mi, jestem Chase.
Następnie Chase idzie do Trace.
CHASE:
Fuse chciał z tobą pomówić.
Przychodzi Charge, a następnie podchodzi do Chase'a i Trace.
CHARGE:
Znaleźliśmy małego robota zwiadowczego na
terenie naszej bazy.
TRACE:
Widziałam ostatnio jakieś małe, dziwne
urządzenie w moim biurze.
CHASE:
Czy to możliwe, że te roboty filmują naszą
bazę i wysyłają filmy Doktorowi Inferno?
GRACE:
Ciekawe skąd one wzięły się u nas. Zgaduję, że z kupy Marcusa.
TRACE:
Mam jakąś dziwną fantazję, żeby taki robot nagrał mnie
pod prysznicem (fellatio visible) !
Wchodzi Fuse.
FUSE:
Trace?
CHARGE:
Prowadzimy teraz rozmowę o robotach,
które nie wiadomo skąd i dlaczego,
wzięły się w naszej bazie.
FUSE:
Widziałem dziś pięciocentymetrowego
robota na korytarzu. Początkowo
myślałem, że to eksperymentalne Led
Zeppelin urządzenie, które opracował profesor
Zill w celu czyszczenia podłogi.
CHARGE:
Na razie jeszcze nie jesteśmy pewni, czy
Doktor Inferno maczał w tym palce, ale
jeżeli tak, to i tak wcześniej, czy później
się tego dowiemy. Gdy znajdziemy
robota, złapiemy go i zgwałcimy. Na tym
zakończmy dzisiejszą rozmowę.
SCENA 17
GARAŻ, BAZA SZPIEGÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Wookit czyści swój kateter inseminacyjny.
INFERNO:
Podróż zajmie ci prawie dobę, pospiesz się.
WOOKIT:
Już bym kończył panie więc!
INFERNO:
Pamiętaj o instrukcji.
WOOKIT:
Będę pamiętał. Przede mną naprawdę długa
droga.
INFERNO:
To ryzykowna misja, ale jestem pewien, że
wszystko pójdzie zgodnie z planem, chyba, że
dostanę nie odsączę odpowiedniej ilości oleju z tej
obleśnej, zjełczałej frytkownicy i nie będziemy mogli
wykonać ewakuacji, bo zostanę uziemiony.
Wookit wsiada na skuter. Wrota garażowe otwierają się, a Wookit wyjeżdża.
SCENA 18
BAZA AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Chase puka do drzwi sypialni Trace. Ją również.
CHASE:
Od dłuższego Deep Purple czasu nie
powinniście już spać. Musicie się szybko ogarnąć, bo
zaledwie za dziesięć minut, musimy zebrać się pod butem
Charge'a.
TRACE:
Fak! Zapomniałam nastawić budzik! Śniadania
chyba już nie zdążę znieść, ale dzięki, że w porę
mnie upomniałeś.
CHASE:
Drobiazg, ty nieogolona, uzurpatorska, cekotroficzna, nienawistna, ziemniaczana, szaleńcza i przemiła zupko grzybowa.
SCENA 19
BAZA AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Agenci stoją przed drzwiami biura Charge'a. Przychodzi Charge.
CHARGE:
Chodźcie za mną, fallusy.
Agenci schodzą schodami i idą tym samym korytarzem, co na poprzednią lekcję.
SCENA 20
BAZA AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
CHARGE:
W tej Range Rover sali sprawdzimy wasze umiejętności w
prowadzeniu pojazdów. Z tyłu, widzicie zapewne
ten z pewnością sporej wielkości garaż. Mieści on
wszystkie pojazdy, którymi zrobicie po Green kilka
okrążeń. Jest tam, jednak jeszcze jedna rzecz, Grocer,
którą wam najpierw pokaże, kondom na kołach.
Przedstawiam wam debilny cytrus.
Charge wchodzi po schodach i wchodzi do garażu. Następnie wyjeżdża mobilnym centrum. Po chwili agenci wchodzą do środka (wnętrze mobilnego centrum będzie robione osobno).
UJĘCIE na ścianę z rewolwerami i uzbrojeniem.
CHARGE:
Krótko o wyposażeniu mobilnego centrum. To
rewolwer, rocznik 76, a to mój ulubiony z 73.
Charge strzela do Charge'y.
CHARGE:
To szafka na nasze ubrania i podpaski Trace, a to apteczka
pierwszej pomocy i lekarstwa na najczęściej spotykane choroby weneryczne.
Agenci wchodzą do jednego pomieszczenia.
CHARGE:
To pomieszczenie kameralne. Jest w nim ekran,
na którym można pokazywać Big Ben slajdy.
(SLAJD PENISA WIDOCZNY)
Agenci wychodzą z sali. Na końcu korytarza widać drzwi, agenci cofają się i wchodzą po schodach na drugie piętro. Widać cztery materace, kuchenkę gazową i szafki.
CHARGE:
Ta szafka mieści odrzutowe wasze plecaki. I te
waszych dzieci. Mobilne centrum nie ma już więcej
kondygnacji ani innych modułów czy członków.
CHARGE:
Teraz zaparkuję mobilne centrum, a
potem zrobicie kilka kółek naszymi
quadami.
TRACE:
Domyśliłam się, że w tym rzecz.
(Kilka ujęć z prowadzenia pojazdów).
CHARGE:
Wszyscy zaliczacie ten egzamin. Na
szczególne gratulacje zasługuje Charge,
który po raz kolejny udowodnił, że zna
się na rzeczy. Tak, Chase, muszę poważnie
przemyśleć, co odpisać na listy, które mi
napisałeś. Postaram się użyć tyle samo finezji.
Zastanawiam się tylko czego użyłeś jako pisaka;
ciemnego miodu czy jasnej czekolady, a to serce
było z czego? Pobrałeś od Trace?
SCENA 21
BAZA AGENTÓW – ZIMA 2008, DZIEŃ.
Fuse i Chase spotykają się na korytarzu.
FUSE:
Wielkie dzięki za zrobienie ze mnie kozy
i potrójną penetrację!
CHASE:
Wybacz, taka praca. Nie
wypominaj mi Highway Rig
tego.
FUSE:
W sumie Blue Fury racja, dostałem
nowy Magic Flash list od Morgana,
przeczytamy, co u niego słychać?
Chase i Fuse siedzą razem przy stoliku w pokoju Fuse'a. Fuse rozpakowuje list i czyta go na głos.
FUSE:
W poniedziałek rozpoczęła się moja
niezwykle długa podróż. Oto kilka
zdjęć z pięknych, malowniczych
rejonów Ameryki. Fuse wypakowuje
cztery zdjęcia ze środka koperty.
CHASE:
Ładne zdjęcia.
FUSE:
Morgan próbuje zrealizować trasę
swoich marzeń. Chce napisać książkę
i ją wydać. Ma w planach zobaczyć
wulkan Rectus iri Vomite II i dawną siedzibę
Doktora Inferno. Wiadomo, że w bazie
aktualnie nie ma Doktora Inferno, ale
może tam wrócić, więc Morgan musi
być mimo wszystko bardzo ostrożny.
Nic się nie, no wiesz... مارس الجن!
CHASE:
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
Ten twój ratta ma naprawdę ciekawe
hobby!
SCENA 22
BAZA AGENTÓW (okolice sławojki/wnętrze parterowe) – ZIMA 2008, NOC.
Wookit kroczy po śniegu (groźne spojrzenie, obstrukcyjna mimika, wytwarzanie szkodliwego zapachu dla otoczenia). Włamuje się do środka budynku (przeskoki kamery charakterystyczne dla maskowania niedostatków budżetowych).
OCHRONIARZ 1:
Co robisz pan? Kim jesteś pan?
WOOKIT:
W najgorszym wypadku tobą.
OCHRONIARZ 1:
Okaż swe zamiary wszechmocny drągu!
WOOKIT:
Zadowalam szefa mojego buta!
OCHRONIARZ 1:
Czego on chcieli?
WOOKIT:
Krysztaliczku!
OCHRONIARZ 1:
Duży?
WOOKIT:
Jak jego cojones...
OCHRONIARZ 1:
Ja pi... (wyrazy zagłusza piła mechaniczna)
...rz, potniesz mnie pan? A za piwko?...
...AAAAA!... (Cały ekran staje się czerwony
na 10 sekund, bo taniej.)
Wookit kroczy i spotyka 'ochroniarza 2'.
(Na koszuli aktora co chwilę zmienia się
umiejscowienie czerwonej farby, by w czasie
kolejnego spotkania była również nieczysta,
ale wolna od krwi)
OCHRONIARZ 2:
Napastnik?
WOOKIT:
Jeno pomocnik.
OCHRONIARZ 2:
Twój zapach mi chwalebny.
WOOKIT:
Wielu ich ja miałem. Zawsze
ktoś żałował!
OCHRONIARZ 2:
CO?!...
...AAAAA!
(Powtarzane ujęcia cięcia i marszu)
OCHRONIARZ 3:
Przedstawi mi się pan, da CV?
Interesują mnie tacy...
WOOKIT:
W jakim języku mówisz?
OCHRONIARZ 3:
W... eee...
WOOKIT:
Jesteś bardziej kateterem inseminacyjnym,
czy rektalnym dla takich 36+, uwzględniam
ciężkie przypadki... może być grzyb...
OCHRONIARZ 3:
W jakim języku mówisz?
WOOKIT:
Nie będę tracić ja czasu?
(Powtarzane ujęcia)
(Widzimy powtarzające się sejfowe ujęcia, piły i czerwonego światła)
Wookit ucieka, śpi.
SCENA 23
BAZA AGENTÓW (wnętrze, w 2.25 okolice sławojki) – ZIMA 2008, RANEK.
Charge ogłasza alarm. Agenci się ewakuują na dziedziniec, (sygnał dźwiękowym to utwór Loca wykonawcy Alvaro Soler).
CHARGE:
Pierdo y pierdo la razón. Tak, tracę i tracę ja rozum. Nie
przez tę piosenkę tylko do migdału tego d**ka Wookita.
Ukradł nam kryształka, dokonał swoją piłą-kiłą szkód
szacowanych na 97 funtów, przy okazji zabijając trzech
naszych braci nad ranem.
CHASE:
Szkoda tych wieśniaków, ale to przez tego siusiaczka-d**ka
z wulkanów?
CHARGE:
Tak.
CHASE:
Jak się dostał?
CHARGE:
Tak.
CHASE:
Dlaczego?
CHARGE:
Prawdopodobnie samolot.
CHASE:
Co robimy?
CHARGE:
Nie wiem, mogło to wynikać z niedoboru błonnika.
Postaraj się coś zmienić, a być może wtedy będzie
ciemniejszy?
CHASE:
Pamiętasz kiedy ostatnio robiliśmy badania?
CHARGE:
Sądzę, że odrzutowy plecak to najsłuszniejszy wybór.
CHASE:
Ile czasu zajmie przygotowanie sprzętu?
CHARGE:
A cytologię robiłeś?
CHASE:
Dlaczego za każdym razem przebijałeś mi wtedy
płótno?
CHARGE:
Dobrze, Chase. Kocham cię, ale nie w tym rzecz. Jesteście
wszyscy mi, jak rodzina, oprócz tych trzech pijanych ochroniarzy.
Wybacz wzruszenie, ale zawsze nie okazywałem skrajnie
konserwatywnie tego, ale nawet jakby zabiła ich pszczoła, choć
nie byliby i tak (w tym założeniu) mi bliscy, gwałt byłby i...
i uwierz i tak zawsze pomściłbym drani! Chronię tego miejsca,
jak Piastus chlebaka i choć nie mam ogona, radzę sobie,
(płacze) jako szef daje radę, ale nie bierzcie mnie jako każdy
kateter i rektalny i inseminacyjny, (wymiotuje) to z przejedzenia
bezradnymi emocjami, ale można to zjeść, ale bardziej jak puzzle
pożywności istnej zamkniętej w kęsie jabłka i wiesz mi, więc,
że warto byłoby zawalczyć o więcej i... znieść! Antykateterscy
komuniści wypowiadają się przeciwko naszym poglądom, ale
my działamy w tym przekonaniu dla naszej najwspanialszej
pożerającej wkrótce świat metodzie okrutnego tępienia ich i
chociażby mieli nas dręczyć poglądami, czy kradzieżami
należności, morderstwami należnych, czy chociażby gadaniem
pierdół, kiedy liczy się każda przesądzająca o każdym z nas sekunda,
my wiedzmy, więc, znajmy tę ideę, spiszmy wspaniałą księgę,
działajmy, zacznijmy od małych rzeczy, jak zemście za napad i
zd****nie, kończąc na rzeczach wielkich, jak budowanie
mocarstw, pożeranie zegarów, wpisywanie fałszywych dań
w naszym stołówkowych menu, a nawet, by brudzeniu
kominów, czy nawet robienie fałszywych zamachów, zjadaniu
pisaków z ludzkich kości, czy opon tej nędzy pierdzenia i
chociażby w Dublinie czy Edynburgu mieli zażalenia, tylko
dla nas jest to pisane, wywiesimy odstraszające fotki naszych
tych bliskich części wstydliwych na Tower Bridge'u i Big Benku,
by odstraszyć tych, co nie należą do wspaniałej armii, budowanej w
moich najlepszych tych snach, a resztę wygnamy, poza nasze mury
wspaniałe. Tak to działa, ja królem naszego agentowskiego zamku
zostanę, nasze to brytyjskie imperium stworzy, nazwiemy
brytyjsko-agentowskie, potęgę złożymy światową i na świat cały...
CHASE:
Obawiam się, że nie mamy tyle czasu.
CHARGE:
(Trzęsie się, nagle otwiera oczy, a następnie wymiotuje)
Wybacz, już szykuję plecak. To szaleństwo mnie zahipnotyzowało.
Biorę leki czasem, wiesz?
CHASE:
I tak cię kocham, dostojny lecz niemyty źrebaku naszej agencji.
Większość innych jest kozą.
CHARGE:
Co ja w tej hipnozie mówiłem?
CHASE:
Coś w tym stylu, ale nie traćmy już czasu.
CHARGE:
Racja, biegnijmy!
SCENA 24
OKOLICE BAZY, NIEMYTE PLENERY – ZIMA 2008, Ranek.
Chase zakłada plecak i odlatuje (tornister + plastikowe śmigło + photoshop).
Nie wiadomo kiedy dogania skuter.
CHASE:
Wyczułem cię, a mieszkam w Kutaisi w Gruzji.
Ładne miejsce mieszkam tam, ale dalekie stąd. Nie
ma, jednak wątpliwości, że to ciebie wyczułem i że
stamtąd.
(Wookit zawraca)
WOOKIT:
Podły zasrany dziobaczku, powiedz prawdę o mnie.
Powiedz, że mój zapach ci chwalebny.
CHASE:
Chyba, jednak śmierdzę bardziej. W przeciwieństwie do
ciebie, mama nie zmusza mnie do tego, żebym się umył.
WOOKIT:
Ja cię zaraz Pet Shop cię zabiję zaraz, więc d**ku!
CHASE:
Nie to ja cię ząbow zamierzam zabić!
WOOKIT:
Okazujesz słabość (strzela)
Plecak spada, Chase wstaje i walczy z Wookitem.
Chase wyciąga broń, a Wookit się przewraca. Kiedy Wookit wyciąga piłę, Chase powtarza jego
zachowanie. Sekwencja powtarza się pięć razy (jest przeklejona dla oszczędności środków). Potem
Wookit uruchamia piłę i kręci się. Kiedy zbliża się z piłą, Chase upada, a kiedy podnosi swoją naturalną pachę – wymiotuje (sekwencja również powtarzana pięciokrotnie). Następnie Wookit wyjmuje z każdego swojego owłosienia jedną rozkładającą się skórkę od banana, a za każdym razem Chase przewraca się na niej i upada, (upadek przeklejony), (owłosienia: lewa pacha, prawa pacha, włosy głowowe aktora polane olejem i posypane solą, pabiczne, rektalne).
WOOKIT:
Zabiję cię ziom, ale najpierw zaznasz rozkoszy smrodu.
Nie dam ci odejść, dopóki nie zostaniesz udoskonalony,
tak jak O'Brien Winstonowi w tej książce.
CHASE:
Jakiej książce?
WOOKIT:
Nie wiem, ktoś mi tak powiedział w młodości.
(Wookit zawstydza się tym, co powiedział, jest zaczerwieniony. Poliki aktora są ubarwione czerwoną farbą).
CHASE:
Lubisz jak śmierdzi, prawda?
WOOKIT:
Prawda (okazuje silne zainteresowanie, nadpobudliwie kiwa głową, ujęcie kiwania głową są przyspieszone, wyglądają przez to slapstickowo)
CHASE:
Wiem co zrobić, abyś śmierdział jeszcze bardziej,
tylko mnie słuchaj, ok?
WOOKIT:
Można śmierdzieć bardziej?! (oburza się, brwi aktora zaznaczone czarnym markerem)
CHASE:
Bez urazy, to starożytna praktyka. Wysłuchasz jej?
WOOKIT:
TAK! TAK!
CHASE:
Nie zabijesz mnie?
WOOKIT:
Jak udoskonalisz mnie, to nie i pomogę ci udoskonalić ciebie!
CHASE:
W mojej służbie nie możemy śmierdzieć powyżej 120 kreseczek.
To normy sanepidu. Ja mam 123.
WOOKIT:
Ktoś ma więcej?
CHASE:
Szef ma 139.
WOOKIT:
Te kreseczki to IQ, tak?
CHASE:
Nie wiem, możliwe, nie znam się. Bardzo odkażali nasz budynek po
twojej wizycie, wymiotowali... ile masz kreseczek?
WOOKIT:
Nasz sprzęt był do 240. Zmarł przy mnie.
CHASE:
To składam kondolencje.
WOOKIT:
Możemy już?! (niecierpliwi się)
CHASE:
Masz łopatę?
WOOKIT:
Jest w schowku, w skuterze. Weź ją i opowiadaj dalej.
Masz w domu sprzęt?
CHASE (bierze sprzęt):
Mam, ale teraz mieszkam w agencji.
WOOKIT:
Do ilu?
CHASE:
Chyba 220. Jest staromodny. Widziałem, gdzieś 360, czy 380.
Doskonalę przepis na pizzę, więc jakbym kiedyś wrócił do domu,
może zakupię taki z pensji.
WOOKIT:
Ty, ty... szukam wyrazu czegoś co nie śmierdzi... smrodometr, nie
piekarnik.
CHASE:
Dałem jako zapasowy do agencji... do 240.
WOOKIT:
Zmarł?
CHASE:
Jeszcze nie, pracujemy nad tym. Wiemy już, że sanepidu nie
wpuścimy.
WOOKIT:
Dam ci numer później, zaproś mnie, jak będziecie go zabijać.
Chociaż nie, wtedy nieumyślnie pomógłbym wam to zrobić! Nie!
Kiedy się ostatnio myłeś?
CHASE:
Z przymusu, szkolenie, byli tam ci z BHP. To było 8 stycznia, dzień
przed. Dzisiaj 16 marca.
WOOKIT:
Coś mój nos mi mówi, że chyba w tym roku to było.
CHASE:
Tak, w tym.
WOOKIT:
Postarasz się lepiej?
CHASE:
Tak.
WOOKIT:
Tak?
CHASE:
Tak. (ostatnie dwie linijki trzykrotnie przeklejone)
WOOKIT:
Co mam zrobić, w tym rytuale?
CHASE:
Rozbierz się do nagiego człona.
Wookit robi to, co każe mu Chase. Z „człona” wypada mu mucha (owad wymiotuje na śnieg, potem na nią Chase, kropla rzygowin tryska na „człona”, scena po raz kolejny niesymulowana.
WOOKIT:
Uważaj z tą rzygowiną! Może obniżyć mi współczynnik.
CHASE:
Będę uważał. Już niedługo będziesz królem smrodu!
WOOKIT (oburzony):
Już jestem!
CHASE:
Jeszcze większym.
WOOKIT:
Coś mi to śmierdzi! Takim, że cię zabiję?
CHASE:
Niewykluczone... ale spróbuję cię wtedy nie wąchać. Zrobisz
to sam. Zapłacisz mi?
WOOKIT:
Również przekażę ci nauki! Dalej...
CHASE:
Masz przy sobie coś nieczystego i niegodziwego?
WOOKIT:
Owoc? Mam go... wydobądź go!
CHASE:
Jak i skąd?
WOOKIT:
Metodą rektalną.
CHASE:
Chyba zwymiotuję... a robię to dość rzadko!
WOOKIT:
Podczas moich nauk, ty też spróbujesz doprowadzić mnie do
wymiotów. Weź sterylną, lecz bezzapachową rękawicę z tego
samego schowka, gdzie była łopata.
CHASE:
Masz tam też coś dla chirurgów?
WOOKIT:
Niestety nie.
Chase sięga odpowiedni sprzęt i zanurza dłoń w ujściu Michaela. Brudząc ją wymiotuje u jego
stóp.
WOOKIT:
Włóż w to więcej starań.
Chase namaszcza klatkę piersiową Wookita, po czym upuszcza brudną rękawiczkę i topi ją w „ulewie” wymiocin. Następnie odgarnia śnieg i kopie głęboki rów.
CHASE:
Aby być kimś musisz zrównać się z ziemią!
(Chase mówi to wyniosłym głosem, unosząc łopatę do góry, jego twarz jest nieoczyszczona z wymiocin)
WOOKIT:
Powoli marznę, mógłbyś się pospieszyć?... ough! Ten
robaczek, który mi się teraz wykluł pod skórą trochę
mnie ogrzał!
CHASE:
Zimowe robaki?
WOOKIT:
Są przez cały rok. Pamiętaj, jednak że z tą łopatą wyglądasz, jak król,
mianujący mnie na rycerza, ale może być co najwyżej odwrotnie. Jesteś
teraz mi wiernym giermkiem, ufam ci, ale tylko ja mogę cię nauczać!
Przejedziemy się później na moim koniu na gąsienicach? (wskazuje skuter)
CHASE:
Z chęcią, ale teraz skocz do dziurki.
WOOKIT:
Ihaha! (Wookit skacze i wpada do dziury, Chase odskakuje do tyłu, gdzie jeszcze raz wymiotuje, widać jakieś 200 ml sztucznego potu, wylewającego się z krocza aktora, było to symulowane przy pomocy specjalnych saszetek ukrytych pod jego moszną, w pachwinach i pod penisem)
Widzimy, jak Wookit leży w rowie twarzą do góry. Ujęcie z jego perspektywy na Chase'a. Kiedy ten wymiotuje Wookit obraca się agresywnie na bok.
WOOKIT:
Nie rzygaj na mnie! Nie poprawiaj mej woni, pamiętaj, że musimy
zniszczyć szczątki przyswajalnej przez ludzkie nozdrza, kryjące się
jeszcze we mnie. Trudne do zabicia na stałe feromony. Trzeba
będzie z tym coś zrobić. Jaki jest plan?
CHASE (przeżuwając resztki pozostałych wymiocin w ustach):
Świetny.
WOOKIT:
Spluń za sobą. To teraz ci się nie przyda. Pamiętaj
również, że to nadal ja góruje nad tobą, mimo wszystko,
że jestem na dole... i opanuj to rzyganie!
CHASE:
Czekaj chwilę.
(odgarnia ziemię i śnieg, część osuwa się na Wookita, widać teraz tylko jego głowę)
WOOKIT:
Aby na pewno wszystko pod kontrolą?
CHASE:
Tak.
WOOKIT:
Bo wiesz... poczułem się jakoś niekomfortowo. Pozwól, że przytoczę
pewien przykład. Byłem w kinie na filmie „Kasyno” Martina Scorsese.
To był ostatni film, na którym mnie nie wyrzucili z kina, a trwał bez
mała trzy godziny...
CHASE:
I...
WOOKIT:
Teraz śnieg pokrywa mi jajeczka, wtedy czułem się podobnie.
Ten dyskomfort, że zaraz wejdzie i wyciągnie mnie ochrona.
Rozumiesz chyba? Zaraz dokończę... o cholera, jesteś agentem.
Zapomniałem. To było trzynaście lat temu, właściwie w Wielkiej
Brytanii, to dwanaście. Byłem tam w 96' pod koniec lutego, albo na
początku marca. Było to, więc dosyć dawno. Dosłownie sekundę
temu przypomniało mi się zakończenie tego filmu... jak ich sprzątali.
Można by pomyśleć, że chcesz mnie zakopać żywcem...
CHASE:
Ciekawa myśl, ale przecież nie grałeś w karty, więc co to ma do
rzeczy,
WOOKIT:
No, raczej...
CHASE:
To opowiadaj dalej.
WOOKIT:
Ten śnieg przypomniał mi mój kolejny seans filmowy. Na
początku czerwca tego samego roku... „Fargo”. Tam też był
śnieg. Film był krótszy, ale tym razem mnie wyrzucili...
mówiłem ochronie, że tych za mną zemdliło od tej sceny z
rębaczem, a nie ode mnie, ale chyba wiesz, co było prawdą.
Potem zaliczyłem jeszcze podobnych kilka seansów,
wdawałem się w bójki, aż do czasu... odkąd mam
piłę, sam wybieram sobie filmy na jakie chodzę i to, kto
wtedy przebywa na sali. Fajne ułatwienie, co?
CHASE:
No, fajne (bardzo gwałtownie osuwa ziemię, aby te zasypały trzy metrowy otwór)
Chase wsiada na skuter i blokuje wyjście. Słyszy piłę mechaniczną spod śniegu.
CHASE:
Chcesz śmierdzieć czy nie?
WOOKIT:
CHCĘ! (z ziemią i śniegiem w ustach)
SCENA 25
OKOLICE BAZY, BARDZIEJ NIEMYTE PLENERY – ZIMA 2008, Przedpołudnie.
Wookit na razie nie jest w stanie wydostać się o własnych siłach. Przylatuje helikopter (500$ z budżetu za makietę). Prowadzi Jon White. Ląduje i wychodzi.
WHITE:
Czuje wroga i przyjaciela. Ty Chase chyba wiesz o kogo
mi chodzi?
CHASE:
Oczywiście przyjacielu.
WHITE:
Nie, ty nie śmierdzisz. Ty gnojku jeden, łopatą go wziąłeś?
Nie sądziłem, że jesteś aż taki podły.
CHASE:
Zaśmierdzi bardziej.
WHITE (wyjmuje pistolet):
Ty!
CHASE (wyjmuje łopatę):
Ty! Wracaj do helikoptera i idź się lepiej przelecieć. Weź
tego gnata, lepiej dobrze go ukryj w spodniach, bo nie
kontrolujesz go i zaraz wystrzeli. Zbezcześcisz wtedy
zwłoki swojego przyjaciela... będą mniej śmierdziały,
nie chciałby tego.
WHITE:
Masz rację, Franku Foreman, ale jeszcze niedługo wykopiesz
sam sobie grób.
(histerycznie się śmieje, po czym ucieka helikopterem).
SCENA 26
OKOLICE BAZY, BARDZIEJ NIEMYTE PLENERY – ZIMA 2008, Przedpołudnie.
Niedługo później przyjeżdża niemyty Charge, również na skuterze śnieżnym.
CHARGE:
Jak tam kolega?
CHASE:
Użyźnia glebę.
CHARGE:
Zasmradza jądro Ziemi. Pomaga to wypróżniać się w Afryce
spragnionym wody żyrafom.
CHASE:
Tak, NIEMYTYM!
CHARGE:
Będziemy mieli niezły ubaw, Trace ma nowy etat.
CHASE:
Masz plan na zemstę tak?
CHARGE:
Tak.
CHASE:
Ja mam ten sam.
SCENA 27
WNĘTRZE LONDYŃSKIEJ SIEDZIBY INFERNOXA – ZIMA 2008, Popołudnie.
Inferno i Jon są sam na sam.
INFERNO:
Kateter się zapchał.
WHITE:
Przykro mi.
INFERNO:
Brzemienna ci ona?
WHITE:
Co?
INFERNO:
Jak misja?
WHITE:
Zawsze mnie z tym bawiłeś szefie! Nie chwalebna,
niestety nie! Chase go zakopał.
INFERNO (wściekły):
Niedługo dozna piekieł grzyba jego i jego pieczary.
Wybacz mi to... to duża strata. Dobry szpieg, ale to nie
o to... wyjątkowy. Zawsze kochał, jak coś śmierdzi. Nas
tylko bawiło, jak coś śmierdzi. Bierzmy z niego przykład,
starajmy się doskonalić i upodobniając się do niego do
zemsty dążyć!
WHITE:
Tak! Kocham cię szefie!
INFERNO:
Widzę spore postępy.
SCENA 28
FABRYKA PERFUM – ZIMA 2008, Przedpołudnie.
Chase i Charge rozmawiają przed wyjściem.
CHARGE:
Dobrą ma fuchę, jako szef większość z tego dostaję, więc
nie narzekam. W środku jest jego związane ciało na noszach.
Wykupiłem cały budynek na jakiś czas. To może się udać!
W środku Fuse i Trace. Fuse ma kombinezon, Wookit jest
rzecz jasna dobrze zabezpieczony. My też musimy wejść tam
w kombinezonach, bo nie może tam im śmierdzieć, bo oprócz
Infernoxa, te dranie spróbują nas rozstrzelać.
CHASE:
No, fakt, lepiej uważać z tym.
Zakładają kombinezony i wchodzą do środka. Słyszymy część rozmowy.
CHARGE:
Nie, nie chodzi mi o zwykłą kremację.
CHASE:
Wiesz z czego czasem robią mydło. Oglądałeś „Podziemny
Krąg”?
CHARGE:
Z ofiar c**osukcji? Nie wiem, nie znam się na tych zabiegach. Sam
film oglądałem dość dawno, bo taki facet zrobił bydło na sali
dziewięć lat temu. Odtąd chodzę do kina na filmy, gdzie tylko
główny bohater sika do zupy.
CHASE:
Dużo przez niego przeoczyłeś.
CHARGE:
Zaraz to był on! Michael Wookit! Zaraz tego
pożałuje!
CHASE:
Tak, nie darujmy mu tego!
Kiedy wchodzą do sali jest tam Trace i Fuse w kombinezonie.
TRACE:
I tak te kombinezony nie maskują waszego smrodu! U Fuse'a
tak samo.
FUSE:
Byłem wcześniej na odchodach... to jest... obchodach, słyszałem
tylko kwas. Jaki kwas?
CHARGE:
Musimy czymś go nasączyć.
FUSE:
Czy to możliwe, że przestanie śmierdzieć?
CHARGE:
Ma przestać śmierdzieć. Zostanie tak mocno zkwasowany,
że przetopimy go na perfumy. W trakcie tego będzie
żywił się przez kroplówkę różnymi rozcieńczonymi
kwasami, wyciągiem z jego esicy, jego ulatniającym
się napletkiem i wypalanymi przez rumianek
tłuszczami. Rubens wie co robi. Na kwasach się zna!
FUSE:
A ja? Mogę się pobawić kwasem?
CHASE:
तपाईं हरामी, म तिम्रो गुदा फाडेर, तिम्रो मुख मा राख्नु, यो एक बेलुन जस्तै फुलाउन र यो तपाईंको पुक भरिएको छ।*
Później Chase i Charge wchodzą do pokoju z Michaelem.
CHARGE:
Coś czuję, że niedługo nie będzie ci do śmiechu!
WOOKIT:
Znam twój najgorszy sekret Deanie Brookerze, już niedługo
świat się dowie!
CHARGE:
To pewnie przez kwas, ale świat się dowie, że nie dałeś mi
obejrzeć filmu dziewięć lat temu, wykradłeś kryształ...
(patrzy na Chase'a) masz go?
CHASE:
Był w skuterze, tylko trochę śmierdzi.
CHARGE (kontynuuje):
Zabiłeś trzech pracowników ochroniarskich...
WOOKIT:
Wtedy na sali kinowej to byłeś ty? Ja myślałem, że jakiś
pracownik taniej firmy ubezpieczającej toalety!
CHARGE:
Pozwolę sobie na cytat: „poznałeś mnie na dziwnym etapie
mojego życia” (włącza automat przy noszach)
Wookit się trzęsie i wpada w obłęd. Jego skóra zostaje pokryta różowym żelem.
CHARGE:
Widzę twoją mimikę i zachowanie. Jak Jack Torrance ze
„Lśnienia”. Byłem na tym w kinie, wiesz? Byłem po
studiach, prowadziłem samochód, pracowałem w policji.
Nie to, co ty. Dwunastoletni ty, zostałeś wtedy zapewne
wyproszony z sali lekcyjnej przez swoją nauczycielkę,
która zadzwoniła po rodziców, bo zaczęło śmierdzieć
od twoich brudnych majtek, a twój ojciec się kłócił,
a mama mówiła: „umyj się, kochanie”, a twój ojciec
nie chciał ustąpić łatwo. Wynikały z tego liczne
kłótnie... tak?
WOOKIT:
Niedługo i ty będziesz cierpiał. Pożywisz się moją
pleśnią, aby przetrwać, bo będziesz wolał żywot
potępionego od śmierci! Wybierzesz śmierdź?
SCENA 29
FABRYKA PERFUM – WIOSNA 2008, Popołudnie.
TRACE:
Biedny Wookit, zaczyna nam przeistaczać się w roślinkę.
Jak możecie być dla niego tak okrutni.
CHARGE:
Uwolnimy go, jak zrobisz dla mnie pewną przysługę...
Widzimy później jak Trace wchodzi do pokoju z Wookitem.
WOOKIT (pod nosem):
Oni wszyscy byli tacy sami, jakby niedźwiedź polarny,
(krzyczy) nie da my im się już złapać (wymiotuje na swoją
nagą, roztapiającą się klatkę piersiową, jest bardzo blady)
Tak, nie mogli być inni!
TRACE:
Przepraszam panie Wookit.
WOOKIT:
Pani jest agentka Trace? Czy to prawda, że roztapiam się
w perfumy? Zabiłbym się, jakbym mógł. Mogłabyś mi
pomóc, jeżeli to prawda. Charge'a bawi moje cierpienie?
TRACE:
No, nie wiem. Zapewne okaże ci litość. Charge jest
wspaniałym człowiekiem i szefem, chociaż niemytym.
Jak pewnie ty wiesz, ja wolę tych mytych i podoba mi
się to w tobie! Stałeś się lepszy! Twój zapach mi
chwalebny!
(podchodzi do niego zalotnie)
WOOKIT:
Akceptuję cię, ale siebie nie. Załatwisz mi...
TRACE (zalotnie):
Tak?
WOOKIT:
Uratujesz mnie?
TRACE (wychodząc i kręcąc tyłkiem):
Zrobię wszystko, co będzie dało się
zrobić, żeby ci pomóc, Wookit.
Trace wychodzi i zamyka drzwi.
WOOKIT:
भाँडा, म पनि तपाईं एक धुने संग चुदाई सक्छ!*
Chase i Charge rozmawiają.
CHASE:
I co? Zdycha? Bardzo cierpi?
CHARGE:
Zapewne. Niebawem Inferno dowie się, jak cierpiał i
co mu zrobiliśmy z mózgiem i że zakochał się w Trace.
CHASE:
I co wtedy zrobi?
CHARGE (piskliwym głosem):
Kwas...?
CHASE:
Dobrze, że mamy Rubensa.
Włączają kamery.
WOOKIT (na podglądzie):
Może by tak obejść ten kot mostek
Smudge w inny Wean Arctic sposób.
Nie mamy Passteujskieuj wystarczająco
kot czasu.
CHASE:
W jakim języku on mówi?
CHARGE:
W naszym... sprzed czasu misji.
SCENA 30
NIEZNANE, NIEMYTE PLENERY – LATO 2008, Noc.
CHASE (w zapleśniałym garniturze, monolog):
Zmieniłem się, kiedy mój wróg zaczął być myty. Przyjaciele
są niemyci... za wyjątkiem Trace, ale nie zamierzam zrobić
sobie operacji płci, żeby się do niej upodobnić. Teraz liczy
się tylko jedno, wiara w przeznaczenie i właściwy wybór.
Otwiera bagażnik samochodu i wyjmuje związanego mężczyznę z symbolem Infernoxa na klatce, podnosi pachę do góry w twarz mężczyzny i polewa go... mężczyzna wymiotuje. Scena jest dosyć długa. Potem wymiotuje żółcią, a następnie krwią i organami wewnętrznymi. Na koniec przewraca się, a Chase kontynuuje monolog.
CHASE:
Możecie wierzyć lub nie, bo brzmi to trochę naciąganie,
ale przedstawię wam fakty. Odkąd pamiętam zawsze
chciałem być śmierdzielem.
Na koniec muzyka z napisów wstępnych do „Chłopców z Ferajny” i napisy końcowe.
Ciąg dalszy nastąpi.
*Yō cēsa pahilē āphnō hāta mā unakō viśāla liṅga malātha. Pachi usalē mērō sabai tīna ām̐khāmā krud'dha śukrāṇu khan'yō. Usalē ṭhūlō malāśaya khōlyō ra sīdhā āndrāmā dhakkā diyō. Ma bhārī avadhi mā ṭrēsa jastai raktakṣēpaṇa ra ēka baccā jastai rō'ē. Ēkachinakō lāgi, ma bākhrāmā pariṇata bha'ēm̐, tara yō phuṭā'iyō. Yī sabai... Kēvala yō hō: Ragata, mala, śukrāṇu mērō mukhamā khasyō ra mailē madhya yugakō dauḍāna yastō pahilē jastō jhikēṁ!
*Ōha cupa, tara tapā'īṁ cunnubhayō, tapā'īṁ uṭhā'unu parcha ra yō kuturalā'ī sakēsam'ma cām̐ḍō pēca
*Tapā'īṁ harāmī, ma timrō gudā phāḍēra, timrō mukha mā rākhnu, yō ēka bēluna jastai phulā'una ra yō tapā'īṅkō puka bhari'ēkō cha.
*Bhām̐ḍā, ma pani tapā'īṁ ēka dhunē saṅga cudā'ī sakcha!
123.255.47.*
( w formie dialogu, dla znawców tematu):
FUSE: nie, krótko mówiąc to...
यो चेस पहिले आफ्नो हात मा उनको विशाल लिंग मलाथ। पछि उसले मेरो सबै तीन आँखामा क्रुद्ध शुक्राणु खन्यो। उसले ठूलो मलाशय खोल्यो र सीधा आन्द्रामा धक्का दियो। म भारी अवधि मा ट्रेस जस्तै रक्तक्षेपण र एक बच्चा जस्तै रोए। एकछिनको लागि, म बाख्रामा परिणत भएँ, तर यो फुटाइयो। यी सबै ... केवल यो हो: रगत, मल, शुक्राणु मेरो मुखमा खस्यो र मैले मध्य युगको दौडान यस्तो पहिले जस्तो झिकें!
Charge: ओह चुप, तर तपाईं चुन्नुभयो, तपाईं उठाउनु
पर्छ र यो कुतुरलाई सकेसम्म चाँडो पेच
गर्नुहोस्!
123.255.47.*
FUSE: nie, krótko mówiąc to...
यो चेस पहिले आफ्नो हात मा उनको विशाल लिंग मलाथ। पछि उसले मेरो सबै तीन आँखामा क्रुद्ध शुक्राणु खन्यो। उसले ठूलो मलाशय खोल्यो र सीधा आन्द्रामा धक्का दियो। म भारी अवधि मा ट्रेस जस्तै रक्तक्षेपण र एक बच्चा जस्तै रोए। एकछिनको लागि, म बाख्रामा परिणत भएँ, तर यो फुटाइयो। यी सबै ... केवल यो हो: रगत, मल, शुक्राणु मेरो मुखमा खस्यो र मैले मध्य युगको दौडान यस्तो पहिले जस्तो झिकें!
Charge: ओह चुप, तर तपाईं चुन्नुभयो, तपाईं उठाउनु
पर्छ र यो कुतुरलाई सकेसम्म चाँडो पेच
गर्नुहोस्!
123.255.47.*
Dialogi z książek Janila
Część 1.
CHASE: My name is Chase Rockdick Amatic. My friend – Fute sewed me ribbon on panties I think... We always wanted to be wasted on a pile of bras or laces ribbons, like our daddies... Oh! F***, does not matter... Why I'm so stupid dick, to talk You about this F***ing shit?!...
CHASE: Hello Srace, I'm preparing some shit – sandbitch with dried banana and dog tail.
SRACE: OK, I understand.
CHASE: Let's drink some guano coffee.
SRACE: What is guano?
CHASE: It's nothing. Shut your F*** up and drink!
MAN IN BAR: Oh! F***! Do you hear this silence! That's a silence from lemur's dick! HAHAH
CHASE: Oh F***! It's so late! We must F***ing go! Now!
CHASE: F***ing radars
SRACE: What are you doing?
CHASE: I drop some snow from my penis! Oh F***! I lost my penis in bar! But I give my dirty, F***ed clothes to Coca-Cola macine... and I pour some death from my shoes... I read a book last week - “About shoes and their magic”... so i know some F***ing things about it...
SRACE: OK.
CHARGE'A: You see, there is some F***rystals and some dryF***ed assie rice diamonds... But this is F***rystal of energy. It's moldy cherry, stinking crystal. So it's cool. Right?!
CHASE: Yeah! It's very cool, bro!
CHARGE'A: But there is a cruel dick – Soctor Stinker Pinferno, who can do everything, to own it. Stupid pussy...
CHASE: Yeah! But why the F***, he need it?!
CHARGE'A: Too attach it to his stupid, fat moldy dick!
CHASE: OK! But no! It's very F***ing no OK! I lost my penis!
CHARGE'A: It's very uncool, my dear hog brother!
CHASE: Charge'a I do it in 7 penis minutes. It's like 140 cherry minutes.
CHARGE'A: So F*** there speed, bro!
CHASE: Give me my penis back!
WAITER: I'm transsexual, bro.
CHASE: I know, but you only borrowed this F***ing penis! Now i need it!
WAITER: Sorry, I can't...
CHASE: So I'll kill you by machine gun!
WAITER: OK.
CHASE: It was 7,5 penis minutes – 150 cherries.
CHARGE'A: What about penis? Let me se him.
CHASE: So that seamleader are you...
CHARGE'A: Why the F*** are you dancing?
CHASE: Oh! F***! I unfortunately sewed my right testicle by 27'th seam! So where is toilet?!
CHARGE'A: Oh F***! Let's F***ing go now!
CHASE: Oh! F***! F***! F***ahahah
CHARGE'A: Oh! F***ahahaha
CHARGE'A: Full name?
CHASE: Chase Rockdick Amatic.
CHARGE'A: Birthdate?
CHASE: Do you want F***ing fart blow up?!
CHARGE'A: Damn! I haven't heard!
CHASE: Do you want F***ing fart blow up?!
CHARGE'A: Remarkable! Agent Srace said the same sentence!
CHASE: I dicknow!
CHARGE'A: What this time?!
CHASE: I dicknow the F***!
CHARGE'A: Wow! It's amazing! Fute said the same, but he said one “F***” more.
CHASE: So I dicknew it for F*** F***!
CHARGE'A: Chase, You are now agent of Secret Service of Ass and Dick. I do notes about all of agents in this organisation. So what information I can learn from you?
CHASE: Eh! A dog shit! Yes, a dog shit!
CHARGE'A: Ok, I am already writing. I can read you now my notes about SsoAaD. This organisation is only a quiet chorte of desk and reality. Now note about me – Charge'a: I have 54 penisian years and I have brown pabic hair and I'm Burmi. Now Srace. She is shock and megafu of blue and she is madly attitude to world and me – Charge'a.
CHASE: I agree with everything without one thing - quiet chorte of desk and reality? I don't think so...
CHARGE'A: What the F*** you said?!I'm F***ing right and that F***ing stupid pussy like you can't denied me. Right?!
CHASE: Right, sorry, Charge'a.
CHARGE'A: Ok, but I hope such F***ing shit won't happen again! Great, now see your moldy, shitted, urined by cat and nice smelling room and one more room. OK? So F*** there now. Expolore! F***ing go! Now!
CHASE: Hello, Fute. You have got two testicles. Right?
FUTE: It's really F***ing special! I don't have testicle in my penis. It's very F***ing sad, but it's very F***ing truth too. They always taught us that we have three testicles, because one is in dick. So i don't have that in my dick. It's so F***ing tragic!
CHASE: Yeah, you're 100 % F***ing right! Men have three testicles, because from this third has hatched a bird, but in this bird there is one more testicle.
FUTE: Women have got four testicles.
CHASE: F***! No! They have boobs, but they haven't got a penis, so four. No! F***! It's so F***ing annoying! Although they haven't got testicles (two more). But they produce secretions, where is much more testicles. Oh F***! It's so F***ing annoying and so F***ing hard to understand this F***ing shit!
FUTE: For F***-dick you're right!
CHASE: But You're F***-dick wrong!
FUTE: CUCUCUNT
CHARGE'A: Nice F***-talking!
CHASE: Charge'a! F*** off now, F***ing stupid pussy!
FUTE: I didn't want to talk about this F***ing thing with this ducking stupid asshole in this room, but I have recently a lot of F***ing nightmares! I've got the impression I'm doing all F***ing things thery F***ing wrong! It's a shame to F*** about this stupid F***ing shit!
CHASE: Can I help you with something my dear motherf*****?
FUTE: No, thanks, but even killing peacefully orienting people it's recently F***ing hard for me! I'm cuntion!
CHASE: No, you aren't cuntion... you're dickion!
FUTE: Thanks, but I've got a lot of F***ing work. For example reading a Book of Poo.
CHASE: Book of Poo. It's sound very F***ing tasty! Will you tell me something spermfull dicky moron?
FUTE: A year ago the F***ing thunder hit a wicket of his house. All the F***ing village went to privy in this same moment, but there was a one village dick, whcih prefered burning and going tan and being F***ing crazy. However he was punished... by the F***ing storm. When this storm F***ed him in the crotch. So his testicles reminded scrambled eggs and his scrotum nested birdy lost a lot of feathers. I met one day similiar prison f***** in all aspects of prison F***ness. He used to play with fire. One day his genitals has F***ed off with fire and his burning sperm! Some F***ing fags
should at least once F*** with their strong dicks asses of these moldy f*****s of their strongly shitted motherF***ness.
CHASE: You're F***ing right! Or no, You aren't F***ing right, but you are saying the truth! You! You burned so long ago in the flames of your prisonF***ness, man!
FUTE: Yeah, my dick! I'm burned! I'm symiliar to typicall pecker, such like ant is similiar to frog. Oh, F***! F***! I need dildo to insert it in your F***ing cuntie-ass to do orgasm in your F***ing ass! Maybe that F***ing thing can make you more intelligent! F***!
CHASE: That's very F***ing kind of you, dude! Orgasm in ass, what the F*** are you saying?! There were one F***ing Arnold Kegel, who thought, the vaginal and clitoral orgasms are diffrent things! F***ing moron!... But he don't mention ass orgasms!
FUTE: HAHAH! What a dick! He didn't know about this F***ing ass orgasms?!
CHASE: HAHAH!You're bigger dick than him!
FUTE: I have bigger dick than him? That's F***ing truth!
CHASE: No, you stupid pussy! I tried to say, he was stupid dick and that you're stupid, anal-raped shitty prick, pecker and dick of motherF***ness and you have dry cunt!
FUTE: Oh, bro! Don't F*** this empty words of eternal F***ness and cuntness! You should take a rest and insert F***ing transparent anal plug to your dirty F***ing ass and waiting for receiving brown and more F***ing anal plug! Oh, F***! You've never heard about Betty Dodson, F***ing elephant, who let little pussy shitty ant to rape him!
CHARGE'A: Dear mister Chase Rockdick Amatic, because you are F***ing dick, I am forced to F*** you from our F***ing secret mission project called “Dickmints: F*** on”.
CHASE: What the F***! You stupid pussy!
CHARGE'A: But I am forced too to do one more thing. To give you a good news. In semples of your feces we found 581 worms and 178 other insects! Congratulations! What a F***ing good and wormy achievement!
CHASE: Whoa! That's F***ing cool! Is it heaven?! But no! F***, You'll regret it yet! I'll F***ing kill you for that's F***ing dickmints!
CHASE: Oh, F***! What a F***ing night!
FUTE: What? You had menstruation and problems with sleeping?
CHASE: No, stupid pecker! I had a F***ing nightmare, but I'll describe you this F***ing shit later.
CHASE: What with this F***ing, shitted exam about ass and dick, Fute?
FUTE: Oh, F***! I F***ed and failed this F***ing shit. That's so F***ing sad!
CHASE: What did you F*** and fail, dear dickhead, friend of myself!
FUTE: In this F***ing chapter about that F***ing pecker, I wrote about this F***ing third testicle in that F***ing dick!
CHASE: I understand, is very F***ing typical for your F***ing personality!
FUTE: Oh, F***! That was for mine F***ing dick of this bitchy cruelity! Oh, F***! It's so F***ing tragic!
CHASE: You stupid and F***ing moron, you don't understand what is cruel! In my nightmare this stupid motherf*****, Soctor Stinker Pinferno licked my holy dick and for the F***, he teared me off it! Oh, F***! In this F***ing world, there aren't any swears, what would describe level of F***ness of this... nightmare! And I have now so F***ing constipation! Oh, F***!
FUTE: Oh! F***! You had a F***ing huge F*** up, my dear dicky dude!
CHASE: Oh, F***! I wouldn't be at this F***ing point, but the F***ing things happen. Shit happens, right? Yeah, it's about shit, because, if I wouldn't have this F***ing constipation, I would eat my feces in my moldy room in F***ing silence, in F***ing piss... I mean peace.
WAITRESS: What the F***?! Feces?! Do you eat feces?!
CHASE: Yeah! It's cool! Stop vomiting, listen to me! Are there any feces?
WAITRESS: Free condom for everybody who will pay for lunch more than 6,00 €!
SRACE: What the hell?! Free condom for lunch?!
FUTE: Hey, motherf*****! Be careful with this dicky drink!
MAN IN BAR: Shut your F*** up!
FUTE: What did you said?! What did you said?! You stupid F***ing cunt! F*** off with this dicky drink or I'll kill you?!
MAN IN BAR: Why not?!
FUTE: F***
CHASE: What this dick did?!
FUTE: This whore spilled this dicky drink into my bowl!
CHASE: Oh, F***! Punish this F***ing male bitch with pissed F***ing horse ass! Stab him! Pop out his eyes! Cut his F***ing head on half and try to find F***ing brain in this shit!
FUTE: Ok, I'll do it!
MAN IN BAR: AHHH
FUTE: Suck my dick!
MAN IN BAR: AHHH
FUTE: I can take it myself, stupid pussy!
MAN IN BAR: Now kill me! Please! Please F***ing kill me now! Pl...
FUTE: Shut your F*** up!
CHASE: Cut his shitty mouth!
FUTE: Yeah!
CHASE: And his F***ing neck, but carefully! Don't let him quickly die! This F***ing cunt musts suffer!
FUTE: Yeah, bro! You're so F***ing cool! Where such F***ing good ideas come from such F***ing empty head?!
CHASE: Shut your F*** up, or I'll do with you this same thing, what you done with this F***ing cunt! Do you understand it, stupuid pussy?
CHASE: Oh, F***! That's so F***ing cool, I received free condom! I paid 6,25 €!
SRACE: It's rather not free! You can buy for it medium or big packet of condoms for this price!
CHASE: But it was gratis for lunch!
SRACE: So it's a big diffrence.
CHASE: Are you a virgin?
SRACE: Why the F*** are you asking me for it?!
CHASE: Wow! You said dirty word! Now I like you so much F***ing more! Let's go to...
SRACE: F*** off, you stupid pervert!
CHASE: Oh! I've got hard on!
SRACE: My dear Chase, could you leave me alone?
CHASE: F***! F***! F***! Stupid Charge'a! Stupid Srace! Stupid Fute! F*** them all! F***! F***! F***! I fell so F***full now in this shit?! Why everyone is a stupid pussy?! I'd can make a joke for Srace and buy her dildo for her and me for plugging it to my F***ing anus to receive this F***ing shit! That's so F***ing good idea, and I'd give for Charge'a this draw of dick with shitted acorn. I think, it's him!... Charge'a?! I think, he is coming to my doors!
CHARGE'A: Hello, dick! We have a meeting in ten minutes!
CHASE: Oh, F***! Meeting, oh, F***! Meeting! F***! I didn't remember this F***ing shit! But I''ll kill you for these dickmints!
CHARGE'A: The room is called Cunt-2, F*** there now!
CHASE: Oh, it's so funny, you called it by your name!
CHARGE'A: I hope you've ever heard about dicky group. It's a Soctor Stinker Pinferno's group. The group logo was changed four times. Now it's F***inox IV's logo. It looks a bit like a burning penis. Soon I'll F*** you about one of the perverts... about Michael F***ino Assmaster Weenidiot f***** Shitted Doopwookit. In 2004 I had with him some F***ings. I'll say it one more time: this some F***ings had occured in 2004 year. It was rather a F***ing day in my opinion. On the south, near the Soctor Stinker Pinferno's base, there were huge volcano in penis' shape called Dicksan F***olino II, that F***ed for me threateningly. Then John Dick F. Sreet offered me, to climbing by trail for F***ed people.When I stumble over the one F***ing stone, I hurted my penis and half of testicle. Then F***ing penis shaped net fell on me. They gave me undertail gas and put me to sleep. Next, this poorly shitted f*****s with pissed ass, carried me to the top of volcano. It looked like acorn. When I opened my eyes I saw this stupid motherf***** named Michael F. A. W. F. S. Asswookit. Last eruction of this volcano happened something about 1860. So this F***ing asshole, named Asswookit, carried me to the top of this F***ing volcano – Dick! Pecker! Prick! Shit! Weenie! Ass! Dick! He was stupid F***ing strongly shitted dick with dirty anus! I wanted to kill him this stupid motherf*****, but I was in the F***ing net! So when I F***ed and open this my F***ing eyes I farted twice and a friend of my farts, saved my live. It was wind. So by this wind, I teared off this ducking F***net and I saw this shitted and pissed motherf*****s: Sreet totilet granddaddy and this stupid poo, named Asswookit. They tried to drop me out,. I wasn't secured. I didn't have any condom in my wallet or a gunt, but I knew when this dicky volcano starts vomiting with spermfire! I had to do small trap by poo and hide at a safe distance. This eruction reached 30000 metres, So Dick F. Sreet F***ed by this to the moon, by this F***ing cunt named Asswookit survived, but he lose his penis, testicles, ass, pubic hair and a tail, but he wasn't had this last F***ing thing. But this F***ing pussy – Soctor Stinker Pinferno, caused the Asswookit have now iron dick, iron balls, nuclear iron balls, and laser pabic hair. Oh F***! So he is now by part F***ing machine! F***ing cyborg! So F*** him! F***! F***! F***! Ah! Ah! Ah! Oh, yeah! Now he is called hard pecker or strong dick, but he is only a weak pussy for me, but it isn't a good name, so I call him: “motherf***** shitted penis dick-f***** moron F***olino assmaster weenidiot F***man shitted f***** asswokit”. It's so F***ing easy to keep in mind... or ass. Oh, F***! Oh yeah! Let's go to the dickhouse! Yo! My friendly f*****s! Now dance! Spin your F***ing ass! And... F*** off!
CHASE: What the F***?!
CHARGE'A: F*** off people from this room called “Cunt-2”.
FUTE: Why?! This meting was too F***ing short! Please! I didn't shitted my pants yet! Oh, F***, man, please! I like to sit down relax and shit off my pants! F***! I'm praying for you and your testicles!
CHARGE'A: I know and I respect it! But now don't F*** with me! F*** off or I kill you! I have now a drug-time. So F*** off, dude... dudes...
CHASE: I had a nightmare and now this Asswookit! I feel so F***ing bad! I'm so F***ing afraid! I can't describe you a F***ness level of this shit! I... I think, they can F*** us!
FUTE: Chill off, pussy. Do you now, I'm now ashamed of you! So F***ing ashamed of you! Do you know?!... But listen to me, I can't describe you this F***ing F***ness level of this shit! You F***ing moron!
CHASE: Chill off, pussy!
FUTE: Now, I understand, they're f*****s, but we're agents, dude! We kick their F***ing ass to the pancakes! And we eat these F***ing pancakes with their smashed eyes and testicles! Yeah?
CHASE: Yeah! Good, we'll do it!
FUTE: F***! Yeah!
CHASE: Yeah, F***! We'll do it! But what, if their do it with us first!
FUTE: Who?!
CHASE: These f*****s from F***inox.
FUTE: I don't know.
CHASE: What the F***?!
FUTE: They're from F***side, so why they can't be outside?
CHASE: You don't help me...
UNNAMED AGENT: What the F***?! What's smell so bad? What with this F***ing evaucazion?
FUTE: Chase have a nice F***ing shit off?
UNNAMED AGENT: Who?!
FUTE: This black-haired motherf***** and my friend to. He is F***ing moron, but he is very F***ing funny too. Oh, F***! He shitted off all the corridor. But they drop this shit to Pacific ocean with their choppers.
BONER YMMW: What the F***? ...
123.255.47.*
Niedawno zaczął się lipiec. Było słonecznie, ciepło, ale nie upalnie. Gosigi spędzały dnie w Ruröńskim apartamencie, grając w różne gry i
opowiadając sobie różne rzeczy pod nieobecność ich pana i Janila. Wydawało się, że Gosigi bardzo przyjemnie spędzały dnie, ale trudno uwierzyć,
jak godziny beztroskiej zabawy i rozrywki mogą zamienić się w traumatyczne przeżycie i w coś co będzie się wspominało z niesmakiem. Gdyby
zapytać Gosigi, powiedziałyby stanowczo, że "niesmak" to z pewnością bardzo silny eufemizm w tym przypadku... ale wszystko po kolei...
Rankiem tego dnia kot Prążek poczuł silny ucisk w brzuchu i coś na kształt biegunki. Ponieważ biegał jak kot z pęcherzem i nie mógł praktycznie
wyjść z toalety, udał się do pokoiku pod numer siedemnaście. Wiedział, że przebywa tam lekarz z D**nictwa, któremu można zaufać. Po dokładnej
analizie, pan doktor przepisał Prążkowi specjalne pastylki. Następnie, przekazał Prążkowi pewną wiadomość, śmiejąc się przy tym, jak doktor
Hibbert z Simpsonów:
- Prążku! To bardzo niezwykły przypadek! Muśśśś... - mężczyzna nie mógł przestać się śmiać.
- Panie doktorze, czy mógłby pan przejść do rzeczy? Muszę gdzieś iść!
- Ależ owszem, oczywiście! Musiałeś zatruć się jakimiś Yolfamuggu w D**nictwie. Najwyraźniej źle przyrządzone. Zostały ci dwa dni życia!
Prążek nie wydawał się dowierzać słowom, które usłyszał, a doktor kontynuował:
- Jak pewnie się domyśliłeś, to był żart. Prawda jest o wiele gorsza... dla ekosystemu. Co prawda musiałeś zatruć się jakimiś Yolfamuggu, ale
efekty nie zagrażają twojemu życiu. Gorzej jest z ekosystemem.
- Nie rozumiem...
- Współczynnik rozpoznawalności twojego stolca to FishingCarmello101...
- Tak zgadza się...
- Brzmi jak jakiś słaby nick na jakimś forum internetowym.
- Tak zgadza się...
- Zaszła mutacja... to znaczy zachodzi, powoli...
- Nie rozumiem...
- Twój rodzaj stolca przekształci się na kilka dni w Wild Briana. Przyroda go nie znosi... kwiatki usychają, ptaki zdychają. Może też dojść do
poważnego skażenia biologicznego. Te tabletki pomogą zapobiegać rozwolnieniu, ale jeśli to silne zatrucie za kilka dni osiągniesz maksimum i
Wild Brian zostanie zbrodniarzem. Są też i tacy, którzy na skutek choroby genetycznej, lub częściej eksperymentów biologicznych robią Wild
Briana codziennie i wiesz mi nieprzypadkowo... stąd biorą się trucizny, bomby i wszystko co najgorsze. Wild Brian to zła kupa. Ja osobiście nie
znam gorszej. Po prostu zła kupa, nie ma w niej ani szczypty dobra.
- Nie rozumiem, Wild Brian to imię siurka King Konga.
- Też, ale pamiętaj, za każdym razem kiedy spuszczasz wodę, naciśnij przycisk alarmowy przy spłuczce, aby Wild Brian został unieszkodliwiony i
zawsze bierz leki. Nie baw się Wild Brianem, nie podpalaj go, nie wlewaj do oceanu, bo to najgorsze co możesz zrobić. Za wywołanie takiej
katastrofy można dużo zapłacić. Uwierz mi, zbyt dużo. Nie dopuść do tego, liczę na ciebie...
- Dziękuję, ale czy mógłby pan szybciej?
- Ależ oczywiście...
- Bo muszę gdzieś iść.
- W moim biurze jest przyzwoity wazon, będzie szybciej...
- A skażenie biologiczne?
- No... może masz rację, ale jak weźmiesz tabletki wszystko wróci do normy... oprócz Wild Briana. Wiedz, że przez te kilka dni będziesz miał w
sobie złą kupę. Nie przyznawaj się nikomu. Masz jeszcz FishingCarmello101, ale kiedy wejdzie w reakcję z tymi przeklętymi Yolfamuggu, powoli
zacznie się ten ohydny proces, którego wszyscy się tak brzydzą. Ale zanim ode mnie wyjdziesz, wiedz, że w pobliżu mieszka najgorszy przypadek
Wild Briana. Zmutował swoje DNA, aby wywołać katastrofę biolgiczną. He, He, warto wiedzieć. Jak zapytasz Agenta Rattę, to ci powie.
- Panie doktorze. Chce pan, aby pański dywanik zmienił kolor, żeby został napromieniowany przez szatański kał. Jak pan może, czy znęca się pan
nad swoimi meblami i wystrojem biura. Mogą panu naliczyć za to kilkaset jelarów. Czyż nie ma pan honoru...
- No przepraszam już. Jesteś bardzo grzecznym kotkiem, nękanym przez bardzo niegrzeczną kupkę. Usiłuję pomóc...
- A ja usiłuję wytrzymać.
- Już dobrze, będzie dobrze...
Później.
Prążek poszedł do pokoju, w którym przebywały Gosigi.
- Janil mnie zatrzymał - wyjaśniał Prążek - Pomogłem mu dostarczyć paczkę dla Diasmana. Co u was?
- Od czasu do czasu wchodzą do nas różni panowie, bo Janil nakazał im sprawdzać czy u nas wszystko w porządku - powiedział Smudge - tylko
niektórzy z nich dosyć dziwnie się zachowują. Ten z numerem trzy siada na fotelu, wkłada swój ogonek do buta, wkłada rękę do środka fotela,
zapala zapałkę i głośno w nią pierdzi, albo na przykład słyszałem, jak mówił coś niezrozumiałego dwoma głosami w toalecie. To były słowa, ale
tylko w toalecie... natomiast ten z siódemką... widziałem to przypadkowo, jak pomyliłem drzwi toalety w pokoju i łazienki... oddawał mocz pod
przysznicem!
- A to nie był przypadkiem nasz pan? - zapytał Piastus.
- On to chyba w ogóle się nie myje.
- A, no tak, masz PyRację!
- Zaraz wrócę, pójdę wziąć leki, bo boli mnie brzuszek - powiedział Prążek.
- Dobrze Prążku, my zagramy teraz w jakąś planszówkę od Janila, a mamy nadzieję, że nie przyjdzie nikt z tych pijanych D**ków nie przyjdzie i
nie podepcze wam planszy.
- Zawsze możecie zamknąć drzwi.
- Mogą mieć kluczyk. To naprawdę beznadziejna sprawa. Ciągle psują nam zabawę. To tak, jakby ktoś zamienił ci krem czekoladowy na rozwolnienie
z dodatkiem aromatu czekoladowego. Pieszko i Mieszko tak mówili, to znaczy odwrotnie. Tylko ten przykład jest bardziej cywilizowany. To znaczy
bardziej dostosowany do przeciętnego odbiorcy.
- Masz rację. Przykro mi, ale muszę już iść. Wrócę później...
Prążek wyszedł dość zirytowany. Podczas, gdy musiał biec do toalety, słyszał o fekaliach i na samą myśl o tym, jego jelita chciały opróżnić się
tak szybko, jak pocisk wystrzelony z broni palnej. Po drodze, jednak spotkał Janila, który powiedział do niego:
- Rozmawiałem z doktorem. To wskaźnik procentowy stolca. Wkładasz go do środka i sprawdzasz poziom Wild Briana i skażenia.
- Dzięki, Janilu.
- W sytuacji kryzysowej wciśnij na sedesie czerwony przycisk, ale najpierw wlej do środka płyn odkażający, który zaraz ci dam...
Janil wyciągnął butelkę z płynem odkażającym. Po rozmowie z Janilem, Prążkowi pozostał tylko bieg do toalety, podobny do biegu rozwścieczonego
wielkoszczura gambijskiego, na którego mieszkanie ktoś napada. W toalecie uformował z kilku warstw papieru toaletowego podstawę, na której
będzie mógł umieścić swój stolec. Zaczął, więc wysilać swe mięśnie, aby wydostać z siebie co trzeba. Nie musiał robić tego wcale bardzo długo.
- Przynajmniej teraz grzeczny z ciebie zadek - powiedział Prążek - Może to i lepsze, że nie mam zatwardzenia, ale następnym razem mnie tak nie
ciśnij, dobrze?
W tej chwili Prążek uzyskał podłużny i pękaty stolec z licznymi grudkami. Barwa się zgadzała, w zapachu natomiast było czuć lekką nutkę pleśni.
Smaku natomiast Prążek nie miał ochoty sprawdzać. Była, jednak jeszcze, jedna rzecz, którą postanowił sprawdzić. Najpierw złapał od spodu
papierek, na którym leżał jego kał. Było czuć, że papierek stał się znacznie cieplejszy, niż przedtem. Po odłożeniu ładunku, na zamkniętą już
deskę sedesu, Prążek wyciągnął wskaźnik procentowy stolca i wbił jego koniec, w swoje odchody. Licznik wykazał FishingCarmello101 jako
przeważający składnik. Natomiast przy Wild Brianie pokazał 0.00 %. Po tym badaniu, zaczął rozsmarowywać swój stolec na papierze, niczym masło
na kromce chleba i ujrzał kilka ziarenek maku, które najwyraźniej pochodziły ze spożytego przez niego poprzedniego dnia chleba. Znalazł tam
także, podobne, chociaż nieco większe drobinki. Był to kawior. Prążek, więc oczyścił swoje znaleziska z koloru brązowego w umywalce, po czym
włożył je do swojej poędrcznej kieszeni, którą nosił na swoim futerku. Kiedy to robił, przypomniała mu się scena z filmu o Jamesie Bondzie, w
której to, James Bond wyciąga ze swojego ciała naboje, po czym myje je w umywalce ze swojej krwi.
- Jestem jak James Bond - zaśmiał się cicho Prążek.
Po zrobieniu wszystkiego, Prążek, zaczął formować swój stolec do poprzedniej formy. W trakcie tej czynności odizolował jeszcze jedno znalezisko
i położył je w zlewie. Podczas formowania, zobaczył, że jego stolec ma kształt Piastusa. Wtedy zaczął się śmiać.
- Cześć kolego, Piastku, albo raczej Kupiastku. Dobrze to brzmi. Mógłbym już teraz cię spuścić, ale przecież przyjaciół nie spuszcza się w
kiblu. Tak, ale gdybym miał cię zabrać, szczury, znalazłyby cię i wyśmiałyby mnie. W tej sytuacji, zmuszony jestem zrobić ci zdjęcie, po czym
uformować z ciebie coś innego, co będę mógł spuścić w kiblu. Być może kiedyś się jeszcze zobaczymy, ale za bardzo mnie cisnąłeś, żebym, mógł
cię tak honorowo potraktować. Właściwie to mnie zezłościłeś. Jesteś podłe kupsko! Tak, nie myślałem w ten sposób, ale porozdzielam cię za karę
na małe kawałeczki, wrzucę do kibla i się jeszcze tam odleję!
Później.
Prążek powiedział Gosigom, że musi pojechać z Janilem do D**nictwa na jakiś czas, bo został wyznaczony i się zgodził. Była to, jednak jego
wymówka na problemy związane z toaletą. Prążek zarezerwował w tym samym pensjonacie jednoosoby pokój przeznaczony dla ludzi, w którym znajdował
się telewizor, balkon i co najważniejsze w tej chwili dla Prążka... toaleta. Od czasu rezerwacji pokoju minęły jakieś dwie godziny, a Prążek
odebrał telefon od Janila.
- Przyjdę za jakąś godzinę z nowymi lekami, które powinny pomóc. Jak się miewasz?
- Byłem dzisiaj dwa razy rano. Później raz zagapiłem się przy telewizji i prawie ubarwiłem pościel.
- A rozowolnienie?
- Raczej nie, ale strasznie piecze mnie pod ogonkiem!
- To potrwa jeszcze conajmniej kilka dni. Trudno powiedzieć ile. Były przypadki, że przy tym zatruciu trwało to pięć dni, ale były też takie
miesięczne. Ważne, by to załagodzić. W różnych momentach możesz mieć rozwolnienie, zatwardzenie, złototok, a nawet wymioty, ale leki powinny
pomóc.
- Nie pocieszyłeś mnie, Janilu...
- Zapomniałem zapytać. Jak tam Wild Brian?
- Wskaźnik pokazuje nadal 0,00 %.
- Tak pytam, bo z tym to szczególnie trzeba uważać. Ważne, aby unikać skażenia. Kiedy znajdziesz jakieś promile Wild Briana i będziesz miał
podejrzenia, nocnego wyciekania cieczy, włóż sobie w otwór pod ogonem, niebieski balonik, który ci dzisiaj podam. Jest wyjątkowo rozciągliwy i
kiedy go zdejmujesz, masz pewność, że nic nie wypłynie, ale pamiętaj, aby przed użyciem przeczytać instrukcję. Pod wpływem gazów i fekaliów
balonik kilkukrotnie pęcznieje. Dlatego ważne, abyś w okresie ochronnym nie sypiał w ciasnych miejscach, takich jak na przykład pudełka po
butach.
Później.
W oczekiwaniu na leki, Prążkowi niezmiernie się nudziło. W pewnym momencie, oglądając telewizję, zaczął ignorować, "podogonowe uwieranie" i
biegnąc do toalety, musiał walczyć z jelitami, w których w obecnej chwili znajdował się ładujący się bez jego kontroli karabin maszynowy, który
mógł wystrzelić w każdej chwili całą serię strzałów. Usiadł, więc wygodnie w toalecie i poczuł z ulgą, że pociski zostają wystrzeliwane.
Wiedział, jednak, że będzie to trwało, dlatego zabrał do toalety zeszyt z sudoku, który wypełniał podczas pobytów w toalecie. Kiedy usłyszał
dźwięki, które sam wydawał w toalecie, przypomniała mu się muzyka z piosenki o rogaliku maślanym, którą usłyszał kiedyś w D**nictwie. Nie
wiedział, jak to było możliwa, że jego pośladki są na tyle zmyślne, że tak dobrze umieją robić podkład muzyczny i podszywać się pod
instrumenty. W swojej specjalizacji, miały jednak tyle doświadczenia, że Prążek po chwili zaczął śpiewać tekst:
- Mój ty rogaliku maślany, swym nadzieniem, pokleiłeś mi ściany!...
Jego śpiew, przerwał, jednak telefon Janila. Prążek miał, jednak na szczęście swój telefon pod łapą.
- Już jestem, Prążku!
- Zaraz zejdę do ciebie! Złapała mnie brązowa fala, śpiewam z moją D**cią o rogaliku maślanym i wypełniam sudoku...
- Ołówkiem?
- Tak.
- Jakby ci się skończył, to masz coś, czym możesz go zastąpić.
- Ha! Dobre.
- Tylko pamiętaj, najpierw sprawdź, czy nie ma tam Wild Briana... Ha! Ha! Żartowałem, Prążku. Za ile czasu mogę się spodziewać, że zejdziesz na
dół?
- To zależy od D**ci...
- Chyba raczej od pokarmowego zatrucia twoich jelit...
- Masz rację. Ja podły, jak mogłem obrazić, moją kochaną, prążkowaną D**cię?
Kilka minut później.
Prążek zszedł do Janila i odebrał potrzebne mu rzeczy. Kiedy Prążek wracał do pokoju, usłyszał pewną reklamę w telewizji. Dotyczyła ona
konkursu, w którym może wziąć udział, każdy kto dodzwoni się przez telefon, a ponieważ Prążkowi się nudziło, postanowił zadzwonić. Szczęśliwym
trafem dodzwonił się. Aby uniknąć przykrej niespodzianki, pobiegł do toalety po papier toaletowy, który zawinął w kuleczkę i umieścił ją we
wgłębieniu pod swoim ogonem.
- Dzień dobry - powiedział Prążek.
- Gratulacje, udało się panu. Ma pan dzisiaj szansę wygrać luksusowy tygodniowy rejs statkiem po pobliskich portach. Będzie mógł pan zabrać
znajomych. Jak się pan nazywa?
- Prążek.
- Jest pan człowiekiem?
- Nie, jestem kotem.
- A już myślałem, że pan jest szczurem, ale dobrze, już od kilku tygodni nie dzwonił do nas żaden kot, ale skoro pan dzwoni, to przedstawimy
panu regulamin. Ma pan dwadzieścia pytań z różnych kategorii i musi pan na nie odpowiedzieć. Kategoriami może być ziemska i D**nicka
popkultura, ale także sport, przyroda, astronomia, matematyka, i tak dalej. Jeżeli pan nie zmieści się z odpowiedzią w ciągu dziesięciu sekund,
lub udzieli pan złej odpowiedzi, odpada pan. W zależności od tego, jak daleko pan zajdzie, otrzyma pan niewielką nagrodę pocieszenia, czyli
pieniądze. Im dalej, tym trudniej. Jeżeli odpowie pan na wszystkie z dwudziestu pytań poprawnie, wygrywa pan rejs. Zadzwonimy do pana za jakieś
dziesięć minut, do tego czasu może pan napić się ciepłej herbaty, zjeść ciasteczko, lub rogalik maślany, albo skorzystać z toalety. Czy rozumie
pan?
- Tak, wszystko rozumiem.
- No to do usłyszenia i życzę panu powodzenia...
Początkowo, Prążek zastanawiał się czy konkurs nie jest lipny i czy nie ukradziono z jego konta pieniędzy, dzwoniąc do niego, ale miał cichą
nadzieję, że tak nie jest. Po chwili, Prążek odebrał telefon.
- Zjadł pan rogaliczka maślanego?
- Nie...
- To niedobrze...
- To damy czas panu zjeść. Ile czasu pan potrzebuje zwykle, aby zjeść rogaliczka maślanego?
- Małego, dużego, średniego?
- A na jakiego ma pan ochotę?
- Może na średniego...
- Świetny wybór. To ile to będzie trwało?
- Jakieś trzy i pół minuty...
- To odzwonimy...
- Tylko, że nie mam pod łapą żadnego rogaliczka maślanego.
- To proszę zakupić.
- Nie rozumiem.
- Rogaliczki maślane są nam niezbędne.
Prążek zastanawiał się, czy się rozłączył, ale w głębi serca był zaciekawiony, jak rozmowa dalej się rozwinie.
- Oddzwonię, jak go kupię i zjem, ale co jeżeli nie jestem głodny?
- To bardzo niedobrze, zalecamy zakupienie rogaliczka maślanego na zapas, a następnie jego przedwczesne zjedzenia.
- W porządku.
Prążek oddzwonił po pięciu minutach.
- Przepraszamy pana, ale obliczyliśmy, że nie mógł pan zjeść rogaliczka. Prosimy zadzwonić po fakcie. Mamy czas.
Prążek zadzwonił po piętnastu minutach.
- Jak tam rogaliczek?
- Zjedzony.
- Przepraszamy za sponsorów rogaliczków. Są natrętni. Czy jest pan gotowy?
- Tak sądzę.
- No to zaczynamy.
Prążek był w szoku, intuicja jak na razie, ani razu go nie zawiodła. Jednak napięcie narastało z każdą chwilą. Tyczyło się to również, napięcia
mięśni miedniczych Prążka, które były odpowiedzialne za wymuszanie defekacji... a, jednak Prążkowi się udało. Choć początkowo nie dowierzał.
- Gratulacje. Za chwilę zadzwonimy z informacjami w sprawie odbioru biletów. Tymczasem upraszamy pana o wypicie kawy na stacji benzynowej
Yokotesso.
- Piłem dzisiaj cztery kawy!
- W takim razie upraszamy pana o kupienie kawy na zapas, aby wypić ją zimną, a następnie przedwcześnie wypić ją ciepłą.
- W porządku.
Prążek oddzwonił za dwadzieścia minut. W słuchawce telefonu usłyszał głos, kogoś kto zdawał się bardziej poważny.
- Gratulacje! Udało się panu, rejs odbędzie się jutro o dziesiątej rano. Bilety może pan odebrać do jutra w stacji Yogottan pod adresem Rehtoon
13.
- Dobrze odbiorę bilety jeszcze dziś. Czy mam coś jeszcze zakupić?
- Jak pan chce...
- Rozumiem.
- Penis.
- Proszę powtórzyć...
- Penis.
- W porządku.
Rozdział 1. Dzień pierwszy.
Wieczorem, po odebraniu biletów, Prążek poinformował Gosigi o rejsie. Gosigi radośnie przyjęły tę wiadomość. Po północy, Prążek zasnął przed
telewizorem. Około drugiej obudziły go jego jelita.
- Moje jelisie, już was opróżnię z tej szatańskiej kupy.
Prążek poszedł do toalety i zaczął defekować nad jednorazowym talerzykiem z restauracji z Fast Food'em. Robił to przez pięć minut. Uzyskał dość
dużego i stałego stolca. Przypominał mu statek Slave I (bez bocznych skrzydeł) z gwiezdnych wojen. Po sprawdzeniu współczynnika Wild Brian'a
(0,00 %) Prążek chwycił w łapę "statek" i zaczął nim latać po pomieszczeniu, a na koniec z pluskiem wrzucił go do wody i spuścił. Wszystko
spuentował zabawnym powiedzeniem:
- I tak zginął Boba Fett, albo raczej Bobek Fetor. Zginął w paszczy S(r)arlacca. Tak wszystko się zgadza... oprócz jego statku, który został
nietknięty. Te nieścisłości...
To był już ostatni stolec, który Prążek wydał na świat przed dniem rejsu. Czy to możliwe, że już mu przeszło, czy może czekają go nawroty?
Rano, następnego dnia.
Prążek obudził Gosigi, bo zbliżała się godzina rejsu. Prążek zerknął z balkonu, w pokoju Gosigów. Ujrzał kota Passteujskieuj, który kierował
się w stronę budynku.
- Może Pass też z nami pojedzie... - powiedział w namyśle Prążek.
Wtedy ujrzał, spadającą z wyższego piętra doniczkę i usłyszał głos Rat Vikinga:
- Chyba raczej nie...
Następnie ujrzał jak doniczka przygniata Passteujskiego.
- Biedny Pass, zawsze wpadał w kłopoty.
Kilka minut później, Rat Viking powiedział:
- U kaduka! Do świętej wikiśskiej tykwy piorunów, strzeżonej przez rabarbariańskich strażników! Musimy się już zbierać!
- Tak, zostało nam jakieś osiemnaście minut - powiedział Smudge.
- A zatem biegnijmy do pioruna hełmu mego!
- Pioruński jest on zaiste! - zaśmiał się Nelax.
- Żebyś wiedział! Lepiej nie wzywaj mocy, której nie jesteś się w stanie przeciwstawić! Lepiej miej się na baczności rogom hełmu wikińskiego i
jemu niewidocznemu przyrodzeniu!
- Jak będziesz tak piorunował, to zaraz wezwiesz Piorunkę - powiedział Smudge - Pojechała, by znami, ale ma urlop w D**nictwie. Chciałem się z
nią zabrać, ale muszę was, niegrzecznych gryzoni pilnować! I liczyłem chociaż na pomoc Prążka, ale miał sprawy u Janila. Bez urazy, Prążku, my
wszyscy zawdzięczamy ci ten urlop!
Kilka minut później.
Gosigi ruszyły już w samochodzie pracowników tego budynku. Podczas gdy Agent Ratta wciskał patyczkiem pedał gazu, Smudge i Piastus na zmianą
kręcili kierownicą.
- PI! Po co się tak spieszymy? - wypiszczał Musimus.
- Bo statek nam odpłynie - powiedział Piastus.
- Pi! Widziałem kiedyś ser w ksztłcie statku!
Podczas, gdy Prążka zaczęła uwierać coś w brzuchu i pomyślał, że zaraz zrobi z siebie brązowawy, unoszący się na wodzie stateczek, Piastus
zaczął wydawać z siebie porykiwania i zaczął wyć tradycyjną pieśń szczurów pyrowych.
- No właśnie - powiedział Nelax mierzwiony - to, że tak pędzimy, nie wyklucza spokojnej rozmowy. Patrzcie, jak ta okolica zmieniła się w ciągu
kilku ostatnich miesięcy.
- Ale wiem co się nie zmienia - powiedział Piastus - Bimbolo!
Po pewnym czasie Piastus poczuł, że trzeba przyspieszyć. Wtedy z całej siły wcisnął pedał gazu. Wtedy Smudge zaczął panikować:
- Widzę radar! Zrobią nam zdjęcie!
- Pyrias! To i tak nie nasz samochód - powiedział Piastus.
- Ale my go prowadzimy!
- Mam pomysł - powiedział Prążek, który miał kłopoty natury fizjologicznej - Wejdę na ten kij, który jest za fotelem, a wy go potrzymacie...
Piastusowi udało się zahamować w ostatniej chwili. Okazało się, jednak, że kiedy przyspieszał pojawił się kolejny fotoradar, z którym był nieco
większy problem. Gosigi chwyciły, więc Prążka na metalowym kiju i wyciągnęły go na nim za szybę, tak jak się dało. Swoim futerkiem, zasłonił,
więc kamerę fotoradaru, a w decydującej chwili opróżnił swój pęcherz. Wszystko ukazało się na zdjęciu, zrobionym przez ociekającą moczem Prążka
kamerę.
W tym samym czasie, komedna policji w Shtangenhainie.
Jeden z funkcjonariuszy policji przyszedł do pracowni informatycznej:
- Ten Wild Brian już chyba piąty raz w tym miesiącu daje o sobie znać!
- Rick, czy nie powinieneś pójść do proktologa, już chyba za często o nim słyszymy!
Wtedy John przeszedł się po pracowni i z uśmiechem na twarzy, pokazał wszystkim na telefonie zdjęcie swojego stolca.
- W samą porę przyszedłeś. Żona mnie ostrzegała, że taki niewyraźny jasny, drobny stolec może być oznaką braku błonnika w organiźmie. A co wy o
tym sądzicie? Powinienem pójść do lekarza?
- Chyba do psychiatry - odpowiedziała mu policjantka.
Wydawało się, że wszyscy chcieli coś powiedzieć, ale nie mogli, ponieważ John tak mocno wszystkich zszokował. Wtedy, jednak Przyszedł Matthew i
przebił wszystko:
- A właśnie, dzisiaj przyszedłem z pytaniem o mojego małego bobasa...
Wyciągnął zapełnioną pieluchę z torby i ją otworzył. Następnie zaczął przechodzić po całej pracowni i pokazywać wszystkim kał i przystawiać im
go blisko twarzy.
- Czy to normalne, że to gówno jest takie żółte? Jest coś z nim nie tak? Pomacajcie...
Teraz panowała jeszcze dłuższa cisza, która po chwili zamieniła się w śmiech kilku pracowników. Wtedy Jack powiedział:
- A więc wszystko jasne. Ta brudna pielucha to geneza tego dziwnego zapacju dzisiaj w tej pracowni. Chyba będziesz musiał mocno przeprać tę
torbę... dostałem zgłoszenie! Jakieś zdjęcie z autostrady D45. Pójdę wydrukować.
Jack poszedł do pokoju, w którym drukarka działała sprawnie. Na podglądzie zobaczył coś małego i dziwnego. Zaczął więc drukować to w dużym
formacie i ze zdumieniem patrzył, co wychodzi z drukarki. Kiedy, jednak już wyszło, był oczarowany.
- To niesamowite! - powiedział, jakby zamurowany.
Kilka minut później, wrócił już do w tej chwili wietrzonej pracowni, ze zdjęciem narządu wydalnieczego kota Prążka, przyczepionym na wysokości
jego krocza.
- To niesamowite! - powiedział Matthew - ale nie wiedziałem, że masz kocią kuśkę!
Tymczasem u Gosigów.
Gosigi pędziły samochodem, a czas mijał. W pewnym momencie do odpływu statku pozostała tylko jedna minuta, ale Gosigi widziały już statek.
Jeżeli statek, miałby odpłynąć punktualnie, sytuacja Gosigów byłaby niepewna. W decydującej chwili Prążek napiał swoje mięśnie i wskoczył na
pedał gazu. W pewnej chwili, kiedy zaczął zjeżdżać wzdłuż brzegu, jego głowę przeszyła dziwna myśl o bakteriach, które robiły sobie ostrą
imprezę w jego jelicie grubym. Pomyślał, że impreza się rozkręca. Opór jego mięśni, zwiększał się z każdą chwilą, aż w pewnym momencie Prążek
nie wytrzymał i przegrał z brązową falą. Nie było, jednak najgorzej. Wypuścił z siebie tylko jeden nieduży bobek przypominający szczurze
odchody. Ów bobek wtoczył się pod fotel w czasie hamowania. Gosigi nic nie widziały. Kiedy Gosigi opuściły samochód, Prążkowi nie starczyło
odwagi, by się przyznać. Wiedział dobrze co się stanie jeżeli jego bobek zawierał chociaż promil Wild Briana a samochód zostanie na słońcu
przez kilka dni. Nie starczyło mu, jednak czasu, aby posprzątać samochód.
- Ech! No na hełm mój! Przeklinam do kaduka ten zad niesforny - powiedział zdenerwowany Rat Viking - Niech mnie piorun trzaśnie, na mój hełm,
coś mi tam kupskiem waliło!
- Nie byle jakim - wtrącił mierzwiony Rat Viking, adept Rat Vikinga - To Wild Brian. Choćbyś na polach toporem i kosą wszystko przetrząsnął,
nie znajdzież go. Mam złe przeczucia. Nikt z was Gosigi, nie ma problemów z toaletą?
Gosigi milczały:
- To poważna sprawa - powiedział Smudge.
- Rzekłbym srawa - dołączył do dyskusji Prążek, by nie wejść na podejrzanego.
- Nie chcę nikogo posądzać - odparł Agent Ratta - ale na moje detektywistyczne oko, Prążek jest podejrzany. Przez ostatnie dni ma wiele
sekretów i spraw na głowie. Poza tym pamiętacie sytuację z fotoradarem. Musiał mieć mocz w pęcherzu, co mogło świadczyć o tym, że ma również
kał w jelitach, ponieważ przed wyjściem zapomniał skorzystać z toalety.
- Chociaż w tej sytuacji, by sobie tak nie żartował - wypowiedział swoje zdanie Piastus.
- Może i masz rację, ale teraz pójdźmy na pokład. O toalecie pomówimy, jak będzie po wszystkim.
Niedługo później, na statku.
Kapitan mówił o organizacji statku, o jego poszczególnych pokładach, o kuchni, o planach wycieczki do poszczególnych portów, ale największą
uwagę Prążka zwróciła, jednak wzmianka o Wild Brianie. Kapitan powiedział:
- Z uwagi na prześladowania miejscowego terrorysty Wild Briana, prosimy was drodzy pasażerowie o zachowanie szczególnej ostrożności w portach.
Musicie trzymać się razem. Na statku nie znaleźliśmy Wild Briana, więc nie powinniście mieć problemu z konsumpcją rogaliczków maślanych, czy
też oglądaniem filmów, czy też spaniem, czy też korzystaniem z toalety... a właśnie powinnienem wam wspomnieć o tym ostatnim. Jeżeli ktoś ma
ostre zatrucie w stylu Wild Briana nie powinien przebywać na statku. Jeżeli takowa osoba, jednak już przebywa i nie ma możliwości, by opuściła
pokład prosimy ją, aby przyznała się do tego. Trzeba będzie naprawić spłuczkę specjalistyczną - bakteriobójczą. Wszystko przez tego drania!
Prążek czuł niepokój, a kapitan kontynuował:
- Oczywiście, posiadanie w sobie Wild Brian'a, czy czegoś pokrewnego może być wstydliwe, dlatego, po moim wyjściu z tego pomieszczenia i
starcie statku, napiszcie do mnie anonimową karteczkę i wrzućcie ją do skrzynki.
Kilka minut później, kiedy statek już ruszył, Prążek szybko wrzucił kartkę do skrzynki. Po chwili od sprawdzenia skrzyni, sedesy na statku
zostały odblokowane. Prążek odbierając o tym komunikat bardzo ucieszył się, bo już od kilku minut nerwowo przebierał łapkami i naprężał
mięśnie, a wszystko przez obawy związane ze skażeniem statku. Teraz, jednak mógł już zabrać się do obfitej defekacji. Kiedy znalazł się już w
kabinie toalety był zadowolony i czuł, jakby spadł mu jakiś ciężar z serca. Gdy Prążek nachylił swoje pośladki nad półeczką do badania stolca,
umieszczoną w sedesie, usłyszał głośny huk. Wtedy ujrzał dwa kawałki stolca, przypominające kształtem kapelusz Indiany Jonesa i bączek z
Incepcji. Prążek nie chciał założyć kapelusza, aby się nie pobrudzić. Z ciekawości zakręcił, jednak bączkiem, myśląc o tym, czy ta cała walka z
Wild Brian'em dzieje się naprawdę, czy to tylko sen. Nie uzyskał, jednak oczekiwanej przez siebie odpowiedzi - bączek rozpadł się na kawałki.
- Ale to dziwne i kruche, może to faktycznie sen - pomyślał Prążek.
Wtedy, chcąc wstać i podetrzeć się, jego jelita zaczęły pęcznieć i poczuł wtedy pieczenie w swoim kocim odbycie. Tym razem nie zdążył, jednak
zadziałać na czas, a jego stolec pobrudził posadzkę. To co teraz wypróżnił nie sposób było porównać do czegokolwiek - były to po prostu,
kawałki kału, jakie zwykle widuje się w toalecie. Z małą, jednak różnicą. Kiedy Prążek zbliżył w ich stronę głowę, poczuł jakiś ostry smak
wewnątrz swojej jamy ustnej, po czym musiał splunąć do sedesu, aby się go pozbyć. Wtedy zobaczył coś co go olśniło - stolec parował. Podjął
jeszcze jedną próbę, bliższego spotkania, ale teraz było jeszcze gorzej. Poczuł smak wymiocin, które napływały mu do jamy ustnej. Dzielnie
walczył z wydzieliną, połykając, dziwnie kwaśne i zarazem gorzkie wymiociny kilkukrotnie w ciągu jednej sekundy. Po wszystkim musiał napić się
kranowej wody, aby spłukać wymiociny w stronę odwrotną do ich marszu i pozbyć się ich smaku. Prążek teraz, próbując oczyścić podłogę ze swoich
odchodów, próbował silnie wstrzymywać oddech, ale zawrócił i owinął swoją twarz papierem toaletowym, spryskanym odświeżaczem powietrza. Teraz
wreszcie mógł przeprowadzić badanie swojego stolca. Wskaźnik wskazał 0,02 % Wild Brian'a. Prążek, dość mocno sfrustrowany zabrał się do
czyszczenia toalety, a po fakcie stwierdził, że tak to go obrzydziło, że będzie musiał poczekać z konsumpcją owoców morza conajmniej do dwóch
lub trzech godzin.
Później.
Gosigi spotkały się w pokoju głównym. Agent Ratta powiedział:
- Zaraz rozpoczniemy dochodzenie, ale najpierw taki tematyczny żart na początek. To taka anegdotka, dotycząca Roxi'ego. W bazie Roxi'ego psy
robiły wszystko, aby mieć na sobie warstwy pleśni i śmierdzieć. Zdarzało się, że u nich podczas narad jakiś pies puścił pawia, ale pewnego dnia
Roxi przekroczył wszelkie granice i każdy, kto z nim rozmawiał nie miał już czym rzygać. Pozostała im tylko gorzka w smaku żółć, więc kilka
psów podarowało mu w dzień jego urodzin antyperspirant. To go rozwścieczyło do granic możliwości. Liczył na jakiś sprzęt do wyłupywania oczu,
czy też łamania kości, a dostał środek higieny. Użył, więc swojego prezentu jako miotacz ognia i spalił winne temu psy.
- Morał z tego taki, że trzeba pozwolić drugiej osobie śmierdzieć - powiedział Rat Viking.
- Nie o to mi chodziło, Rat Vikingu. Zauważ, że z Roxi'm nikt nie chciał się kontaktować, bo poszedł o krok za daleko. Wiedzcie Gosigi, że
jeden z was musiał zawinić i chociaż was wszystkich bardzo lubię, to będę musiał znaleźć sprawcę tego wykroczenia, tak jak szukali wtyczki dla
policji w tym sensacyjnym filmie co był w piątek, w TV. Nieważne...
Wtedy Musimus zaczął piszczeć.
- Cicho, Musi, mamy śledztwo!
- A co jeżeli tej zbrodni dopuścił się Wild Brian - zaproponował Prążek.
- Prążku, ale jak niby miał się do nas dostać?
- Mieliśmy otwarte szyby. W chwili nieuwagi mógł wrzucić nam nieduży bobek do samochodu. Wiem, że to teoria spiskowa, ale jakoś nie chce mi się
wierzyć, że to zrobił ktoś z nas. Poza tym w okolicy grasuje Wild Brian i jeszcze jedno, nie musiał nam niczego wrzucać, mógł postawić klocka
gdzieś w pobliżu...
- Ciekawe...
Wtedy Agent Ratta wyciągnął kartkę z różnymi kolorami i nazwami, przypominającą zestawienie kolorów farb. Kartka opisywała, jednak odchody.
- Wierzcie mi, znam się na rzeczy. To coś zawierało ohydny Wild Brian i prawdopodobnie jeszcze coś łagodniejszego, czego nie dało się wyczuć,
bo Wild Brian jest bardzo silny. Z tych na kartce jest jeszcze kilka obrzydliwych kup, taich jak: Pinmarkowa stęchlizna, Grzybopierd
Salmonellowy, Zgniłopleśń Roztoczowa, A. G. Moldy i ST. STOOL. Nie wymieniłem wszystkich, ale te kilka dla przykładku należą do układu
szatańskich kup. Lepiej trzymać się od nich z daleka...
Później.
Prążek został trochę w pokoju z Gosigami, aby uniknąć podejrzeń. Niestety coś ciągle przypominało mu o jego toaletowych i samochodowych
problemach. Agent Ratta powiedział:
- Dzisiaj ja z Piastkiem składał Lego zestaw, ten, 7744. Niech Musy się zajmą figurkami i samochodami, a ja i Piastek złożymy komendę policji.
Słyszałeś, Piastku, ty areszt, ja komendę. Ty stawiasz klocki na tej płytce, a ja na tej.
Prążek wyszedł.
- Strzelę se owoce morza - pomyślał - tylko kiedy, przed kiblem, czy po. W sumie, jeśli przed to mogę sobie je zbrzydzić, a jeżeli po, mogę je
wyrzygać.
Wtedy przypomniała mu się reklama rogaliczków maślanych firmy Janillo. W reklamie opisano je jako najmniej wyrzygiwalne w galaktyce. Prążek,
jednak pomyślał, że rogaliczka maślanego z je wieczorem i połknął kilka tabletek antywymiotnych.
Wieczór, Shtangenhain.
Gdy się już ściemniało, policjant Jack wracał do domu, do mamy.
- Po co wypiłem jeszcze tego shake'a? Zaraz się zsikam. W sumie mógłbym zrobić w krzaki, ale mama wygląda przez okno. Drogi panie Peanut
Butter, wytrzymaj jeszcze chwilę!
W przedpokoju, Jack, oprócz butów zdjął coś jeszcze - opuścił spodnie i majtki z przodu i zasłonił swoją nagość, pamiętnym zdjęciem z
fotoradaru, które zdążył już obkleić w ramkę. Teraz był już gotowy. Wbiegł do domu i w ostatecznej chwili krzyknął:
- Cześć, mamusiu, chce mi się siusiu!
W drodze do toalety, Jack potknął się, a zluzowane spodnie spadły i odsłonił jego nagie pośladki. Mister Peanut Butter nie wytrzymał i zaczął
przeciekać. Mocz wyciekał spod zdjęcia prosto na podłogę. Drzwi były otwarte.
- To koniec naszej przyjaźni, Butt. Wiem, że miałem cię tak nie nazywać, ale mnie zawiodłeś.
Mama Jacka wszysto widziała. Powiedziała:
- Nie czas już wyjść z pieluchy, Jack?
- Mamo to nie pielucha, wietrzę pośladki!
- To była przenośnia, Jack, czy nie czas już dorosnąć?
- Zamknij drzwi, mamo, chce się odlać!
Jack był zawstydzony. Powiedział agresywnie:
- To wszystko przez ciebie, Butt, jak możesz tak nie szanować swojego pana?
Później, u Prążka.
W nocy Prążek zasnał przy telewizji. Był, jednak mądry i pamiętał, by przed spaniem włożyć pod swój ogon specjalny balonik.
Rozdział 2. Dzień drugi.
Prążek obudził się o ósmej rano. Ze zdziwieniem odkrył jaką część pomieszczenia zajmuje balonik, który przed snem umieścił pod swoim ogonem.
Ponadto nie był już z zewnątrz jasnoniebieski, tylko raczej ciemnofioletowy. Prążek postanowił wypuścić z siebie balon. Zrobił to przez okrągłe
okno swojej kajuty. Po wizycie w toalecie (wskaźnik stolca stał w miejscu) Prążek przyszedł odwiedzić Gosigi. Porozmawiał z nimi trochę na
temat różnych filmów i zagrał w szachy. Niestety nie udało mu się wygrać z Agentem Rattą. Prążek zaczął drgać z nerwów...
- Prążku, uważaj, bo zwalisz wieżę, królową... i konia.
Tego dnia, Prążek postanowił pozostać dłużej z Gosigami, aby uniknąć podejrzeń.
- Może zagramy w coś na sali sportowej... - zaproponował.
- Świetny pomysł - odparł Nelax i poszedł z Prążkiem grać w tenisa stołowego.
Później, podczas meczu.
- Dobrze, ci idzie, Nelaxie. Pozwól, że zrobimy przerwę, idę do toalety.
Po piętnastu minutach Prążek wrócił.
- Już jestem - powiedział.
- Trochę długo ci zeszło.
- A, tak musiałem pozbyć się pewnej kłody z jelit, ale jej korzenie zanadto zahaczały ścianki mojego odbytu, więc musiałem być ostrożny.
- No nieźle! - zaśmiał się Nelax.
- Ciekawe czy nikt nie słyszał.
- Ten gość co zamawiał rogaliczka maślanego, w połowie zamówienia z wrażenia zamilkł. A tak w ogóle wiesz coś na temat tego smrodu w
samochodzie?
- Bardzo fascynujący temat, ale niestety nic nie wiem...
Później
Prążek przechadzał się po statku. Kiedy doszedł do pomieszczenia z akwariami, przyglądał się grupce dziwnie zachowujących się ludzi. Kiedy
Prążek do nich podszedł bił od nich mocny zapach odchodów i pleśni. Prążek odsunął się kilka kroków i z ciekawością słuchał ich rozmów na temat
toalety i zastraszania ludzi. W pewnym momencie jeden z mężczyzn zdjął koszulę, po czym zaczął rękoma rozciągać mięśnie brzucha i tańczyć.
Nucił przy tym jakąś dziwną piosenkę. Prążek wtedy przypomniał sobie, jak to on podśpiewywał piosenkę o rogaliku maślanym w toalecie i cicho
się zaśmiał. W pewnym momencie mężczyzna zaczął stukać palcami w szybę największego akwarium, w którym był wieloryb.
- Odsuńcie się! - powiedział półnagi mężczyzna, po czym zaczął dotykać szyby akwarium - słodki wieloryb spermy pełen!
Mężczyźni zaczęli się śmiać.
- Jest nieśmiały - powiedział jakiś współpracownik mężczyzny.
- Wrócę do niego z wami w nocy. Teraz lepiej stąd pójdźmy...
Prążek był wyjątkowo zdumiony zachowaniem mężczyzn, ale zastanawiał go wygląd półnagiego mężczyzny. Skądś znał tą twarz... ale skąd?
Wieczorem Prążek przyszedł do pokoju Gosigów i dalej z nimi rozmawiał. Po pewnym czasie zapomniał o swoim toaletowym problemie. Niestety Szaris
przypomniał mu o tym w dość brutalny sposób. Powiedział:
- Ciekawi mnie ta cała sprawa smrodu w samochodzie. Może ktoś zrobił nam żart?
- Oby to nie był Wild Brian - odpowiedział Agent Ratta - już lepiej Pieszko i Mieszko czy bracia Knorrigowie.
- Wild Brian to kawał drania. Widziałem za co go skazali. Niestety wciąż jest na wolności, ponieważ nikt go nie złapał, ale słuchajcie mnie
Gosigi. Jak zobaczycie gdzieś Wild Briana, macie moje pozwolenie, a także pozwolenie RSS na zabicie go. To nie wszystko. Kto go zabije
dostanie dwadzieścia tysięcy jelarów nagrody pieniężnej.
Wtedy Prążka ponownie coś zaczęło upijać w brzuchu. Wbiegł natychmiast do toalety i zaczął brudzić przy tym grudkami lekko wilgotnego stolca
deskę sedesową, ale teraz kiedy współczynnik Wild Brian'a, wynosił 0,06 % było ciężko cokolwiek sprzątać... Prążek poszedł do Agenta Ratty i
niepostrzeżenie wziął maskę gazową i założył na swój pyszczek. Spędził cały wieczór przed telewizorem. Niestety coś ciągle musiało mu
przypominać o jego pechu. Tym razem stało się to za sprawą trasnmisji świątecznej imprezy z Musimusem, który śpiewał: "All I want for Christmas
is poo". Prążek spacerował, więc po statku i obserwował grupę dziwnie zachowujących się ludzi. Tym razem na ich czele nie było mężczyzny
znanego Prążkowi z twarzy. Tak, właściwie to cała grupa go szukała... i po jakimś czasie znalazła, w wyjątkowo kompromitujących
okolicznościach - spał nagi w akwarium z wielorybem. Wtedy wszyscy zaczęli dziczeć. Najpierw ze śmiechu, a potem z obawy o jego życie.
Mężczyźni ostrożnie zaczęli dobierać się do wnętrza akwarium i w końcu wyciągnęli z niego swojego kolegę, który zaczął nerwowo pluć wodą.
- Niech ktoś odda mi spodnie i pozostanie w samych majtkach. Ja nie mam nic. Później się z tego rozliczymy.
Panowało milczenie. Dopiero po kilkunastu sekundach ktoś powiedział:
- Nikt cię do tego nie zmuszał. Sam dokonałeś wyboru.
- Chciałem być jak Luca Brasi.
- Ale on nie robił tego nago do ciężkiej cholery!
- To przez ciebie... nie! To przez was wszystkich. Jak byśmy się szanowali, to byście mnie zastąpili.
Wszyscy się roześmiali.
- No właście tam! Nie było żadnego walenia!
- Co?!
- Po prostu tego nie robiłem. Koni zwykle nie spotyka się na statkach. Chociaż wielorybów też nie, a teraz lepiej tam właście, bo tego
pożałujecie.
Wtedy rozległ się głośny szum i dźwięk jakiegoś pikającego urządzenia. Mężczyźni uciekli. Prążek nie wiedział czy są to niebezpieczni ludzie,
czy ci nieszkodliwi, ale z silnymi zaburzeniami mózgu, czy też pod wpływem jakichś narkotyków. Wtedy Prążek ujrzał Agenta Rattę:
- Prążi, co robisz o trzeciej w nocy na korytarzu.
- Nie mogłem spać, dlatego chwilę tak pochodzę...
- Jesteś trochę nerwowy, wyczułem to. Jestem specjalistą w tej dziedzinie...
- Miałem dziwny sen. Dziwny, ale nieprzyjemny. Teraz nie mogę zasnąć. A ty co robisz?
- Też miałem nieprzyjemny sen. Mam nadzieję, że się nie spełni. Jak na razie patroluję statek przy użyciu specjalnego wykrywacza
niebezpiecznych środków.
Prążek wiedział, że powinien coś powiedzieć Agentowi Ratcie, ale przez jego problemy z jelitami, nie odważył się. Wiedział, że każda nerwowa
rozmawa może ubarwić na brązowo cały korytarz.
- Dobrze, Ratto, pochodźmy chwilę, a później spróbuję zasnąć.
- Ja też spróbuję.
Prążkowi mimo wielu zmartwień udało się zasnąć około wpół do piątej nad ranem.
Rozdział 3. Dzień trzeci.
Prążek obudził się około ósmej rano. Jego niepokój wzbudziły głosy, które słyszał piętro pod swoją kajutą... tym bardziej, że usłyszał: "Wild
Brian". Prążek uspokoił się, bo pomyślał, że może ktoś też ma Wild Brian'a, albo że pracowicy rozmawiają na temat działania toalet. Prążek
postanowił się tym nie zadręczać i spędzać czas z Gosigami, ale jego jelita dały o sobie znać parę minut po jedenastej przed południem. Poczuł,
że coś go mocno uciska, więc przerwał rozgrywkę gry planszowej i poszedł do toalety. Przez jakieś pięć minut z maską na pyszczku rozpylał
odchody do muszli klozetowej. Tym razem współczynnik Wild Brian'a wzrósł do 1,10 % co stanowiło już poważny problem dla ekosystemu. W trakcie
defekacji przełożył łapę przez swoją maskę i zaaplikował sobie sześć tabletek antywymiotnych. Po kilkunastu minutach rejsu był już gotowy do
gry z Gosigami. Zagrali w państwa i miasta. Grę przerwał, jednak komunikat, który otrzymał na swoim specjalnych urządzeniu Agent Ratta. Na
ekranie tego sprzętu pojawił się mechaniczny przyjaciel, Gosigów - szczur Rubinek.
- Rubinku, masz jakąś sprawę?
- Cztery dni temu w pobliżu portu, w któym byliście, widziano Wild Brian'a. Ktoś zgłosił sprawę na policję. Nymby'm wiedział, że musicie
uważać.
- Dzisiaj zatrzymujemy się w porcie Sqquightown.
- Tym bardziej uważajcie.
- Coś jeszcze?
- Jak znajdziecie na plaży jakiegoś bursztynka, wyszkolcie go na agenta. Będziemy w zespole. Tymczasem ja poszukam w jublierskim szafirka.
Prążek nie wytrzymywał już napięcia. Ponownie wbiegł do toalety. Niestety współczynnik wyniósł 1,13 %. Prążek nie wiedział, kiedy ten proces
się zatrzyma, ale czuł ciągły niepokój. Kiedy wrócił do Gosigów, grali dalej, ale teraz Prążek nie mógł tak spokojnie się zrelaksować.
Później.
Kiedy statek zatrzymał się w porcie, Prążek wyszedł wraz z Gosigami i Smudge'm. Rozglądał się czy nigdzie nie ma "podejrzanych", ale ich nie
zauważył. Zauważył, jednak kogoś innego. Dwóch mężczyzn w wieku około dwudziestu lat. Jeden z nich miał ciemno włosy, a drugi jasne. Poza
włosami, byli bardzo do siebie podobni. Uwagę Prążka, zwróciło to, że również rozmawiali o odchodach. Prążek nie sądził, jednak, aby mieli oni
cokolwiek wspólnego z podejrzanymi, których Prążek obserwował. Tym bardziej, że kiedyś ich widział i zapamiętał ich jako dwóch żartownisiów,
których widział w D**nictwie. Podszedł do nich i zapytał ich:
- Chyba skądś was znam? Kupowaliście rogaliczka maślanego w tym samym sklepie co ja? Jak się nazywacie?
- Pieszko i Mieszko, ziom! Chcesz chipsa?
- Raczej nie mam ochoty, ale o jakim smaku są te chipsy?
- O smaku Kromchersów. Własnej roboty.
- Kromchers to jakaś roślina? Nie słyszałem tej nazwy...
- Nasz przysmak. Najpierw kruszy się paznokcie, potem lekko nawilża się je moczem, aż zżółkną, potem smaruje się to kałem, aby to połączyć,
potem dodaje się złuszczony naskórek, wydzielinę z nosa i brud spod paznokci, który na początku trzeba było odłożyć na bok. Na koniec przysmak
odkładamy na miesiąc, aby dojrzał i można już zabrać się do konsumpcji...
- Ha! Dobre, ale z czego naprawdę są te wasze Kromchersy?
- No nie słyszałeś? Ziom, z tego co mówiliśmy. Być może w twoim uszach jest dużo smacznej, lecz gorzkiej woszczyny, która blokuje twój przewód
słuchowy? Może pozwolisz, że spróbujemy?
Prążek się odsunął i powiedział o wszystkim Smudge'owi.
- Nie przejmuj się - odpowiedział Smudge - To tylko Pieszko i Mieszko. W D**nictwie ciągle robią kawały i epatują swoją nietypową dietą, ale
zapewniam, że są nieszkodliwi.
- A bracia Knorrig? Coś słyszałem o nich...
- Od nich i Kwietliwego Bizona już lepiej trzymać się z dala, bo to nie tylko kawalarze, ale też kryminaliści.
- A Wild Brian? - zapytał Prążek, chwiejącym się z nerwów głosem.
- To kompletny psychopata, nie ma co go porównywać do żadnego z nich. On popełnił morderstwa.
Prążek być może chciał jeszcze o coś zapytać, ale zaczął tak napinać mięśnie, że nie wytrzymał i kiedy był na tyle, maszerującej grupy, szybko
wypróżnił się do kosza na śmieci i przetarł patyczkiem do lodów. Wszystko robił wstrzymując oddech. Nikt nic nie zauważył. W pewnym momencie,
Prążek poczuł, jednak niepokój, kiedy coś usłyszał. Ktoś z portu zaczął wrzeszczeć:
- Drodzy przyjaciele! Czy czujecie ten zapach? To Wild Brian! Tak to on! Zastawił na nas pułapkę! Widziano go kilka dni temu w tym porcie.
Lepiej wiejcie póki życie wam miłe!
Wtedy statek przypłynął szybciej niż powinien. Prążek słyszał, jak właściciel bezpieczeństwa portu rozmawiał z załogą statku:
- Czy pan nie sądzi, że słuszniej będzie odwołać rejs?
- To bzdura. Równie dobrze jakiś gość mógł coś źle strawić i się sfajdać w majtki...
- Ale wie pan jak groźny jest Wild Brian?
- Wiem, ale nie siedziałby raczej przez tydzień w jednym porcie.
- Ale jak pan to sprawdzi?
- Nie zdejmę pasażerom majtek i ich nie obejrzę. Nie będę też sprawdzał żadnym czytnikiem, przykładanym do majtek, czy czegoś nie zrobili, bo
to nieetyczne. Poza tym co miałbym wtedy powiedzieć, żeby uspokoić pasażerów? Już spokojnie, żaden Wild Brian, tylko ten pan w czerwoną kratkę
się zesrał. Niech się pan zastanowi.
- Niech pan się zastanowi.
- Nie chcę się wdawać w kłótnię, jak dla mnie Wild Brian to bzdury. Jestem zmuszony kontynuować rejs.
- Jest pan pewien? On może zabić każdego na pokładzie.
- Niech pan nie straszy mi pasażerów. Skąd miałby się wziąć na pokładzie mojego statku.
- Nie wiem...
- Właśnie, niech pan da sobie spokój z tym Wild Brian'em!
- Proszę pana, ale to bardzo poważna sprawa.
- Patrz! Wild Brian!
- Gdzie?! - mężczyzna był przerażony.
- Jaja sobie z ciebie robię. Ale z ciebie D**ek! Wild Brian, na pewno! Nie ma się czego bać, drodzy pasażerowie...
Rozdział 4. Dzień czwarty.
Prążek nie wiedział już co ma sądzić. Tej nocy miał problemy ze spaniem, a kiedy się obudził, musiał usunąć balon, który napełnił w ciągu nocy
przez okno kajuty. Tego dnia odniósł też wrażenie, że przestał sobie radzić psychicznie z problemami, które były na jego głowie. Co piętnaście
minut biegał do toalety na piętnaście minut. W pewnym momencie usłyszał jakiś głos w toalecie, ale wariował już do tego stopnia, że nie
wiedział, czy to dzieje się naprawdę, czy to tylko złudzenie. Postaci, jednak nigdzie nie widział.
- Witaj, Prążi, jak się czujesz?
- Słabo, naprawdę słabo... kim jesteś? - Prążek mimo wszystko postanowił wdać się w dyskusję.
- Myślę, że to dobrze wiesz. Nie musimy nic przed sobą ukrywać. Możesz do mnie mówić po imieniu.
- Nie, to nie ty, nie! - Prążek panikował, a jego wypowiedź zakłócił głośny huk w jego sedesie.
- Słuchaj, Prążi, dzisiaj sobie popływamy!
- Nie! - oburzył się Prążek - Przecież płyniemy już czwarty dzień.
- Myślę, że dobrze się rozumiemy.
- Nie, naprawdę nie! Odwal się ode mnie, zjedz rogaliczka maślanego czy coś w tym rodzaju...
- Widzisz jaki jesteś słaby, Prążi? Nie umiesz rozumieć z pozoru prostych rzeczy, okłamujesz nie tylko mnie, ale samego siebie, a co do
rogaliczków maślanych, to one są słabe, ja nie jem takich rzeczy! To kompletne dno!
- Mylisz się! Rogaliczki maślane są fajne!
- Są do d***!
- Przestań!
- Nie prowokuj mnie!
- Po co w ogóle z tobą rozmawiam! Nie jesteś przecież prawdziwy! Jesteś skutkiem ubocznym leku!
- Skoro ci tak wygodnie, to dalej okłamuj samego siebie, ale dłużej takich nie wytrzymasz. Zwariujesz tak, jak Gri-Gri w celi, będziesz musiał
skończyć z tym wszystkim. Zostawiam tobie wybór, w jaki sposób to zrobisz. Skok do wody, lub do śmigła statku, które cię potnie na prążki, albo
broń Agenta Ratty, albo konsumpcja twojej toksycznej toaletowej posoki, albo jak wolisz... twoje tandetne i nudne rogaliczki maślane! Możesz
się nimi obeżreć, przez cały dzień i wziąć kilka antywymiotnych. Wtedy cały statek będzie w prążki!
- W prążki to ty będziesz jak cię potnę ostrzem Rat Vikinga! Rozpadniesz się jak rabarbar!
- Nie! Tylko nie jak rabarbar! Jest o wiele gorszy od rogaliczków maślanych!
- Przeklinam cię mocą hełmu Rat Vikinga!
- Rat Viking to cienias!
- Ty jesteś cienias! Nawet boisz się pokazać swoją twarz! Nie wstyd ci?!
- Robię klimat!
- Mylisz się! To ty jesteś słaby, ale nie martw się! Wiem jak z tobą walczyć!
Prążek spuścił wodę, a głos ucichł.
- Żegnaj, Wild Brian! - powiedział Prążek i opuścił toaletę.
Po wszystkim, Prążek poszedł do Pieszka i Mieszka i zapytał ich:
- A co wy sądzicie na temat Wild Briana?
- Jest niegrzeczny - odpowiedzieli Pieszko i Mieszko - w sumie my czasem też trochę, ale on! Za kogo on się uważa? Jedynie ma nad nami
przewagę, swoją bronią, którą w sobie produkuje od wielu miesięcy, ale jak to mówił Janil, musi się pogodzić z tym, że w końcu już nie wytrzyma
i zakończy życie w widowiskowy sposób. W tym problem, że trudno będzie, aby zakończył przy tym tylko swoje życie, chyba, że to stałoby się
gdzieś na jakiejś bezludnej pustyni, albo wyspie. On, jednak zdaje sobie sprawę, że przesadził i być może będzie chciał jeszcze ratować, to co
z niego zostało i będzie próbował się jakoś ratować, ale ja myślę, że na ratunek jest już za późno. Poza tym ma odjazdy. Nie kieruje się
instynktem przetrwania tylko wieczną chwałą. Jeżeli faktycznie jest gdzieś w porcie, jego eksplozja może nas dosięgnąć.
- To mnie pocieszyliście!
Dzisiaj, statek zatrzymał się w kolejnym porcie. Prążek, jednak teraz za bardzo nie zajmował się przystanią, tylko postanowił wykonać
ważniejszą misję. Podczas, gdy Gosigi chodziły po porcie, on przeszukiwał statek. W pewnym momencie usłyszał czyjeś kroki i poczuł z nerwów
jakiś mocny skurcz w jelitach. Ujrzał wtedy Agenta Rattę.
- Prążi, co robisz teraz na statku?
- Mam pewne podejrzenia... poprostu, chcę być spokojny... nieważne, a ty?
- Widzisz, Prążku, ja robię to samo co ty.
- Ale czy jesteśmy bezpieczni?
- Zapewnię wam bezpieczeństwo.
- Boję się.
- Prążku, nie ma czego się bać. Trzeba się temu tylko przeciwstawić.
- Czy nie rozsądniej byłoby przerwać rejs?
- Nie, ja tego nie zrobię to dla mnie zbyt ważna sprawa. Muszę to wreszcie powiedzieć. Chodzi o to, że widziałem na tym statku człowieka Wild
Brian'a.
- A Wild Brian'a?
- Jego nie widziałem, ale nie wykluczone, że może gdzieś być.
Prążek mógł powiedzieć teraz, że Wild Brian go zatruł, ale nie odważył się na to. Czuł, jakby to on miał zaraz eksplodować, ale nie mógł
nigdzie uciec, aby Agent Ratta się o tym nie dowiedział. Napinał swe mięśnie z całej siły, aby nie puścić "brązu". Wtedy przypomniał sobie
zabawną piosenkę "dzielni żołnierze z brązem w majtkach" i nieco się uspokoił.
- Ile procent hoduje w sobie Wild Brian?
- Chce zrobić w sobie stuprocentowego Wild Brian'a, co jest bardzo trudne i nigdy nikomu nie udało się w warunkach laboratoryjnych. Natomiast
zatrucie, tórego skutkiem jest Wild Brian, zwykle zatrzymuje się na dwudziestu procentach, ale jest jeszcze jedna rzecz. Trzeba będzie nieźle
posprzątać ten statek, jeżeli Wild Brian naprawdę na nim jest, bo jak pewnie wiesz procenty w Wild Brianie zwiększają się i...
- A to w samochodzie.
- Żartowaliśmy sobie wtedy. To musiało być nieświeże powietrze, które dostało się przez szybę do wnętrza samochodu.
- A niskoprocentowy Wild Brian, którego by nam podrzucili?
- Marne szanse, ale mimo wszystko musimy uważać.
Wieczorem Prążek słyszał jakieś hałasy, dochodzące ze sterowni. Czuł, jednak zbyt duże napięcie i musiał wbiec do toalety. Bardzo się męczył, a
kawałki stolca go upijały, ale kiedy ujrzał swój ośmioprocentowy kał, pomyślał "Mustafar". Ta planeta z gwiezdnych wojen najlepiej go
opisywała, ponieważ jego stałe fragmenty były twarde, chłodne i ostre, jak skały na tej planecie. Natomiast płynna ciecz, w której pływały
"skały" była płynna gorąca i jaśniejsza, tak jak lawa. Co jakby George Lucas się o tym dowiedział?
Rozdział 5. Dzień piąty.
Prążek obudził się. Z niepokojem spojrzał na balon umieszczony pod jego ogonem.
- Ciepły niczym świeży rogaliczek maślany - pomyślał Prążek - A poza tym ciekły. Tak, w środku ciekły jak rogaliczek maślany w środku.
Kiedy Prążek zaczął obracać zabezpieczony już w środku balon zaczęło mu się chcieć wymiotować. Niemogąc się powstrzymać, wyrzucił balonik przez
okno kajuty, tak szybko jak się tylko dało.
- Kiedy to wreszcie się skończy? - złapał się a głowę Prążek.
- Jesteś słaby. Nie umiesz z tym walczyć - usłyszał odpowiedź.
- Kim jesteś?
- Jeszcze nie czas, abyś się tego dowiedział.
- Kiedy przyjdziesz?
- Dowiesz się. Dam ci czas. Na razie zagrajmy w wodospad.
- W co?
- Dowiesz się.
W tym momencie Prążek poczuł, że coś zaczyna wyciekać mu spod ogona. Wstrzymując wymioty, jak najszybciej umieścił sobie balonik w wiadomym
miejscu i zawinął go między swoimi tylnymi łapkami, a brudny dywan wrzucił do worka i zaniósł do pralni. Następnie pobiegł do toalety i zaczął
defekować tak męcząc się jak dziki wielkoszczur gambijski na pustyni. Wydawał przy tym kocie pomrukiwania, te przednie i te tylne. Po
czterdziestu minutach, wymęczony Prążek poszedł do kiosku dla zwierząt na statku, w celu pomocy.
- Macie coś co nie jest rogalikiem maślanym?
- O ile pamiętam tak.
- Macie coś podogonowego dla kota... taniego i bez elektroniki?
- Mamy mruczącą rurę wydechową za czterdzieści jelarów. Każde pierdnięcie i dźwięki toaletowe stają się przez nią głośniejsze kilkukrotnie i są
bardziej mruczące.
- Świetnie, a coś bez dziurki?
- Nie rozumiem. O co panu chodzi?
- Powiedział o coś co nie posiada żadnej po obu stronach. Nie wiem jak to inacczej wyjaśnić. Chodzi o otwór. Nie rozumie pan? Nie wiem jak mam
to inaczej wyjaśnić...
- Nie za dobrze znam język. Jestem z pochodzenia Włochem.
- Nie chcę niczego w stylu Bucattini tylko takie jak zwykłe cienkie Spaghetti.
- A, już rozumiem. Chce pan kocią zatyczkę analną za dwadzieścia jelarów z imitacją futerka?
- Jest szczelna?
- Tak jak świeży rogaliczek maślany przed przekrojeniem.
- To poproszę w prążki.
- Coś jeszcze?
- Macie czarny pisak?
- Tak. Może być ten za dwa jelary?
- Tak, niech będzie.
Prążek zakupił zatyczkę i narysował na niej pisakem czarną kropkę, po czym założył ją w odpowiednie miejsce. Po wszystkim, Prążek wbiegł z
płaczem do pokoju Agenta Ratty.
- Gdzieś na tym statku musi być Wild Brian! Zasmrodził mi pokój kiedy, byłem w toalecie!
- Musimy znaleźć tego skandalicznego przestępcę!
- Ja szukam przez cały czas. Zaraz, Wild Brian to jest ten w krótkich brązowych włosach, średniego wzrostu, niemyty, ciągle sobie trzepie...
Nagle ktoś walnął drzwiami i zagłuszył Prążka.
- Co do ostatniego to nie wiem, ale wszystko inne się zgadza.
- Trzepie włosy. Łupież, wszy...
- Tak, to był on, z pewnością.
- Boję się... - Prążek skulił ogonek.
- Nie ma się czego bać. Zaraz go znajdziemy.
Wtedy przybiegł Piastus.
- Chętnie pomogę! Pyr!
Następnie pojawił się Smudge.
- Wild Brian boi się mojego mruku!
- Poszukamy go, ale najpierw odsmrodzimy ci kajutę - powiedział Agent Ratta.
Kiedy Agent Ratta wszedł do kajuty, w której mimo otwartego okna nie dało się oddychać, zaczął się głośno krztusić.
Wtedy ktoś przyszedł.
- Chcecie państwo kupić torebkę na wymioty w cenie jelara?
- Nie dziękujemy, to szczur.
- Szkoda, szczury i konie nigdy nie chcą tego kupować...
W trakcie, kiedy Agent Ratta sprzątał, Prążek zaczął przeszukiwać statek. W pewnym momencie dobeigł do restauracji. Nasłuchiwał tam i
obserwował wszystkich. W pewnym momencie rozległ się huk.
- Ktoś otwiera szampana? Z jakiej to okazji? - usłyszał Prążek.
Następnie dostrzegł, że wszyscy ludzie zaczęli się dusić. Wtedy zorientował się co się stało. Jego gazy jelitowe tak napierały na zatyczkę, że
wystrzeliła. Po jakiś czasie jej poszukiwań, znalazł ją na głowie jakiegoś nieprzytomnego mężczyzny. Po chwili Prążek powiedział Agentowi
Ratcie, że w restauracji też śmierdzi.
- Zaraz ją przeszukamy - oznajmił Agent Ratta.
Później.
W pokoju z akwariami, Piastus przyglądał się rybom i mówił do nich w ich języku. Niewiele ryb mówiło coś na temat Wild Briana. Niektóre na
przykład mówiło: "umiem bąbelkować jak Wild Brian", albo "a kto to Wild Brian?"
- Wyjątkowo milczący ten delfin - powiedział Piastus - ale wieloryb, on mówi, że Wild Brian to jego koszmar. Prześladuje go. Mówi, że cały czas
go męczy. Nawet raz próbował go wydoić. I mówi, że on jeszcze do tego bardzo śmierdzi i zasmrodził mu wodę. Mamy, więc kolejny dowód.
Niestety tego dnia, Gosigom nie udało się nikogo znaleźć. W nocy Prążek poszedł spać. Wtedy spotkało go, jednak coś niecodziennego.
Rozdział 6. Dzień szósty.
Tej nocy Prążka spotkało przerażające przeżycie, niczym z horroru. Kiedy spał, usłyszał jakiś hałas go obudził. Później ktoś wysadził zamek w
jego drzwiach.
- Oby to nie był Wild Brian! Już lepiej Anton Chighurh!
Prążek ukrył się pod łóżkiem, skąd obserwował. Mężczyzna, który wszedł był z pewnością Wild Brian'em. Korzystając z tego, że siedzi skulony pod
łóżkiem, postanowił przebiec pod nogami swojego prześladowcy. Pobiegł, więc jak najszybciej do sypialni Agenta Ratty i wszystko mu opowiedział.
W tej chwili, Agent Ratta nasłuchiwał coś swoim narzędziem podsłuchowym.
- Wild Brian! - wrzasnął przerażony Prążek - Włamał się do mojej kajuty z jakąś skrzynią.
- Zaraz temu zaradzimy - odpowiedział Agent Ratta, po czym pobiegł w kierunku kajuty Prążka.
- Nikogo tam nie ma - odpowiedział stanowczo Agent Ratta.
- Widziałem go.
- Co to za przedmiot leży pod łóżkiem?
- Nie wiem.
- Wygląda groźnie, lepiej to zabiorę i obejrzę.
Później Prążek ze zmęczenia zasnął i jakoś przetrwał noc. Rankiem, Agent Ratta zorganizował zebranie Gosigów. Agent Ratta powiedział:
- Mamy poważny problem. Chociaż rejs dobiega końca, wiemy, że na pokładzie tego statku przebywa groźny morderca i coś z tym trzeba zrobić.
Musimus krótkowłosy i mierzwiony zapiszczeli z przerażeniem.
- Musimusy, nie martwcie się, znajdziemy go.
- Kim jest ten morderca? - zapytał Nelax krótkowłosy.
- Myślę, że już niejednokrotnie o nim słyszeliście. To Wild Brian. Ten człowiek hoduje w swoim ciele bardzo niebezpieczną broń biologiczną,
która może zabić nas wszystkich...
- Przepraszam - powiedział Prążek - Z nerwów zabolał mnie brzuch. Muszę do toalety.
Prążek pobiegł do toalety, gdzie bardzo się męczył.
- Ha, zmienił się stan sKUPienia?! - Prążek usłyszał głos.
- Zamknij się!
- Ty zamknij swój zadek i daj się dalej męczyć!
- Jak śmiesz mówić takie rzeczy. Nie jesteś nawet prawdziwy. Nie to, co ja, Smudge, Agent Ratta, ten statek, drzewo w D**nictwie, czy...
rogaliczek maślany, o właśnie... rogaliczek maślany.
- Ty i ten twój rogaliczek maślany. Obaj jesteście tak samo żałośni. Jesteście zerem.
- Jeżeli podajemy współczynnik żałosności w taki sam sposób jak stopnie Celsjusza, to ty jesteś -273,15!
- Co ty wygadujesz? Spójrz na siebie i na mnie. Kto z nas odważył się na zrobienie czegoś wielkiego.
- Spadaj, co ty wygadujesz, jak spuszczę wodę, już cię nie będzie!
- Sam się do niej lepiej spuść!
- Jesteś wulgarny, udowadniasz właśnie swój współczynnik chamstwa i głupoty. Żegnaj!
Prążek spuścił wodę i przyszedł na naradę. Cieszył go fakt, że tym razem spędził w toalecie tylko kilka, a nie kilkadziesiąt minut.
- Cześć wszystkim, przepraszam, ale mam tak z nerwów.
- Nic nie szkodzi, a tym bardziej dlatego, że z tobą już rozmawiałem na ten temat, a więc nie mówmy załodze statku o Wild Brianie, bo wszyscy
zaczną panikować. To my go dorwiemy. Wcześniej, czy później go znajdziemy.
Wieczorem, Prążek biegł do toalety, gdzie zapełnił dwa pełne pudełka zielono-brązową, gęstą jelitową cieczą.
- Ciepłe jak kakao - pomyślał Prążek z maską na swoim pyszczku.
Kiedy Prążek badał współczynnik Wild Brian'a, zamek w drzwiach toalety strzelił. Wtedy ujrzał dwóch znajomych mężczyzn, którzy wyglądali, jakby
nosili sztuczną fruzyrę i wąsy.
- Jesteśmy z D**nickiego sanepidu. Zbieramy próki Wild Brian'a.
- Że co?! Jak się dostaliście?!
- Znaleźliśmy to urządzenie na korytarzu. Wyczuwam Wild Brian'a. Skąd pan go ma?
- Znalazłem to w torbie Wild Brian'a na korytarzu. On gdzieś jest na tym statku.
- Wiemy, że jest na statku, dlatego przyszliśmy. Chcemy zbadać skład. Za próbkę Wild Brian'a dalibyśmy ci złoto, ale złota nie mamy. Damy ci,
więc dwieście pięćdzesiąt jelarów za te dwa pudełka i opowiemy ci żart o złocie. Pomożemy wam go znaleźć. Zastanów się nad tym...
- Dobrze, ale czy na pewno macie sprzęt, w którym będzie można to bezpiecznie przechować?
- Oczywiście. Jesteśmy fachowcami w swojej dziedzinie.
- Niech będzie. Prążek zamknął dwa pudełka i podał je mężczyznom.
- Dwudziestoprocentowe - powiedział Prążęk.
Prążek dostał, więc swoje pieniądze i wysłuchał żartu:
- Co ciekawe ten żart podobno ma w sobie trochę prawdy. Pewnego dnia po udanej akcji w bazie psa Roxi'ego, chwalili go pracodawcy i mówili o
nim, że jest złotem ich organizacji, na co on się zaśmiał i powiedział: złota to jest pleśń na mojej kupie!
- Ha! Trafne! Roxi jest takim chamem, że wcale się nie dziwię.
Później.
W nocy Prążek nie mógł zasnąć, nękał go Wild Brian i to, czy na pewno słusznie postąpił, dając komuś pudełka swoich odchodów. Oprócz tego
naczytał się na swoim laptopie o tym co dzieje się z Wild Brian'em pod wpływem czasu. Poza tym ciągle musiał wychodzić na korytarz, żeby
zobaczyć, czy nigdzie nie ma Wild Brian'a. W pewnym momencie zasnął ze zmęczenia.
Rozdział 7. Dzień siódmy.
Kiedy Prążek się obudził zaczął krztusić się, ponieważ nie mógł oddychać. Towarzyszyła mu woń rozkładających odchodów i słyszał przez drzwi
głośny dźwięk wymiotowania. Wiedział, że nie zwiastowało to niczego dobrego. Początkowo w ogóle bał się wyjść z pokoju. Spojrzał przez dziurkę
od kluczyka na to co dzieje się na korytarzu i przeraził się jeszcze bardziej. Ponasto usłyszał krzyk: "Wild Brian", ale wiedział, że trzeba
wyjść, a tym bardziej, że w towarzystwie Gosigów czuł się pewniej. Otworzył, więc drzwi i poczuł zapach gnijących odchodów i dostrzegł, że
prawie cały korytarz spowijają kałuże wymiocin. Kiedy podszedł bliżej zrozumiał, skąd wzięły się te wymiociny i zawrócił do pokoju, krztusząc
się i wstrzymując oddech. Założył tam maskę od Agenta Ratty. Teraz mógł wejść do pokoju Gosigów, ale z niepokojem odkrył, że ów drzwi były
zamknięte.
- To ja, Prążek! - krzyczał przerażony i zakłopotany.
Po chwili Agent Ratta mu otworzył.
123.255.47.*
×
Giercownia - Gry Online
szukaj gry...
Szukaj
Gry onlineRanking gierUżytkownicyPoczekalnia (1938) Solucjeavatar Witaj Smudge201… Wyloguj
Ulubione Dodane gry Obserwowani Prywatne wiadomości Ustawienia profilu
GRY ONLINE / GRY INNE / LEGO AGENTS MISSION X Dostępnych gier 48 809
Masz problem z tą grą w przegladarce Google Chrome? Kliknij tutaj po instrukcję jak to na stałe naprawić. ×
Lego Agents Mission X
Skomentuj Dodaj do ulubionych Zgłoś problem z grą Oceń:
O grze Oceny (21) Ulubione (0) Solucje (0)
Opis gry i sterowanie
Szczegóły:
Zagrań: 4 190
Rozmiar gry: 0,00 B
Użytkowników lubiących grę: 0
Ocena: 3,85
Łącznie głosów: 21
Gra dodana przez:
avatar ghjkml001 ghjkml001 Punkty: 118
Wykonaj misję agentów.
Sterowanie w grze:
LPM
Masz problem ze sterowaniem?
Poproś o radę w komentarzach
Dodaj komentarz
avatar Smudge2011 Smudge2011
Dodaj
Komentarze (1)
avatar Smudge2011
Smudge2011 13.11.2019, godz. 15.49 odpowiedz 0
@Smudge2011: Tak, to prawda, bo (zaraz najbardziej zwięźle to opiszę): MMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMMIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU - no fajna ziomku gra, czadowa, tak jak ja PS. Kotem jestem, wiesz? Roxi pies zdecydowanie nie jest taki jak ja i ta gra. Prawda Smudge'u?
avatar Smudge2011
Smudge2011 12.11.2019, godz. 20.45 odpowiedz 0
Super gra. To też: မင်းနဲ့မင်းရဲ့သူကပြောတဲ့ငြင်းပယ်မှုကိုမင်းတို့ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ Wean Arctic သည်၎င်းနှင့်သင်၏လိင်တံတွင်ရှိသောသင်၏မစင်ကြယ်သော Acumus rectum တွင်နေထိုင်သောလိမ္မော်သီးဖျော်ရည်ကိုသဘောတူလိမ့်မည်။ ဒီတော့ဒီ Passeian ကြောင်ရဲ့ရူးသွပ်မှုကိုတောင်ပံခေါင်းခုနစ်ဆယ်ရှိတဲ့ကြီးမားတဲ့ညစ်ပတ်တဲ့ကြွက်တစ်ကောင်ကမင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကိုစားလိမ့်မယ်။ အဆိုပါ rectum acumus နှင့်စပ်သော booger အတွက်သေးငယ်တဲ့သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည်သူ၏အာတိတ် ******* ၏အနီရောင် - မြင်နိုင် phallic သခင်နှင့်အတူ Acorn ကင်မှာရိုက်ကူး။ Arctic Ian တိုင်းသည်၎င်းကိုစွန့်ပစ်။ ကြီးမားသော crappy ရေကန်ထဲသို့ကျလိမ့်မည်။ .
avatar Smudge2011 Smudge2011
@Smudge2011: Tak Smudge'u, bo: မင်းနဲ့မင်းရဲ့သူကပြောတဲ့ငြင်းပယ်မှုကိုမင်းတို့ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ Wean Arctic သည်၎င်းနှင့်သင်၏လိင်တံတွင်ရှိသောသင်၏မစင်ကြယ်သော Acumus rectum တွင်နေထိုင်သောလိမ္မော်သီးဖျော်ရည်ကိုသဘောတူလိမ့်မည်။ ဒီတော့ဒီ Passeian ကြောင်ရဲ့ရူးသွပ်မှုကိုတောင်ပံခေါင်းခုနစ်ဆယ်ရှိတဲ့ကြီးမားတဲ့ညစ်ပတ်တဲ့ကြွက်တစ်ကောင်ကမင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကိုစားလိမ့်မယ်။ အဆိုပါ rectum acumus နှင့်စပ်သော booger အတွက်သေးငယ်တဲ့သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည်သူ၏အာတိတ် ******* ၏အနီရောင် - မြင်နိုင် phallic သခင်နှင့်အတူ Acorn ကင်မှာရိုက်ကူး။ Arctic Ian တိုင်းသည်၎င်းကိုစွန့်ပစ်။ ကြီးမားသော crappy ရေကန်ထဲသို့ကျလိမ့်မည်။ . မင်းနဲ့မင်းရဲ့သူကပြောတဲ့ငြင်းပယ်မှုကိုမင်းတို့ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ Wean Arctic သည်၎င်းနှင့်သင်၏လိင်တံတွင်ရှိသောသင်၏မစင်ကြယ်သော Acumus rectum တွင်နေထိုင်သောလိမ္မော်သီးဖျော်ရည်ကိုသဘောတူလိမ့်မည်။ ဒီတော့ဒီ Passeian ကြောင်ရဲ့ရူးသွပ်မှုကိုတောင်ပံခေါင်းခုနစ်ဆယ်ရှိတဲ့ကြီးမားတဲ့ညစ်ပတ်တဲ့ကြွက်တစ်ကောင်ကမင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကိုစားလိမ့်မယ်။ အဆိုပါ rectum acumus နှင့်စပ်သော booger အတွက်သေးငယ်တဲ့သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည်သူ၏အာတိတ် ******* ၏အနီရောင် - မြင်နိုင် phallic သခင်နှင့်အတူ Acorn ကင်မှာရိုက်ကူး။ Arctic Ian တိုင်းသည်၎င်းကိုစွန့်ပစ်။ ကြီးမားသော crappy ရေကန်ထဲသို့ကျလိမ့်မည်။ . မင်းနဲ့မင်းရဲ့သူကပြောတဲ့ငြင်းပယ်မှုကိုမင်းတို့ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ Wean Arctic သည်၎င်းနှင့်သင်၏လိင်တံတွင်ရှိသောသင်၏မစင်ကြယ်သော Acumus rectum တွင်နေထိုင်သောလိမ္မော်သီးဖျော်ရည်ကိုသဘောတူလိမ့်မည်။ ဒီတော့ဒီ Passeian ကြောင်ရဲ့ရူးသွပ်မှုကိုတောင်ပံခေါင်းခုနစ်ဆယ်ရှိတဲ့ကြီးမားတဲ့ညစ်ပတ်တဲ့ကြွက်တစ်ကောင်ကမင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကိုစားလိမ့်မယ်။ အဆိုပါ rectum acumus နှင့်စပ်သော booger အတွက်သေးငယ်တဲ့သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည်သူ၏အာတိတ် ******* ၏အနီရောင် - မြင်နိုင် phallic သခင်နှင့်အတူ Acorn ကင်မှာရိုက်ကူး။ Arctic Ian တိုင်းသည်၎င်းကိုစွန့်ပစ်။ ကြီးမားသော crappy ရေကန်ထဲသို့ကျလိမ့်မည်။ . မင်းနဲ့မင်းရဲ့သူကပြောတဲ့ငြင်းပယ်မှုကိုမင်းတို့ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ Wean Arctic သည်၎င်းနှင့်သင်၏လိင်တံတွင်ရှိသောသင်၏မစင်ကြယ်သော Acumus rectum တွင်နေထိုင်သောလိမ္မော်သီးဖျော်ရည်ကိုသဘောတူလိမ့်မည်။ ဒီတော့ဒီ Passeian ကြောင်ရဲ့ရူးသွပ်မှုကိုတောင်ပံခေါင်းခုနစ်ဆယ်ရှိတဲ့ကြီးမားတဲ့ညစ်ပတ်တဲ့ကြွက်တစ်ကောင်ကမင်းရဲ့ဝိညာဉ်ကိုစားလိမ့်မယ်။ အဆိုပါ rectum acumus နှင့်စပ်သော booger အတွက်သေးငယ်တဲ့သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည်သူ၏အာတိတ် ******* ၏အနီရောင် - မြင်နိုင် phallic သခင်နှင့်အတူ Acorn ကင်မှာရိုက်ကူး။ Arctic Ian တိုင်းသည်၎င်းကိုစွန့်ပစ်။ ကြီးမားသော crappy ရေကန်ထဲသို့ကျလိ
123.255.47.*
123.255.47.*
123.255.47.*